محمد متقی نژاد:

در مورد بخشندگی امام علی (ع) روایات زیادی شده است و در آن شکی نیست. اما این که امام علی (ع) با کیسه ای از غذا شب ها همه ی امور را کنار میگذاشتند و به صورت نامحسوس به خانه ی  یتیمان و فقیران می رفتند تا به آن ها کمک کنند، کاملا نادرست و بی اساس است.

اول آن که یک نفر چند گرسنه را به طوری که شناخته نشود میتوانسته با امکانات آن زمان سیر کند؟ دوم آیا بهتر نبود که از بیت المال حقوقی برای نیازمندان در نظر گرفته می‌شد که بعد از امام علی (ع) دوباره گرسنه نشوند؟ یقیناً پاسخ برای امام علی (ع) که «دروازه ی شهر علم است» روشن بوده است و از بیت المال برای مستحقان حقوقی تعیین کرده بودند. و اما در این ایام که کرونا و مشکلات اقتصادی به ویژه تورم، هر لحظه با سرعت بیشتری بر تعداد آنان که درآمد و هزینه ی نیاز های اولیه یا فیزیولوژیکی شان با هم نمی‌خواند و دچار مشکل شده اند، اضافه می‌ کند و در مقابل چهره ی زشت اختلاف طبقاتی، مردم خیر ما در ماه مبارک رمضان باعث بروز دوباره ی جلوه های زیبای فضل در جامعه شده اند. سخاوت و بخشندگی و مهربانی که از آرمان های هر دوره ای از تاریخ بشریت بوده اند، اکنون در جامعه ما چه زیبا نمایان شده اند.

 و چقدر جلوه ی کامل تر و زیباتری می‌شد اگر مجری توزیع کمک ها، موسسات خیریه ی مردم نهادی بودند که زیر نظارت دقیق این مردم خیر با شفافیت و سازمان یافته کمک های مردمی را بین نیازمندان تقسیم می کردند تا از گزند هر گونه دستبرد و فساد و دسیسه ی سیاسی محفوظ می ماندند.
 بدیهی است که با وجود این کمک های مردمی اگر نظام سیاسی اهداف و روش های کنونی را همچنان در اقتصاد و در سیاست های داخلی و خارجی در پیش داشته باشد، این روند یعنی گسترش نیازمندی به سرعت ادامه می‌یابد و پیامدهایی بس ناگوار برای جامعه و ایران عزیزمان به دنبال خواهد داشت.