ندا پوراکبری:

چند وقت پیش با دوستی که از علم و تحصیل بی بهره بودندی و اتفاقا با بهره گیری از شانس و پیشونی و قسمت ،همسری ثروتمند نصیبش شده بودندی؛ درباره ی لزوم تحصیل علم و دانش برای خانم ها به بحث پرداخته بودندیم.

ایشان با درس خواندن خانمها بشدت مخالف بودندی.

 بعد از ارائه  همه ی دلایل علمی و فنی و محلی و تحقیقی که اینجانب در باب لزوم تحصیل علم برای بانوان مطرح نمودندی، برای تاکید بر گفته های غلطِ خویش سری به چپ و راست چرخاندندی و به قاه قاهی تمسخر آمیز رو به من کردندی و با تبختر بگفتندی: مثلا همین تو، خیلی هنر بکردی که دانشگاه برفتندی ، شب تا به صبح عین خر درس بخواندندی و لیسانس  بگرفتندی ولی حالا آرزوی همه چیز بر دل داشتندی و نتوانی که هیچ غلطی بکردندی!؟

خاک بر سرت اگر بخواهی  ادامه ی تحصیل بدهَندی.

و در ادامه ی فرمایشاتشان دستان پر از النگویش را بجنباندندی و افزودندی  : زن باید فقط شوهر پولدار بکردندی و کاری به علم و درس و کار و کتابت نداشتندی...

من که دانش و شعور آن بزرگوار را در این سطح بدیدندم که بعد از آن همه دلایل مثل بازی مار پله ، دوباره  به خانه ی اول باز گشتندی؛ هیچ نگفتمی و همی با لبخندی ملیح در افق محو بشدندی .