اتحادجنوب: ضمن عرض سلام و ادب به محضرخوانندگان محترم و فهیم، باتوجه به نیاز مبرم  بسیاری ازخانواده های محترم و درخواستهایی که درخصوص آداب تعلیم و تربیت فرزندان درجامعه کنونی مطرح است،  برآن هستیم  با توفیق الهی  ان شاءالله  درقسمتهایی مختلف به برخی از وظایف والدین درخصوص تربیت فرزندان درمحیط خانواده پرداخته امیدکه مورد استفاده شما گرامیان قرارگیرد.
همانگونه که معلوم است درمسیر تربیت، یکی از ارکان های مهم و اساسی ، کانون خانواده است و به هرمیزان دراین بخش دقت و مراقبت صورت پذیر به همان میزان مراحل رشد و تعالی یا بلعکس رکود و سقوط فرزندان فراهم  می گردد. پیش از هرمطلبی توجه شما والدین را به کلامی گهربار ازساحت نورانی حضرت صادق(علیه السلام) جلب می نمایم که آنحضرت دوران زندگی آدمی را به سه بخش کلی تقسیم فرمودند: 7ساله اول زندگی که به تعبیر حضرت دوران \"آقایی و سروری  انسان\" است. بدین معنا که ازدوران تولد تا 7سالگی فرزندان درخود احساس آقایی و برتری دارند و همیشه ، همه چیز را فقط برای خود ، می خواهند و انتظار ندارند پدرو مادر به ایشان امر و نهی کند و یا حتی وی را مورد سرزنش قرار دهد.
مرحله دوم: از7سالگی تا 14سالگی است . که این دوران نیز بعنوان دوران عبد بودن فرزند یادشده است. یعنی دراین سنین فرد می تواند بسیاری از مطالب را دریافت نموده و درزندگی خویشتن بکار گیرد.
مرحله سوم: دوران 14تا21 سالگی فرد است که بعنوان \"دوران وزیر بودن شخص \"ازآن یاد شده است. دوره ای از زندگانی که فرد ،بسیار دوست دارد درمحیط خانواده با وی هم مشورت شود و درتصمیمات خانواده او هم شرکت کند.
شرح این کلام نورانی: . دردوره اول که دوران سیادت و آقایی فرزند است غالبا با اشتباهاتی که ناخودآگاه از طرف والدین اتفاق می افتد  شاهد رخ دادن برخی از عکس العمل ها از طرف فرزندان هستیم که نشان از کم دقتی والدین محترم دراین دوران دارد. 1- موضوع تنبیه و مجازات بدنی فرزند دردوران 7ساله اول یکی از مهمترین مسائلی است که دربرخی از خانواده ها رخ می دهد که درمحفل میهمانی پدر یا مادری اگراز فرزند خردسال خود خطایی می بیند بدون هیچگونه تامل و دقتی او را مورد تنبیه و مجازات بدنی قرار می دهد و علت این عکس العمل خویش را تربیت فرزند بیان می کند.  درحالیکه مهمترین راهکار برای کنترل نمودن فرزند و تربیت صحیح او، این روش هرگز پاسخ نمی دهد و تبعات منفی و بسیار جبران ناپذیری رادرآینده برای فرد بوجود می آورد.
سوالی که اینجا مطرح می شودآن است که حالا اگر پدرو مادری دردوران طفولیت فرزند ،  اگرخطایی ازاو دیدند ، بایستی چگونه رفتار کنند؟ درپاسخ به این سوال بسیار مهم باید به چند نکته والدین محترم توجه نمایند: نخست اینکه برای بار اول از روش تغافل استفاده کنند یعنی بگونه ای با فرزند ، روبرو شوند که گویا اصلا خطای اورا ندیده اند . دومین روش برای تربیت صحیح فرزند:با کم مِهری و روی گردانی از فرزند به او برسانند که مرتکب اشتباه و خطایی شده و اگر باردیگر این خطا را انجام دهد مثلاً تا مدتی  دیگر حق استفاده ازوسایل سرگرمی درخانه را ندارد.
و اما درمرحله دوم که دوران بسیار حساس و سرنوشت ساز درباب تربیت فرزند است و غالب اوقات موردغفلت قرار می گیرد دوران 7تا 14سالگی است که اوج دریافت معارف اسلام است و بعضی مواقع بدلیل غفلت والدین آنطور که شایسته است مورد بهره برداری قرار نمی گیرد. موضوع تقید به نماز، رعایت اخلاق نسبت به بزرگترها، برای دختران حجاب و عفاف همه و همه درهمین دوران شکل می گیرد که وقتی پدرو مادری دراین دوران نسبت به این موضوعات مهمی غفلت ورزند دیگر درسنین بالاتر کنترل و مراقبت از فرزندان بسیار سخت خواهد بود. مساله حجاب دردختران اگر درهمین دوران با روشهای مناسب و عاطفی از طرف خصوصا مادران تعلیم  داده شود بی شک هنگامی که دختر به سن 9سالگی رسید دیگر والدین نیازی با تحمیل واصرار برحجاب  ندارند و بصورت خوجوش فرزند تمایل و گرایش به حجاب و عفاف پیدا می کند. وقتی پدر و مارد بزرگوار تا 8 سالگی نسبت به مساله حجاب و نماز دخترخانم خویش سهل انگاری نموده و ازکناراین مساله به راحتی می گذرند دیگر نباید انتظار داشت از سن تکلیف براحتی این فرزند حجاب را برای خود انتخاب کند .....

ادامه دارد