* ای کاش سوپرجام اصلا برگزار نمی‌شد

این مسابقه‌ای که به اسم سوپرجام برگزار شد به هیچ وجه در شان فوتبال ایران نبود و ای کاش اصلا شاهد برگزاری چنین مسابقه‌ای نبودیم. این مسابقه فقط یک دیدار تدارکاتی خوب برای پرسپولیس بود که پخش مستقیم شد و در پایان هم به برنده این دیدار (تدارکاتی) جام دادند. برگزاری این بازی بیشتر به آبروی فوتبال ایران لطمه وارد کرد. چون همه دنیا فهمیدند یک پای این مسابقه تیمی بود که حتی یک جلسه هم برای این بازی تمرین نداشت، یک شب قبل از مسابقه کادر فنی و نیمی از بازیکنانش عوض شدند و به نوعی اصلا رسمیت واقعی نداشت. فدراسیون و سازمان لیگ هم برای انجام این مسابقه خیلی فشار آوردند و البته زحمات زیادی هم کشیدند. اما باز هم تاکید می‌کنم که این مسابقه در شان فوتبال ایران نبود.

* وقتی دیدم روحیه و شرایط جسمانی‌ام یاری نمی کند راحت خداحافظی کردم

من خودم تا سال ۷۹ برای استقلال بازی کردم و در حالی که یک فصل دیگر با این تیم قرارداد داشتم، از آنجایی که دیدم هم شرایط جسمانی‌ام یاری نمی‌کند و هم از نظر روحی کشش فوتبال را ندارم، خیلی راحت و در حالی که ۳۱ یا ۳۲ سال بیشتر نداشتم با فوتبال خداحافظی کردم تا کارم برای مربیگری زودتر آغاز کنم. الان هم از تصمیمی که آن زمان گرفتم پشیمان نیستم و اگر زمان به عقب بازگردد باز هم همان تصمیم را می‌گیرم.

* دهداری یک معلم واقعی بود

از بزرگترین افتخارات دوران فوتبالم این است که در تیم ملی شاگرد زنده یاد دهداری بودم و از این مرد بزرگ در فوتبال و زندگی درس های زیادی گرفتم. مثل دهداری در فوتبال ایران زیاد نداشتیم و یا شاید بهتر باشد بگویم اصلا نداشتیم. دهداری برای فوتبال ایران تکرار نشدنی است. همه شاگردان زنده یاد دهداری درس‌های زیادی در فوتبال و زندگی از او گرفتند. ما همه دوست داریم مثل دهداری باشیم. انشاءالله بتوانیم شاگرد شایسته‌ای برای مکتب این مرد بزرگ باشیم.

* از نظر فنی فوتبال ما پیشرفت نداشته

از آخرین سالی که در فوتبال ایران بودم حدود دو دهه می‌گذرد. البته در این مدت با جدیت فوتبال ایران را پیگیری کردم. اما اینطوری از نزدیک مشکلات آن را لمس نکرده بودم. در فوتبال همیشه در هر یک دهه تغییرات زیادی انجام می‌شود. از نوع لباس ها و کفش فوتبال گرفته تا نوع فیلمبرداری و حتی چمن و غیره. وای به فوتبال و فوتبالیست و تاکتیک و شیوه‌های فوتبال.

فوتبال ایران در این دو دهه‌ای که من از آن دور بودم در بعضی پارامترها پیشرفت خوبی داشته است اما در بعضی از پارامترها درجا زده و حتی در بعضی پارامترها پسرفت داشته است. باید منصفانه گفت ما در یکسری زیرساخت‌ها پیشرفت محسوس و خوبی داشتیم. فوتبال ما گام‌های بلندی در راه حرفه‌ای شدن برداشته است. فوتبال درآمدزا شده و حامیان مالی روز به روز بهتر از گذشته وارد فوتبال می‌شوند. اما به لحاظ تاکتیکی و فنی فوتبال ما نسبت به ۲۰ سال پیش با اغماض می‌گویم پیشرفت نداشته است. وگرنه منصفانه تر این بود که بگویم رو به عقب هم رفته است.

* ضعف بزرگ فوتبال ما آکادمی‌ها هستند

در سال‌های گذشته باشگاه‌های ما چیزی به اسم آکادمی نداشتند، اما تیم‌های پایه خوبی داشتند که به بهترین شکل ممکن کار سازندگی را انجام می‌دادند. الان قوانین فوتبال حرفه ای باشگاه‌ها را ملزم به داشتن آکادمی کرده اند، اما این آکادمی تنها یک اسم هستند. کاملا به صورت نمادین و برای رفع تکلیف. وگرنه این آکادمی ها خیلی به صورت حرفهای کار سازندگی را انجام نمی‌دهند. این یکی از آن قسمت‌هایی در فوتبال است که من می‌گویم نسبت به گذشته در آن دچار افت شده‌ایم.

* به خاطر مهاجری پدیده را انتخاب کردم

از روزی که به فوتبال ایران وارد شدم بیشترین سئوالی که با آن مواجه شدم این بود که «چرا پدیده؟» برای همه جای سئوال پیش می‌آید که چرا به پدیده رفتم. راستش را بخواهید در طول دو سال گذشته ارتباط بسیار خوب و نزدیکی با رضا مهاجری داشتم و وقتی او از من خواست به پدیده بروم، با کمال میل این پیشنهاد را پذیرفتم. البته با مهاجری خیلی صحبت کردیم و قرار شد اگر به اسم مدیر فنی به این باشگاه اضافه شوم، واقعا بتوانم منشاء خدمت به این تیم باشم.

* اگر تاثیرگذار نباشم می‌روم

دوست دارم جایی کار کنم که تاثیر گذار باشم و اگر ببینم در پدیده و یا هر جای دیگری که هستم تاثیری ندارم، از آن مجموعه جدا می‌شوم. در این مدت که خارج از کشور مشغول تحصیل و تجربه اندوزی بودم، فکر می‌کنم شرایط خوبی دارم و بتوانم این تجربیات را به فوتبال ایران منتقل کنم. پدیده باشگاه خوبی است و در این مدت توانستم خودم را با شرایط این باشگاه هماهنگ کنم. در این مدت کم تاثیراتی هم داشتم که امیدوارم این تاثیر روز به روز بیشتر هم باشد.