اتحادجنوب:باعرض سلام وادب و آرزوی قبولی طاعات وعبادات شمامخاطبین ارجمند و گرانقدر.نکته بسیار مهمی که درادامه مباحث تربیت فرزندان می بایست بدان توجه شود مساله الگو برداری فرزندان از رفتار والدین درکانون خانواده است آنچه تجربیات گذشتگان به ما یاد می دهد آن است که بسیاری از تعاملات رفتاری و روحی فرزندان دریک خانواده نشات گرفته از پدرو مادر درخانواده است و مادامی که والدین به اصلی ترین نکات تربیتی درمحیط خانواده با دیده تساهل نگاه کنند هیچگاه نبایدانتظار داشت که فرزندان رفتاری مناسب از خود نشان دهند. فراوان اتفاق می افتد که مادران ارجمند گلایه می کنند از دست فرزندان خویش که دیگرکنترل فرزندان خویش را درخانه از دست داده ایم و کمتر فرزندان به سخنان ما گوش فرامی دهند و خودسرانه درزندگی خویش تصمیماتی را می گیرندکه آثار سوء آن تمامی محیط خانواده را تحت الشعاع قرار می دهد.براستی مساله و ریشه اصلی این ناهنجاری ها درکجاست؟ بطور کوتاه و مختصرپاسخ این سوال در3 بخش تقدیم خواهد شد : همچنانکه حضرت مولای متقیان امیرالمومنین علی (علیه السلام) دریکی از خطبه های نهج البلاغه فرمودند: "کما تدین تدان" آنچه امروزکاشتی ، فردا درو می کنی.  غالب عکس العمل های فرزندان ما نشات گرفته از همان رفتارهای ما والدین است که درکانون خانواده و درمنظرآنان انجام می دهیم. و یا درگذشته نسبت به والدین خویشتن آنگونه رفتار نموده ایم. پدر و مادری که درنوع برخورد با والدین کهنسال خود رفتاری دینی و مورد پسند خداوند نداشته اند چگونه انتظار دارند فرزندان ایشان رفتاری شایسته و مطلوب درقبال آنان داشته باشند. اینکه گفته اند: "از مکافات عمل غافل مشو/گندم از گندم بروید جو ز  جو"  یک واقعیتی است که همانگونه که ما با والدین خود رفتار نمودیم همچون آیینه ای است که نتیجه آنرا دررفتار فرزندان خویش به روشنی خواهیم دید. و علت دوم بروز کم توجهی فرزندان به مسائل تربیتی ، تاخیر در تربیت فرزندان است. مساله ای که بطور معمول مورد غفلت است و غالبا پدران و مادران ارجمند موضوع تربیت فرزند را درزمان و موعد مقرر خود انجام نداده و با تاخیر فراوانی به سراغ آن می روند که دیگر دیر است و نتیجه مطلبوب را ندارد. بطور طبیعی سن فراگیری اطفال برای آموزه های تربیتی از 5 سالگی تا 12 سالگی است که اگر دراین فاصله زمانی نکات مهم تربیتی به ایشان منتقل نشود کمتر کسی است که وقتی ازاین سن گذشت دیگر پذیرشی از طرف والدین خود داشته باشد. و دراین سن و سال معمول فرزندان مسائل و موضوعات تربیتی خویش را از طریق دوستان و اطرافیان خویش دریافت نموده و عملی می کنند. و نکته سوم :دربسیاری از موارد فرزندان آموزه های تربیتی را از طریق رفتار والدین خود دریافت می کنند نه سخن آنان.مسائل مهمی همچون نماز اول وقت، انس با قرآن، احترام به بزرگترها و حجاب و عفاف از جمله مسائل مهمی است که والدین اگر دررفتارخویش نشان دهند دیگر نیاز به هدایت و ارشاد زبانی فرزندان نیست و این مساله حائز اهمیت است که فرزندان ما از رفتارهای عملی ما بیشتر الگو می گیرند تا کلام و سخن ما.اگردرماه مبارک رمضان پدر و مادری اهل حضور درمساجد و جلسات قرآنی باشند بدون اینکه نیازی باشد به فرزند خود بگویند فطرتا، او خود مایل به همراهی والدین است و هنگامی که فرزندان درچنین محافلی حضور یافتند و بانور قرآن و خانه خدا انس پیدا کردند دربرابربسیاری از معضلات کنونی اجتماعی بیمه می شوند و درنقطه مقابل اگردرمحیط خانواده ای هیچ یک از والدین حتی برای یکبار هم که شده قرآن رانخوانند و حتی برای یکبار هم که شده درخانه های خدا حاضر نشود چگونه انتظار می رود که فرزندان اهل نماز اول وقت و انس با قرآن و خانه خدا شودند؟! /ص

ادامه دارد: