"خاطرات تدریس"/ دانش آموزانم را به اسم کوچک صدا می زدم

من سال اول تدریسم از بس دانش آموزام رو زیاد دوس داشتم و همه  آنها را به اسم کوچیک صدا میزدم همه رو میشناختم، یه روز نماینده کلاس رفت دفتر کلاسی آورد برا حضور غیاب، بهش گفتم نیاز نیست من همه رو میشناسم و نیازی به دفتر کلاسی نیست.خاطره دوم من مربوط به تدریس من در دهقاید هست در سال ۷۱.

دختر ۲۵-۲۶ ساله به نام فاطمه سر کلاس دوم راهنمایی نشسته بود ازش پرسیدم شما؟
گفت من عضو کلاس نیستم به مدیر گفتم که میخوام درس بخونم میشه سر کلاس ها بشینم  یاد بگیرم بعد برم امتحان بدم ؟ مدیر هم گفته اگر دبیران اجازه بدن برید سر کلاس.

و من بهش اجازه دادم و کمکش کردم تو درسش تا اون سال تحصیلی تموم شد و رفت و دیگه ندیدمش.
بعد از گذشت سالهل که من اون موضوع رو فراموش کرده بودم داخل  مغازه در حال خرید بودم  که شخصی گفت سلام خانم کوهمره...بهش گفتم سلام، ببخشبد بجا نمیارم، شما؟؟؟

گفت منم فاطمه، همون دختری که سال دوم راهنمایی اومدم بصورت غیر رسمی و آزاد سر کلاستون نشستم.
خوشحال از دیدنش بودم ازش پرسیدم چیکار میکنی؟

گفت : دانشگاه میرم و این هم مدیون لطف شما هستم، اگر اون زمان اجازه نشستن و یاد گرفتن سر کلاستون به من نمی دادید من حالا لیسانس نمیتونستم بگیرم.

با دیدن همت و تلاش این دانش آموز و پیشرفتش خیلی خوشحال شدم که در سن ۲۵ سالگی ازکلاس دوم راهنمایی شروع کنی و به مقطع کارشناسی برسی. 

عزت کوهمره- معلم باز نشسته 

                                                                                                        
"خاطرات تحصیل"/ کاش همه چیز به سادگی و پذیرفتن لباس نو ختم می شد!!!

دور سینی غذا نشسته بودیم، مادر به پدرگفت دخترا چند روز دیگر به مدرسه میرن باید لباس فرم براشون بخریم.
پدر لقمه را در انگشتانش پیچی داد و گفت باشه.

تا اینکه عصر سربازی در زد، طاقه  پارچه ای در دستش بود گفت سرکار استوار داده برای دخترهای مدرسه فرم بدوزین
مادر پارچه را گرفت. پارچه را برای تنظیف تفنگ و اسلحه برای پاسگاه خریده بودند و بعضی قسمت هایش روغن و چربی گرفته بود.

مادر برای من و خواهرم و سه تا از دخترهای دیگر لباس فرم دوخت و ما خوشحال، هر ساعت فرمها را می پوشیدیم و تو حیاط خونمون مدرسه بازی می کردیم..
روز اولی که به مدرسه رفتیم لباسها چون چربی داشتند خاک هم به آنها ماسیده و لکه لکه شده بود، ولی ما احساس غرور و خوشحالی داشتیم.

کاش همه چیز به سادگی و پذیرفتن فقط لباس جدید و نو ختم می شد
نه به زرق و برق و خودنمایی!

مدرسه یادش به خیر ...
سال چهل و چهار 
شهرکمارج 

کلاس اول ابتدایی

زینت محمدکرمی، معلم بازنشسته