عصر ایران - مصطفی داننده؛ نشستن در اتوبوس زدن به دل جاده و خواندن سرود معروف اردو« مهربون با هم ،یاور و یار هم ،می ریم به اردو/ میریم اردو، کارو بازی، به چه نیکو/  توی چادر ها، شب ها میشه برپا، شور و هیاهو ...»

چه روزهای خوب و پرخاطره‌ای بود.

حالا که کمی بزرگ شدیم و آن روزها را به یاد می‌آوریم کمی ترس وجودمان را می‌گیرد. ما را با یک معلم، یک ناظم راهی اردو می‌کردند. کسانی که درس دادن بلد بودند نه اردو بردن. آنها هیچ آموزشی برای این کار ندیده بودند و فقط می‌خواستند بچه ها در اردو کنار هم باشند و دیگر هیچ.

چرا در این سرزمین همه می‌توانند اردو ببرند. مثلا یک مدرسه فوتبال در یزد بر اساس چه مجوزی،نوجوانان را به اردوی گرجستان برده است؟ حاصل این اردو، مرگ دو نوجوان در رودخانه بود!

کسی نیست به این چنین تصمیم‌هایی نظارت کند؟ در کجای قوانین آمده است یک مدرسه فوتبال می‌تواند بچه‌ها را به اردو ببرد، آنهم اردوی خارج از کشور. این بچه‌ها در این مدت تحت نظارت چه کسی خواهند بود، یک مربی فوتبال. آیا این مربی فوتبال می‌تواند اداره کننده یک اردو هم باشد؟ او توانایی اداره 20 بچه در سفر خارج از کشور یا نه در سفر داخلی را دارد؟

هرکسی معلم باشد، هر کسی مربی باشد، هر کسی سن بیشتری از بچه‌ها داشته باشد، می‌تواند بچه‌ها را به اردو ببرد.  قطعا نه!

چرا تلاش نکردیم افرادی را تربیت کنیم که متخصص اردو بردن بچه‌هاهستند؟ چرا در آموزش و پرورش چرا در وزارت ورزش، افرادی را نداریم که متخصص اردو بردند باشند؟ کسانی که هم رفتار با بچه‌ها را بلد باشند هم مدریت کردن آنها را هم بدانند چگونه یک بحران را مدریت کنند.

به حوادث چند سال اخیر که برای دانش آموزان اتفاق افتاده است نگاه کنید، بسیاری از آنها در اردو بوده است. در سال 81، 6 دانش آموز در دریاچه پارک شهر «تهران» غرق شدند. در سال 92، 7 دانش آموز کرجی  در دریا غرق شدند. در سال 94 یک دانش آموز مهریزی در دریاچه غرق شد و درگذشت. این حوادث را به تصادف‌های بی‌شمار در مسیر رفت و برگشت به اردوها بگذارید.

باور کنید اردو بردن احتیاج به تخصص دارد. این که فردی از نظر سن از بچه‌ها بزرگ‌تر است، نشان از صلاحیت او برای اداره اردو نیست.

مرگ دو نوجوان یزدی در اردوی گرجستان بسیار خبر تلخی بود. آنها با هزار ذوق به این اردو آمده بودند و حالا باید جنازه‌شان به ایران برگردد. در این میان چه کسی مسؤول است، خدا می‌داند؟