دی سامی:

چَن روز پیش که برازگون بیدُم و یکی از دوسلِ دِیم وِرِمون بی، بُنگُم دا گُو: دِی سامی بیو داستان زِندِیی مُونم بینویس؛ گفتم به به؛ چه بهتر از ای؟ بگو بینم داستانت چنه؟ سینشه صاف کِ وُ گُو:

یادُمه تازه مَرِسه تعطیل واویده بی؛ اول راهنمایی قولاویده بیدُم سی دوم؛ چار ماه تعطیلی سی ما یعنی بازی و دودوکی؛ از صُب تو کیچه بیدیم تا شُو؛ صب هفت سنگ بازی، پسین ده بیست سی چل، بعد شومم تیرمه بازی و جهنم و بهشت.

 فِقَه چاس و شوم مانه تو خونه می دیدی و بسکه روز تو اَفتُو می گشتیم رنگمون قهوه ای واویده بی.

یه مغروی میخواسُم برُم بازی که دِیم گو امشو مهمون داریم دُخته کمی کمکم کو؛ گفتُم باشه؛ مهمونل اومدن، نه یکی ونه دوتا؛ یه بیس نفری یَم مالِلِ خومون بیدن؛ بعد که رفتن دیم گو: طلو اینا اومده بین سی تو سی عَودِلُو؛ تا ای گپکوعه زَه یکشه انگاری برق گرفتُم؛ وُ تنها کسی که تو طیفمون بدم میومه همی عودلو بی؛ خیلی تیپ بیدا؛ شلوار کافشن لی بر میکِه، یَقِشم واز مینا اُما مو چیشش نداشتُم، دِیمَم رضاش نبی ؛عودلو قوم بوام بی؛ بوام گو: بوا، دِی عودلو دخترشه وا جومه ی بَر داده بی سی ککای مُو که دبی بی؛ دخترم وِر ما مریضاوی مُرد و حالا ما بویس جبران کنیم؛ بوامه خیلی دوس داشتم نِتِرِسُم ری گپش گپ بزنم.

نالاجی قُول کردُم؛  کم کم دل بستم وُ عودلو؛ مجبور بیدُم؛ به قول ننه خدا بیامرزم : بندا، بندا، گُو اِی ایه بندازُم چه وردارم؟

 دِیم که رضاش نبی پُی عودلو بونه میکِه؛ عودلوعم کنار کشی، گُو دخترتونه نمی خوام؛ مانم گفتیم سه قر محشر؛ بختر؛ مِی دیندات بیسی کرده بیدیمه؟

تو همی هِیس ویس دوسِل بوام که تو لنج شریک بیدن اومدن خونمون مانه دیدن و شرط زدن سی بچشون که جاشو بی؛ وضع وروزگارشونم خیلی خو بی.

 همه ی کارلمونه کرده بیدیم حتی آزمایش خونم رفته بیدیم  که یه مَغروی عودلو اومه تا پیشتویی پر قِدِشه و گو: زنمه میدینُم یا همینجو آدم کشته ویمو! نِمی ای سرگُت کجا فهمیده بی؛ خلاصه ما زهلمون رَه یه چی سر بچه ی مردم بیاره؛ بوام رحمت خدا رفته بی؛ ککام قاصد سِرِ خونه ی نومزادم بیسی کِه وُ حال ومقدمای سیشون گو؛ نومزادمم گو: طلا خوش باید بگو نمیخوامت تا مو دَس بکشُم وگرنه مو زهلمه ای بچه سوسولل نمیره؛ دیه مجبوراویدُم خوم وَش بگم نمی خوامت.

 قسمت مو انگاری همی عودلو بی؛خلاصه عودلو شو اومه خواسگاری؛  موقعی یم که مهمونل رفتن دیدم یه زنبیلی گوشه ی خونه ناده؛ یه ساعت و حلقه ینی و یه پارچه ی چادری، پیرِنی و وشیشه ویمتویی یم توش بی؛ اینایه اُورده بیدن مونه شرط بزنن؛ ای سر قضا بیارین.

 صُبش آزمایش خون  دادیم و جوابش که  اومه پسین مانه عقد کرد و شومم بیگم کردن.

ایسو که سالل زیادی می گذره؛ مانم دیه سنی ومون گذشته؛ ای کارلشه یادش میارم میگم مو بوا نداشتم که تو زورت میچَروی؛ نباید ای کارله بکردی؛ سرشه میندازه زیر میگو خو دوست داشتم چه بکردم؛ مِی ایسو بِنِت کمه یا بنمشکت؟ مونم یه سیلِ تَحلی وش می کنم و سیش می خونُم: دلم از گمنه ی محدو رمیده بسو ناپخته بی حلقم دریده.