محسن صدیق :

اینجا کهن سرزمین من دشتستان بزرگ در گهواره تاریخ است ؛ با پیشینه ای به درازنای خود تاریخ ؛  سرزمینی که روزانه از آسمانش بارانِ آفتاب می بارد.  دشتستان من با پهنهِ ؛  گسترده ای از ریگ زار و تَش باد که هر لحظه زندگی را در کام خود فرو می برد. مبارزه با طبعیتی سخت و خشن که از کودکی تلاش و حیات را به مردان و زنان فردایش می آموزد و چه زیبا حس رشد و روییدن در شوره زار و کویر را مصداق می بخشد.

 در نگاه اول شاید؛ سرزمینی خشک ؛ خشن و جانفرسا تلقی گردد ؛ اما با خو گرفتن به دیاری که خاک او سرشته از مهربانیست به شهریاران فردایش می آموزد که این طبعیت نا اهل چه رام شدنی است ؛ چرا که پس از طی شدن یک روز داغ تابستانی اش در گذر دالانهای تلاش روزمره وقتی خورشید حجاب بر چهره میگذارد ؛  در تاریک ترین شبهای تابستانی اش تپه ها و دشت هایی  که عاشقانه اندام زیبای کشیده درختان کُهور صحرایی را در آغوش خود گرفته تا رقص ستاره های سقف نیلگونی اش هر آنچه زیبایی را در خلوتِ شبانه کویری خود جای دهد.

 ماراتن نفس گیر تابستان افول می نماید. بازی افتان و خیزان طبعیت فصلی به فصلی را پیوند می زند. رفته رفته صدای پای پاییز به تپه های هامونی می رسد ؛  طنین رعد و تندرها نوید و پیام آور اینکه آرام آرام دشتستان عطرآگین رنگ و بوی پاییز گرفته است. نقاش خیال هر دم در کارگاه تصور هستی نقشی تازه می زند تا اینکه آسمان بغض کرده اش تاب نمی آورد و اشک های شفاف و پنهانش هویدا می گردد ؛ گفته اند که باران بوی خاک می دهد اما نمی دانم چرا اینجا خاکِ دشتستان من  روزهای بارانی اش بوی خاطره می دهد و بوی دلتنگی ؛ تا اینکه گل در رنگ و بوی خود از غنچه بیرون شکفته و موج بهمن ها چون مردان و زنانش که همواره در تاریخ قد علم نموده و نماد آزادی و آزادیخواهی بوده سر از صحرا بر می دارد.  تا آنجا که دسته ؛ دسته مرمرشک و رقص بابونه هایش می تواند هر انسان بی احساسی را تا عمق حیات همراه سازد  ؛ و چه دل انگیز و شاعرانه این بار صدای نفس زیباترین فصل خداوند یعنی بهار دشتستان در شلمبوهایش طنین انداز گردیده است. اینک فصل قصه هاست و فصل عاشقانه های دشتستان فرا رسیده است . اینک نسیم نافه گشای این وادی سرتا پا شور گریبانی که آکنده از خاطره ها و دلتنگی هاست نوازشگر روح و‌جان مردمان این دیار است.‌

گاهی یک عالمه حرف تلمباره شده برای نوشتن اما سخت ترین کار دنیا میشود نوشتن ! گاهی میشود از درد و شادی نوشت ،  اما هیچ گاه از آن حس ناب و لمس شده  نمی توان نوشت!! دشتستان و بهار منحصر به ذات دشتستان همان حس نابی است که نوشتن از آن بسیار سخت است.

دوازدهم اسفندماه روز گرده افشانی نخل ها در دشتستان ؛ روزی هست که بعنوان روز برازجان نامگذاری گردیده است که یادآور رشد و زایش و برکت است.

 مراسماتی طی طول هفته در سالهای قبل در برازجان برگزار می گردید که شاید امسال تحت تاثیر ویروس کرونا باشد اما برازجان و مردمان برازجان همواره پاینده باد.