‏‎

اتحاد خبر: هفدهم مرداد ماه سال 1377، محمود صارمی خبرنگار خبرگزاریِ جمهوری اسلامی، به همراه هشت نفر از اعضای کنسولگری ایران در مزار شریف افغانستان به دست گروهک تروریستی طالبان به شهادت رسید. به همین مناسبت، شورای فرهنگ عمومی، هفدهم مرداد ماه هر سال را به عنوان «روز خبرنگار» نامگذاری کرد. به همین مناسبت به سراغ تعدادی از خبرنگاران پرتلاش و زحمتکش استان بوشهر رفتیم تا با طرح چند سئوال کوتاه ضمن گرامی داشت روز خبرنگار، قدردان زحمات آنها باشیم. گفتگوی ما را با شمسی فیصلی خبرنگار روزنامه پیام عسلویه بخوانید:

با سلام و تبریک روز خبرنگار، چه شد که خبرنگار شدید؟
‏‎خیلی اتفاقی با حوزه خبر و رسانه پیوند خوردم. آن روزها به انجمن سينماي جوان مي رفتم و در کلاس فیلمنامه نویسی آقای داریوش غریب زاده در انجمن سینمای جوان مشق نوشتن می کردم. از طرفی در به در دنبال کار می گشتم. و باید برای گذران زندگي کار می کردم. توسط یکی از بستگان به دكتر معتمد عزيز مدیر مسئول هفته نامه پیغام معرفی شدم. آن هم براي حروفچنيني و امور دفتري. بعدها صفحه آرایی در زرنگار را هم به جهت ضرورت انجام مي دادم. در آن شرایط با توجه به علاقه ای که به نوشتن داشتم علاوه بر کار تایپ به خبرنویسی روی آوردم که در این مسیر جناب دکتر معتمد یکی از مشوقان و همچنین راهنما و استاد من بودند. من هميشه زندگي و كارم را مديون ايشان مي دانم... بله همه چیز اتفاقی بود.

‏‎خاطره ای از روزهای آغازین خبرنگاری اگر دارید بیان کنید؟
‏‎حوزه خبر سرشار از خاطره است. آن هم در دهه هفتاد و هشتاد که این همه امکانات نبود. در فقدان شبکه هاي اجتماعی و سایت ها، کار هفته نامه و رسانه های مکتوب صد درصد تولیدی بود. برای صفحه آرایی 8 صفحه یک نشریه باید 24 ساعت کار می کردی. برای نوشتن یک خبر، سختی ها و مرارت تحمل می کردی. یکی از خاطرات من گفتگویی بود که باید با یکی از مسئولین آن زمان انجام می دادم. با واکمنی فکستني، یک ساعت گفتگو ضبط کردم. گفتگویی که انجام پذیرفت اما از بخت بد واکمن صدا را ضبط نکرد و من مجبور شدم با صد عذرخواهی و پوزش قرار یک مصاحبه دیگر بگذارم.

‏‎اگر به عقب برگردید باز هم خبرنگاری انتخاب می کنید؟
‏‎نمی دانم. سئوال سختی است. و پاسخ دادن به آن هم سخت تراست. خبرنگاری شغل تلخ و شیرینی است. هم جذابيت هاي خاص خود دارد و هم تلخ کامی هایی. ما بهترین و شیرین ترین فرصت های زندگی مان را در این کار گذاشتیم. باید با خودمان صادق باشیم. راستش اگر به آن روزگار برمی گشتم شاید انتخاب دیگری می كردم.

‏‎یکی از تلخ ترین و شیرین ترین خاطرات خبرنگاری خود را بیان کنید.
‏‎تلخ و شیرین خاطرات خبرنگاری زیاد است. هر آنچه که بتواند گره اي از مشکلات مردم بگشاید شیرین است و اینگونه خبرهای کارگشا کم نبوده اند. تلخي هایش هم مرگ دوستان نازنینم خواهران انبارکی بود که خیلی بر روح و روان من تأثير گذاشت. 

به نظر شما بزرگترین مشکل خبرنگاران استان بوشهر چیست؟

مشکل سر راه همه مشاغل وجود دارد. و خبرنگاران نیز از این منظر مستثني نیستند. از عدم امنیت شغلی گرفته، تا بیمه و ... اگر چه این روزها شرایط  تقریبا بهتر شده و نسبت به سالهای دور این مشکلات کم تر شده است.

پاسخگوترین مسئولی که می شناسید را نام ببرید ؟
‏‎بگذارید تا در این مورد سکوت اختیار کنم.

انتظار شما از مدیران دستگاه های اجرایی چیست ؟

‏‎حقوق خبرنگاران را محترم بشمارند و به آنها حق پرسش و مطالبه گری بدهند. در پیشگاه سئوالات آنها پاسخگو باشند. بگذارند آزاده سئوال کنند و آزادنه از حوزه کاری آنها بنویسند. به فکر خریدن و بستن دهان آنها نباشند. این انتظار زیادی نیست از مسئولی که قرار است در آن جایگاه به خدمت بپردازد./ص