*مزقون چی:

خانه ما هر سال محل اتراق جمع کثیری از آشنایان و فامیل دور و‌ نزدیک می شود.فرقی هم‌ نمی کند دور اول سفرها‌ یا دوم باشد در هر صورت آب خانه ما بدجور زیر پوست این عزیزان جا خوش میکند.

هرسال عید که می شود بابا کل حقوق و عیدی را برای پذیرایی از مهمانان نوروزی کنار میگذارد.اما امسال اوضاع جیب بابا طوری  است که دل کافر ریش میشود.

امسال مامان من خیلی نگران مهمانی دادنش بود و از مدتها قبل استرس تمام وجودش را گرفته بود.اما مثل همیشه بابا فکر بکری به سرش زد.

دیروز یکساعت زودتر دور میز ناهار جمع شدیم  تا راه حلی پیدا کنیم.بابا مثل آن‌ آقای کت و شلواری توی تلویزیون پیشنهاد داد از ظرفیت های فضای مجازی استفاده کنیم. قرار شد از اواخر اسفند عملیات آفندی خود را شروع‌ بنماییم.من مسوول استوری گذاشتن شدم.عکس هایی با مضمون «شمال بگیر خودتو ما اومدیم» و عکس‌ تابلوی « رشت ۵کیلومتر» ضربه کاری به «در کمین نشستگان» خانه ما خواهد بود.

خواهرم‌ مسوول ابراز نگرانی ِ مجازی جهت «حالا چی بپوشم» شد و بابا هم پخش حداکثری این پیام که «جهت پیشگیری از مسمومیت حین سفر٬قبل از حرکت چند باکس آب معدنی در خودروی خود جا ساز کنید.»

مامان هم با طرح این سوال در گروه دوستان و فامیل که «سبزی قورمه رو بپزم بذارم‌تو ماشین٬خراب نمیشه تو راه؟» و تکمله ای با این مضمون که «آخه سفرمون خیلی طول‌ میکشه!» کمک شایانی به کمپین «نه به مهمان نوروزی!» کرد.

قرار شد بیست و ششم اسفند به بعد کلیه چراغ های حیاط از هولدر جدا شود و همینطور لامپ کلیه اتاق های مشرف به حیاط تا پایان فروردین به هیچ وجه روشن نشود.

پیرو اقدامات پیشگیرانه٬بابا ماشینش را تحویل پارکینگ عمومی داد تا احیانا از بالای در حیاط‌ دیده نشود.

مامان هم محض محکم کاری به همه همسایه ها سپرد که حواسشان به خانه ما باشد. بابا معتقد است «حیف نیست مرغ کیلویی nتومن رو بدی باجناق بلمبونه؟!» و مامان هم مصرانه میگه «من دیگه حال و حوصله پذیرایی از قوم و خویش افاده ای شوهر رو ندارم‌٬مخصوصا خواهرای عفریته ات».

اما این اختلاف سلیقه ها مانع از‌ این وفاق و همدلی نشد و ما امسال با فراغ بال توی خانه میشینیم و برنامه های شاد و مفرح‌ آقای علیخانی را یه بند تا سیزده بدر میبینیم.