سید حسین مزارعی

حلول ماهِ مهرِ دل‌انگیز و پاییزِ طرب‌انگیز، و آغاز بهارِ تعلیم و تربیت، بر باغبانانِ معلم و معرفت گرامی باد...

> «چو بو با هر گل این باغ پیوند است مرا / ز شاخ ای باغبان آهسته بردار آشیانم»

معلم در یک نظام آموزشیِ کارآمد می‌تواند زمینه‌ی شکوفایی استعدادهای افراد یک کشور را فراهم سازد و آن‌ها را در راستای آزادیِ کشور سوق دهد.

معلم میوه‌ی زمانه و مردمِ خود است؛ زیرکانه‌ترین موجودِ خود را بازتاب می‌دهد و فرزندانِ این آب و خاک را به مددِ توانِ دانشِ خویش، نه تنها از نظر علمی، بلکه از خرمنِ غنیِ فرهنگِ میهن بهره‌مند می‌سازد تا اسوه‌ای از فرهنگ و هویتِ خود شوند. پیامدِ چنین وضعی آن است که دانش‌آموخته‌ی ایرانی هیچ‌گونه گسستی میان خود و کشورش احساس نمی‌کند و زمینه فراهم نمی‌شود که با اندک نسیمی بارِ سفر ببندد.

*معلم* درمانگرِ فرهنگیِ یک جامعه است؛ تار و پودِ شخصیتِ دانش‌آموز با دستِ معلمِ آگاه و دلسوز، همچون تار و پودِ نقشِ زیبای یک قالیِ زیبا بافته و ساخته می‌شود. چه، گفته‌اند انسان دو نوع معلم دارد: «آموزگار» و «روزگار». هرچه با شیرینی از اولی نیاموزی، دومی با تلخی به تو می‌آموزد؛ اولی با قیمتِ جانش، دومی با قیمتِ جانت.

قدرشناسِ معلمان باشیم؛

> هر چه می‌دانست آموخت مرا

> گفت استاد مبر درس ز یاد

> جز یک نکته که ناگفته نهاد

> یاد باد آن چه به من گفت استاد

> قدر استاد نکو دانستن

> حیف استاد به من یاد نداد

 * بازنشسته‌ای فرهنگی که فراموش می‌شود، اما فراموش نمی‌کند.