طلیعه بی غرض:

پاهایش را به سختی روی زمین می کشید. خیلی آهسته و کند قدم برمی داشت. درب ورودی سالن فیزیوتراپی را هُل داد و در حالی که تعادلش را به زور حفظ کرده بود؛ داخل شد. کیف محتوی لوازمش را زیر بغل محکم گرفته بود و می فشرد. منشی که زن میانسالی بود، باخوش رویی با او سلام و احوال پرسی کرد و گفت:"جناب رضایی کابین شماره ی ۲خالی است؛ بفرمایید."دست جوانک همراهش را که برای کمک به سمتش دراز شده بود؛ پس زد. پاهایش را روی سطح سرامیکی سراند، جلو رفت،  پرده کابین را عقب زد و داخل شد. به تختی که داخل کابین بود، تکیه داد. کیف را باز کرد و ملحفه سبز داخل آن را روی تخت گسترانید. شلوارش را به آرامی بیرون آورد و به جارختی آویزان کرد. چهارپایه را به سمت خودش کشید، پایش را روی آن گذاشت، به روی تخت رفته و دراز کشید.

عرق روی پیشانیش را با کف دست پاک کرد و نفسش را با صدا بیرون داد. به آیینه روبرویش زُل زد و در میان زلالی و شفافیت آن چهره اش را به کاوش نشست.

به خودش در آینه  زُل زد، غم را دید که در عمق مردمک چشم هایش دودو می زند و به او خیره شده است. پلک های خسته چشم هایش فرو افتاده و مثل وزنه ای سنگینی می کرد. جای پای خنده کنار لب هایش چین انداخته بود. چندین تار سفید در میان موهایش به چشم می خورد. مگر چند وقت گذشته بود؟ همین دو هفته پیش بود. به  پاهایش نگاه کرد. پلکش پرید. کابین دور سرش چرخید.

باکت و شلوار زرشکی و پیراهن سفید به آینه فخر فروخت و لبخندی شیرین لبانش راکش آورد. به صدای هلهله و شادی که خانه را برداشته بود؛ گوش داد.
مادر  با چادر کرم گُل دار و منقل زیبایی در دست، در میان هاله ای از دود اسفند پیدا شد و گفت:"چشمم کف پات شهابم! ماشا الله!
شهاب جلوی پای مادر زانو زد و گوشه ی چادرش را بوسید.
به به چه تدارکاتی! چه عروسی شاهانه ای! بععععله تک پسر آقای رضایی بودن همینه! صدای مهرداد بود؛ بجنب دیگه، داره دیر میشه!
اوووو...وه...چه کردی مهرداد! ماشین چه قدر زیبا تزیین شده!

قابل تو رو نداره پسر.
راستی دسته گل رو هم ازگل فروشی رضا اینا بگیر.
درب سالن باز شد. یلدا مثل فرشته ای زیبا به سویش خرامید.
شهاب با دسته گل به استقبالش شتافت.
فیلمبردار هم از هیچ صحنه ای نمی گذشت و شیطنت های شهاب را از دست نمی داد.
بالاخره درب اتومبیل را باز کرد و یلدا روی صندلی جلو نشست...

فکری شیطنت آمیز مثل برق از ذهن شهاب گذشت. انگار یلدا هم آن را خواند. لبخندی زد و به چشمان  خاکستری شهاب خیره شد.
 ماشین سرعت گرفت، انگار داشت پرواز می کرد. از میان چند ماشین جلویی لایی کشید و در بین هیاهوی بوقشان از آن ها سبقت گرفت و عبورکرد. خم شد تا پخش ماشین را روشن کند.ناگهان دخترکی با یک بغل پر از گل جلوی ماشین ظاهرشد.
شهاب پایش را روی ترمز گذاشت. صدای جیغ ترمز و دخترک در هم  آمیخت.فرمان را به سرعت چرخاند.
همه چیز سیاه و تاریک بود. یلدا درخواب بود. پاهایش حس نداشت. دخترک با شاخه های رز و مریم دامن یلدا را پوشانده بود. باز هم سرش گیج خورد و چشمانش سیاهی رفت.
چند لحظه بعد با صدای دکتر چشم گشود. از پاهایش که تازه حسشان می کرد؛ بیزار بود.