شهرام قلی زاده

می گویند؛ وجدان تنها محکمه ای است که نیاز به قاضی ندارد. وجدان همان حسی است که در همه انسان ها وجود دارد اما برخی چنان آنرا از خودشان دور می کنند انگار که از روز نخست چنین حسی نداشته اند و برخی هم چنان عزیزش می دارند که می شود تکه ای از وجودشان. از اینها به همان انسان های خوب تعریف می شود. کسانی که قابل اعتمادند و نیاز نیست راستی آزمایی شوند.
امروزه و هر چه زمان به پیش می رود انسان ها بیشتر دچار فردیت می شوند. همین فردیت باعث قدرت طلبی است. رسیدن به قدرت و پیروزی نیز وسیله می خواهد و برای بسیاری از انسان ها هدف، وسیله را توجیه می کند.
اما اندیشه ای دیگر که ریشه در نجابت و بزرگی دارد خلاف نظریه بالاست. در این اندیشه  هدف همان وسیله است همانگونه عطار، عارف نامدار قرن هفتم نیز می گوید؛ خود راه بگویدت که چون باید رفت.

زندگی انسان ها همیشه سراسر جنگ بوده و هست. چه آن زمان هایی که انسان در جنگ با طبیعت بود و چه انسان مدرن امروزی که در نبرد با مشکلات و نبرد با همنوع است. این نبرد همیشه با خون همراه نیست. امروزه رقابت های ورزشی شکل دیگری از نبردی است که مثل همان جنگ های جغرافیایی، پیروزی و شکست در آن بسیار اهمیت دارد. در رقابت ورزشی هم مهم نیست فرد روبرو برادر باشد یا غریبه. فقط باید جنگید تا پیروز شد. این پیروزی آنقدر اهمیت دارد که فریب می شود یکی از راههای رسیدن به هدف.  بسیاری از ورزشکاران نیز گاه و بیگاه سعی می کنند داور را فریب بدهند تا بتوانند به پیروزی برسند. به عنوان مثال در فوتبال دنبال پنالتی گرفتن هستند و دایو زدن می شود شیوه و روشی معمول.

قانون برای پیشگری و برخورد با این پدیده هر چقدر هم جلو برود و هر چقدر هم از ابزار استفاده کند اما باز هم نمی تواند آنچنان که باید راهگشا باشد و اینجاست که برمی گردیم به همان وجدان. و بنرهای تکراری رعایت بازی جوانمردانه که کمتر هم دیده ایم رعایت شود.

در سال 1997 رابی فاولر فوروارد نامدار تیم لیورپول در محوطه جریمه آرسنال به زمین خورد و داور اعلام کرد دیوید سیمن دروازه بان آرسنال خطای منجر به پنالتی داشته. این یعنی بهترین فرصت برای لیورپول برای زدن گل. اما اتفاق بسیار عجیبی می افتد که بلافاصله می شود تیتر همه رسانه های ورزشی دنیا و همه جا صحبت از آن می شود.

 فاولر بلافاصله بعد از شنیدن سوت داور به نشانه خطای پنالتی به سمت داور می رود و می گوید خطایی رویش انجام نشده است. این اتفاق آنقدر مهم و آنقدر کم سابقه است که بعد از گذشت بیش از 20 سال هنوز در ذهن دوستداران فوتبال باقی مانده.

اما چرا راه دور برویم.
بازیکن خوش اخلاق و خوب برازجانی تیم پیکان تهران هم کاری کرد کارستان.

بازی پیکان و ذوب آهن تا دقیقه 85 با نتیجه مساوی بدون گل در جریان است و در یک صحنه حسین پورامینی دنبال ربودن توپ و حرکت به سمت دروازه است و دفاع ذوب آهن هم دنبال دفع توپ. در این گیر و دار که خیلی سریع اتفاق می افتد پورامینی در محوطه جریمه سرنگون می شود و داور بلافاصله اعلام پنالتی می‌کند. در آن دقیقه گل شدن پنالتی می توانست بالای 90 درصد شانس پیروزی پیکان را تضمین کند و برای حسین پورامینی امتیاز خوبی محسوب شود. اما وجدان بیدار و اخلاق کم نظیر این جوان رشید برازجانی اجازه نمی دهد به هر قیمتی پنالتی بگیرد. پور امینی سمت داور می رود و می گوید پنالتی نبوده و داور هم نظرش را برمی گرداند.

همین اتفاق که فقط در چند ثانیه رقم خورد کافی است تا نام حسین پورامینی را در تاریخ فوتبال ایران جاودانه کند. اما عجیب است که رسانه ها چندان به آن نمی پردازند. چون این جوان محجوب شهرستانی است و بازیکن یکی از دو سرخابی هم نیست. تا اینجا زیاد جای تعجب ندارد اما اینکه چرا در شهر خودش و استان خودش هم از این اتفاق مهم به سادگی می گذرند جای تعجب فراوان دارد.

در روزگاری که دروغ در جامعه چنان نهادینه شده که همه از آن رنج میبریم، حسین پور امینی شایسته تقدیر فراوان است.
راستی ما چقدر پورامینی درونمان بیدار است؟