آراتا ایسوزاکی، معمار و تئوریسین 87 ساله ژاپنی موفق شد جایزه پریتزکر 2019 که مهمترین جایزه معماری بوده و از آن به‌عنوان نوبل معماری یاد می‌شود را کسب کند.

این معمار ژاپنی با دریافت جایزه پریتزکر به معماران برجسته‌ای همچون فیلیپ جانسون (1979)، ریچارد میر (1984)، اسکار نیمایر (1988)، تادائو آندو (1995)، رنزو پیانو (1998)، نورمن فاستر (1999)، )، رم کولهاس (2000)، زاها حدید (2004) و ریچارد راجرز (2007) پیوست که در سال‌های مذکور موفق شده بودند جایزه معتبر پریتزکر را کسب کنند.

پیش از این 6 معمار ژاپنی دیگر با نام‌های کنزو تانگه، فومیهیکو ماکای، تادائو آندو، کازیو سجیما و ریو نیشیزاوا، تویو ایتو و شیگرو بن موفق شده بودند جایزه پریتزکر را کسب کنند و آراتا ایسوزاکی به هفتمین معمار ژاپنی برنده پریتزکر تبدیل شد.

جایزه پریتزکر 2018 به بالکریشنا دوشی، معمار برجسته اهل هندوستان رسیده بود.

به نقل از سیویل 808، آراتا ایسوزاکی (متولد 23 جولای 1931) کمک کرد تا تاثیرات تفکرات و معماری‌های ژاپنی به تعدادی از معتبرترین ساختمان‌های قرن بیستم راه یابد و به کار و طراحی در بالاترین سطح کیفی ادامه داد. در آغاز، ایسوزاکی در فرم مشخصی از مدرنیسم طراحی می‌کرد ولی در ادامه، او افکار و تئوری‌های خودش بر معماری را در درون سبکی پیچیده گنجاند که شکل و فضای خالص را به همان اندازه به کار می‌گرفت که از ایده‌های پست مدرن در آثارش بهره می‌برد.

ایسوزاکی در خانواده‌ای ثروتمند به دنیا آمد و از دانشگاه توکیو فارغ‌التحصیل شد و در ادامه حرفه‌اش را زیر نظر معمار شاخص ژاپنی، کنزو تانگه آغاز کرد و سال 1963 دفتر تانگه را ترک کرد ولی تا سال‌های 1970 همچنان با مربی قدیمی‌اش کار می‌کرد. با این وجود، ایسوزاکی بسیار سریع نام خودش را در معماری ثبت کرد و توجهات بسیاری را برای طراحی کتاب خانه ریاست شهر اویتا در سال های 1960 به خود جلب کرد.

او در سال‌های 1980 بر موزه هنر معاصر لوس انجلس با هدف پاسخ‌گویی به عموم مردم و اظهار نظرهای انتقادی کار کرد و این ویژگی طراحی‌هایش در پیشنهاد طراحی ساختمان‌های مربوط به المپیک در بازی‌های سال 1992 و 2006 همچنان پرورش یافتند؛ هر دو پروژه برای توجه‌شان به سایت‌هایی که در آن‌ها ساخته شدند، همواره مورد تحسین و تقلید جامعه حرفه‌ای معماری قرار گرفتند.

در سایت آراتا ایسوزاکی این چنین نوشته است: "ایسوزاکی معماری خلق می‌کند که در زمینه ایده‌ها و فضاهایش بسیار شخصی برخورد کرده است و این شیوه توصیف شخصیت او را در هر مدرسه فکری معرفی می‌کند. او همزمان، به این تمایل به پاسخ‌گویی تنها در یک سبک خاص در حرفه‌اش مقاومت کرده است و در عوض ترجیح می‌دهد که راه حل‌های خاص معمارانه‌ای را در پاسخ به نیازهای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی بافت‌های متعلق به کارفرمایان و سایت‌های متفاوت را بیافریند. ایسوزاکی همچنان نسبت به برچسب‌های خاصی که بر کارهایش می‌زنند، حساس است و پروژه‌های امروزش همچنان به دنبال پرش میان خلوص و پیچیدگی هست."

ایران آرت