به گزارش روزنامه شرق؛ امیرحسین زیر تیغ است و با وجود جرمی‌ که مرتکب شده و اشتباه بزرگش نمی‌شود کتمان کرد که مطابق قانون کنوانسیون حقوق کودک، او هنوز کودک بود. از یک‌سال‌ونیم پیش که ستایش قریشی دخترک ٩ساله افغانستانی به طرز فجیعی در خیرآباد ورامین به قتل رسید، مثل دیگر جرم‌هایی که جنبه عمومی‌اش سروصدای زیادی دارد، حقوق متهم فراموش شد از طرفی خانواده ستایش به خاطر مهاجربودن آن‌طور که بایدوشاید مورد دلجویی قرار نگرفتند و حالا برای امیرحسین اشد مجازات یعنی دو بار اعدام را در نظر گرفته‌اند. ممکن است وقتی شما این سطور را می‌خوانید، امیرحسین دیگر وجود نداشته باشد، ‌اما در مکالمه ٢٠دقیقه‌ای با او، نه فاقد وجدان به نظر می‌رسید و نه شرور بود. امیرحسین نوجوان وحشت‌زده‌ای است که تاوان تمام آسیب‌های اجتماعی یک محله را پس می‌دهد... .

 

صدایش آرام است، کوتاه و منقطع جواب می‌دهد، فقط وقتی صحبت پلی‌استیشن، باندهای ضبط و موزیک دیس لاو و خواهرزاده‌اش می‌شود ته دلش غنج می‌زند و صدایش پر از خنده می‌شود. اولش که می‌پرسیم چه‌کار می‌کنی، می‌گوید:  آن‌قدر نماز و قرآن می‌خوانم تا خدا با من حرف بزند... بعد درباره تولدش سؤال می‌کنیم؛ ‌تولد ١٨سالگی‌اش در ٢٥ آذری که گذشت، او می‌گوید: «دو سال است که تولد برایم معنایی ندارد. آن‌قدر فکر و خیال و بدبختی داشتم که اصلا نفهمیدم چطور گذشت».امیرحسین می‌گوید خواب ستایش را می‌بیند، خواب صحنه قتل را همان‌طور توی مه می‌بیند... فقط می‌بیند که از پله‌ها بالا می‌روند و بعد همه‌چیز سیاه می‌شود... .

 

 نه به خدا اصلا نفهمیدم چه شد و چه چیزی توی مشروبم مخلوط کرده بودند اصلا نمی‌دانم چرا این‌طوری شد.

 

فقط عرق خالی بود.

 

بچه بودم بازی می‌کردم، بعد از ظهرها توپ پلاستیکی می‌آوردم بازی می‌کردم. بعضی‌ وقت‌ها می‌رفتیم قهوه‌خانه... با گوشی موبایل بازی می‌کردم، به خدا اصلا توی محل سرم را بالا نمی‌کردم... به خدا این‌طوری که می‌گویند نبود...

 

 

یکی محمد بود و آن یکی امین که فامیلی‌اش یادم رفته هم‌کلاسی نبودیم، اما توی یک محل بودیم. محمد کوچک‌تر بود و امین سه سال بزرگ‌تر بود، من متولد ٧٨ هستم و او ٧٥ بود.

 

 

 بله فهمیدند. اصلا از آن زمانی که این اتفاق افتاده نه زنگ زدم نه تماس گرفتم . رویم نمی‌شود.

 

 

چرا ولی رویم نمی‌شود زنگ بزنم. دلم می‌خواهد زنگ بزنم بپرسم موزیک جدید چه آمده. کاش با یکی که حرف می‌زنم، با من حرف‌های عادی بزند، نگوید چرا چرا چرا... انگار من از تلفن عمومی ‌زنگ زده‌ام حالشان را بپرسم... .

 

 

‌نه چیزی یادم نیست. آن‌قدر الکل مصرف کرده بودم که گیج گیج بودم و نفهمیدم چه‌کار کردم.

 

 

می‌آمد خانه ما و با بچه خواهرم بازی می‌کرد. آن‌قدر کوچک بود که حد نداشت و به خدا، به قرآن من اصلا هیچ فکری درباره‌اش نمی‌کردم.

 

 

زیاد خوب نبود، اما در مدرسه ممتاز اخلاق شده بودم. دوسال پشت‌سر هم ممتاز اخلاق شده بودم.

 

 چرا خیلی... خیلی دلم می‌خواهد بروم مدرسه فقط یک ‌ساعت بشوم آدم عادی. گاهی به مدیر مدرسه‌مان زنگ می‌زنم و با او حرف می‌زنم.

 

 

او هم می‌گوید تو که آن‌قدر بچه خوبی بودی، چطور این اتفاق برایت افتاده.

 

 

... نمی‌دانم به خدا...

 

 ...بله.

 

 

موقعی که دادگاه‌ داشتیم و خانواده ستایش می‌آمدند خیلی سخت بود. شرمنده‌شان بودم.

 

 

رویم نمی‌شود... .

 

 اذیت که می‌شوم، اما به‌خاطر کاری که کرده‌ام تحمل می‌کنم.

 

در ظاهر خوب‌اند، ولی پشت‌سرم خیلی حرف می‌زنند.

 

‌چندبار قصد آزار داشتند که وکیل بند نگذاشت.

 

 

‌توی کانون هم بچه‌ها اذیت می‌کردند.

 

 

‌من تا پنج، شش ماه اول به‌زور حرف می‌زدم، اصلا شوکه بودم و نمی‌دانستم چه می‌گویم. یک دیوانه روانی کامل شده بودم. هر شب کابوس می‌دیدم.

 

 

پنج ماه قرنطینه بودم و کسی من را نمی‌شناخت.

 

 

اسمم را صدا نمی‌زنند. اعصابم را که می‌خواهند خرد کنند می‌گویند ستایش: ستایش بیا، ستایش برو، ستایش بخواب، ستایش غذا بخور، ‌ستایش بمیر.

 

 

دلم می‌خواهد بروم سر زندگی‌ام، با بچه خواهرم بازی کنم، الان نزدیک یک‌سال است که او را ندیده‌ام؛ دلم می‌خواهد ببینمش.

 

 

من خیلی دوستش داشتم (می‌خندد).

 

خدا بخواهد و آزاد شوم، همه را از آن محل جمع می‌کنم و می‌روم.

 

 

‌اینجا کسی از من خوشش نمی‌آید.

 

 

من را در محله دوست داشتند. خانه‌شان نمی‌رفتم، ولی حیاطشان کوچک بود و پتو که می‌شستند در خانه ما پهن می‌کردند.

 

نه، فقط می‌گفتند عقل و شعورت کامل است و اعدام می‌شوی.

 

 

آن‌قدر مست بودم که یک روز گذشت تا بفهمم چه کرده‌ام.

 

 

‌بله.

 

 

به دامادمان و امام‌جمعه خیرآباد و بعد رفتیم کلانتری.

 

 

‌به‌خدا اصلا انتخاب نبود... مناصلا تمایل جنسی نداشتم. ستایش بچه بود به‌خدا. به‌خدا هیچ‌چیزی یادم نمی‌آید.

 

برای باندهای اکو دلم تنگ شده. دیدی باندهایم را؟ وای خدا چقدر سونی ‌بازی می‌کردیم... .

 

جان من باندهایم را ندیدی رفتی خانه ما؟

 

 

 آهنگ علی‌بابا گوش می‌کردم. دیس‌لاو گوش می‌کردم، عاشق علی‌بابا هستم... آهنگ جدید نخوانده؟ حتما خوانده... .

 

 

زیاااد. خیلی دلم می‌خواهد. هیچ آدرسی ازش پیدا نکردم... .

 

 

یه میز گرد دوباره منو تو یه کیک

 

خوش اومدی غریبه قدمت رو چشم

 

 

شب‌ها خیلی فکر می‌کنم. دلم می‌خواهد خانواده ستایش گذشت کنند. در حق من ظلم شد. همان روزی که خودم را معرفی کردم، باید از من آزمایش خون می‌گرفتند، ولی نگرفتند و گفتند توی حالت عادی بوده. تو الکل من نمی‌دانم چه بود. از بالای خیرآباد گرفته بودم.

 

 

دلم برای بابام می‌سوزد، اما آنها را مقصر می‌دانم. بابام نمی‌گذاشت خواهرهایم قبل از ازدواج از خانه بیرون بروند. تا وقتی ازدواج کردند گوشی نداشتند، اما در اختیار من همه‌چیز گذاشت و پیگیر کارم نبود.

 

 

بله دیگر. آنها سروسامان گرفتند و بچه دارند، اما من گوشه زندان افتادم. راستی یک چیزی بگویم؟خیلی دوست داشتم یک‌بار با خانواده ستایش حرف بزنم، اما رویم نمی‌شود.

 

 

بگو من بچه بودم، ‌امیرحسین را می‌شناختید. بگو برایتان پتویتان را که می‌شستید آویزان می‌کرد، در محل همه قبولش داشتند.