قاسم تنگسیرنژاد:

با توجه به تداوم دولت تدبیر و امید، «طرح و پیگیری مطالبه های مدنی» اولویت درجه اول فعالان بخش های مختلف در کشور می باشد. به نظر می رسد طرح خواسته های قانونی، مستدل و کارشناسی شده، جهت رفع نواقص احتمالی حوزه های مختلف، از هم اکنون موجب می شود تا دست دولت نیز برای برنامه ریزی، تصمیم گیری و اجرا بازتر بوده و بتواند با خطاهای کمتری کار خود را به پیش ببرد. در همین راستا از فعالان بخش های مختلف این حوزه پرسیده ایم «دولت دوازدهم باید چه اولویت هایی را مورد توجه قرار دهد؟» نگرخواهی هایی از این دست در شماره های آینده نیز تا حصول نتیجه ادامه خواهد یافت.  

 
مدیران توانمند اولویت اول تئاتر

رضا بهارلو*

حوزه های گوناگون و متعدد فرهنگی هنری کشور سرشار از چالش است. بدیهی است که ابتدایی ترین اولویت های پیش رو می تواند تدابیری باشد جهت گریز از این چالش ها و رسیدن به حداقل استانداردهای یک زیرساخت مناسب و پویا اینکه بارها می شنویم و همواره لمس می کنیم سرانه ی مطالعه در کشور بسیار پایین است، خود یک درد است و درد بزرگتر اینکه این آمار و ارقام شامل حال متولیان فرهنگ و هنر و حتی خود هنرمندان نیز می شود، انسان را غمگین و افسرده می کند. جامعه ای که از این بعد دچار اشکال شده باشد، در بسیاری از ابعاد دیگر نیز ناتوان خواهد گشت. اینکه چه به سرمان آمده که به این بیماری گرفتار شده ایم شاید مطلوب این بحث نباشد، اینکه چه شد که با افزایش قیمت های سرسام آور مواجه شدیم و آن محدود خوانندگان کتاب را نیز بخاطر مسایل مالی دچار بحران کردند به کنار ولی یقین دارم می توان با بهره گیری از ابزارهای موجود و دردست، مقداری از این بحران خارج شد و شاید یکی از راه کارهای آشتی دادن جامعه با فرهنگ کتاب و کتاب خوانی، حمایت از تولید آثار فاخر با کاهش قیمت های بسیار بالای کتاب باشد. وقتی تهیه ی کتابی فاخر با قیمت مطلوب مهیا باشد، حداقل نخستین گام را برای خوب خواندن و پس از آن خوب اندیشیدن برداشته ایم. پس به گمان من آشتی دادن ملت با کتاب و کتاب خوانی از مهمترین اولویت های پیش روی دولت تدبیر و امید است.
این دغدغه که یک دغدغه ی پایه و آموزشی ست در برگیرنده ی تمامی حوزه های فرهنگی و هنری ما نیز است، دغدغه ای که گریبان تمامی مقوله های فرهنگی هنری چون ادبیات، سینما، هنرهای تجسمی، موسیقی و... و تئاتر را نیز گرفته است.
و اما اینکه چه وقت، چه چیز، چه اولویت هایی خواهد داشت، به میزان اهمیت آن مقوله بستگی دارد و اینکه آیا برای مثال از میان این همه مقوله ی فرهنگی هنری ، اگر ما تئاتر را به عنوان یک نمونه برگزینیم، این تک نمونه ی ما چه مقدار برای بانیان فرهنگ حائز اهمیت است؟ پس از آن باید به اولویت ها بپردازیم. آیا تئاتر جدی است؟ جایگاهش کجاست؟ اگر پاسخ این سوال در ذهن متولیان به صورت روشن مثبت باشد، می توان اولویت هایی را به عنوان آرمان و آرزو بیان نمود و اگر غیر از این باشد، هرآنچه در زیر می گویم مثال آب در هاون کوبیدن است. پس امیدوارانه مطالبی را بیان می کنم.
در واقع وقتی بحث تئاتر مطرح می شود، آنقدر درون و پیرامون آن چالش فراوان است که آدمی نمی تواند یک یا چند اولویت را برای خروج از این بحران طرح کند، پس بالاجبار به چندین موضوع اشاره خواهم کرد.
نخست با بحث مدیریتی آغاز می کنیم و می دانیم که مدیریت های مطلوب، با کیفیت، آگاه، متخصص و دلسوز می توانند برای دولتمردان ثابت کنند که تئاتر جدی است. و اگر چنین مطلبی اثبات شود، آسوده تر می توان اولویت های بعدی را برشمرد. پس تئاتر ما در مرحله ی نخست نیازمند مدیرانی آگاه دارد، پس انتخاب ها و تصمیم گیری ها باید در این خصوص هوشمندانه تر باشد. تئاتر اکنون ما در دست عده ای خاص و محدود از مدیران و هنرمندان است که فقط هرازگاهی جایگاه و مسئولیتشان با یکدیگر جابه جا می شود، البته دراین بین افراد لایق و شایسته هم کم نیستند ولی تلاش باید بگونه ای باشد که بدانیم تئاتر متعلق به همه است. پس باید به دیگرانی که شایستگی دارند نیز فرصت داده شود، در بعد مدیریتی و ابعاد دیگر.
سخت افزارها و زیرساخت های ما پاسخگو این خیل عظیم هنرمندان و گروه های نمایشی نیست، در مرحله ی نخست می بایست همین محدودها نیز به عدالت تقسیم شوند و همزمان با آن به لحاظ زیرساختی و سخت افزاری به مطلوب برسیم.
بحث آموزش و پژوهش خیلی باید بیش از این ها جدی گرفته شود و همزمان که مسایل فنی تئاتر و چگونگی ارایه دادن آن را می آموزیم، یاد بگیریم که مخاطب اصلی ترین هدف ماست، مخاطب را بشناسیم و بدانیم که مخاطب نیازمند تمامی گونه های تئاتری است و بدنبال تنوع و جذابیت است. بیاموزیم که چگونه اثر تولید شده را باید ارایه دهیم. تبلیغات چه نقش اساسی خواهد داشت، که دیگر شاهد نباشیم نمایش هایی با 7 و 8 مخاطب، آن هم از نوع دعوت شده!
تبادل اندیشه ها با سایر کشورها را فراموش نکنیم و دلخوش نباشیم به چند کار دسته چندمی که فقط در جشنواره ی فجر، سالی یکبار می بینیم و آن هم کارهایی که در شان این جشنواره نیستند. اعزام به خارج از کشور گروهای تئاتری را جهت اجرا و آموزش را فراموش نکنیم.
همه ی این ها را گفتم که برسم به این سرانجام و سرانجام اینکه دولت تدبیر و امید باید یقین حاصل کند که تئاتر یک حرفه است، تئاتر یک شغل است. حرفه و شغلی نه تنها برای عده ای خاص. این مساله باید پرورش داده شود و به همگان در عمل این مهم ثابت شود. پس این نیز از مهمترین اولویت های پیش روی دولت خواهد بود.
و باز هم مواردی داریم که آنها را نیز بخواهیم برشمریم بیم آن است که تعبیر دیگری از واژه ی اولویت ساخته باشم. پس به همین ها بسنده می کنم و خوشبین هستم که سالهای پیش رو می تواند سال هایی باشد که در حوزه ی فرهنگ و هنر گام های استوارتری برداشته شود، به شرط اینکه اهالی فرهنگ و هنر با اتحادی بیش از پیش، گام بردارند.

* کارگردان و بازیگر تئاتر

***

اتمام کارهای ناتمام
احسان مظاهری*

اولویت های دولت دوازدهم در حوزه فرهنگ و هنر، بدون شک، بایستی امور از دست رفته و به سرانجام نرسیده ی دولت یازدهم در این زمینه باشد. زمانی که از هنر سخن می گوییم، می توانیم اشاره ای داشته باشیم به یکی از مهمترین مسائل امروز، یعنی برگزاری آزادانه ی کنسرت ها در تمام نقاط ایران. نکته اول آن است که وقتی نت های موسیقی را خفه کنیم و خطوط میزان را نامیزان گردانیم، روح و قلب مخاطبان آن، یعنی نشاط مردم را نیز مضمحل ساخته ایم. تزریق روح زندگی به یکی از افسرده ترین مردم جهان قطعا با موسیقی گام موثری خواهد برداشت. نکته دوم مجوز نواختن ساز و سر دادن آواز به زنان است که نه تنها باعث رشد شخصیت زن و فرهنگ ماحصل از آن در جامعه ی فرهنگی و هنری می گردد، بلکه چشم و گوش هایی که به گفته فروید در بدو امر سرشار از عقده های فروخورده هستند را عقده گشایی می کند. مجال دیدن به شکاکان دلواپس و مجال دیده شدن به افکار محبوس هنرمندان. در ادامه می توان از فیلم ها و تئاترهای توقیف شده در دولت یازدهم که البته برخی هم توسط وزارت ارشاد ایشان ممهور به مهر ممانعت شدند، سخن گفت. نکته سوم مساله ای مهمتر است و آن دوباره زنده کردن هر هفت هنر است. می دانیم که هنر رقص امروز در ایران مورد بی مهری عمیقی واقع شده است. درباره ی هنر نقاشی می توان به صراحت گفت که هنوز به مردم آموزش داده نشده چگونه خود را با یک بوم نقاشی مواجه کنند. به عبارت دیگر کسی از گالری نقاشی خبر ندارد و نقاشی ها بی مخاطب شده اند؛ چون اساسا گالری احداث نشده است. در توضیح نکته چهارم نیز باید گفت، چنانکه هرچه درخت می کاریم، ناکجاآبادها را به آبادی بدل می کنیم؛ هرچه هنر را در پلاتوها، گالری ها، سالن های سینما و کنسرت ها رواج دهیم، از خشکی و زمین های ترک خورده ی افکار آشوبگر کاسته خواهد شد. بنابراین یک وظیفه ی اساسی دولت روحانی در زمینه هنر، ترویج هنر در شهرهای دورافتاده و فقیر در جهت غنی کردن نگاه مردم و ترویج مهربانی و عطوفت در این جغرافیاهای دور افتاده است.

* نویسنده و کارگردان تئاتر

***

افزایش مشارکت سازمان های مردم نهاد
آرش آبشیرینی*

به نظر بنده با توجه به مطالعه و آسیب شناسی حوزه فرهنگ و هنر در چند دهه اخیر چندین مورد حایز اهمیت و اولویت بیشتری است که می بایست در دولت دوازدهم مورد توجه جدی قرار گیرد. این موارد را به طور کلی در اینجا ذکر می کنم:
1- افزایش نقش مشارکت تشکل های مردم نهاد و مدنی در تصمیم گیری ها و اجرایی کردن مسایل فرهنگی و هنری و هم چنین مردمی کردن هنر
2- حمایت از آزادی بیان و احترام به استقلال فکری و خلاقیت ها و ایده های هنرمندان و اصحاب رسانه های فرهنگی که شامل مواردی از قبیل حذف قوانین زاید و دست و پاگیر نهادهای عالی فرهنگی و دولتی و حذف ممیزی های سلیقه ای و بدون اساس و چهارچوب خاص و ...
3- مسئله اقتصاد فرهنگی و هنری به وسیله سیاست گزاریهای کلان و گسترش بنگاه های اقتصادی هنری و تخصیص بودجه های تعریف شده و کارآمد  در بخش هنر
4- بازنگری اساسی در بحث آموزش های هنری و استفاده از سیاست های تشویقی در تاسیس آموزشگاه های آزاد هنری و هم چنین تقویت رسانه ها و نهادهای مجری آموزش های هنری و فرهنگی
5- تمرکز زدایی فرهنگی و هنری و واگذاری تصمیمات و توزیع و برنامه ریزی های خرد فرهنگی و هنری به مقامات استانی و محلی در راستای تقویت روح همبستگی و گسترش فرهنگی بیشتر اقوام و فرهنگ های منطقه ای.

*نوازنده و مدرس موسیقی

***
 دولت آینده زمینه رشد اقتصاد هنر را فراهم کند
سعید گلچمن*

به اعتقاد من در جریان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری و در شرایطی که هجمه های زیادی علیه دولت وجود داشت، هنرمندان به سهم خود تاثیرگذاری خاصی در اقبال مردم به سمت دکتر روحانی داشتند. بنابراین دولت محترم آینده باید به شکل جدی به مطالبات به حق هنرمندان توجه نماید که یکی از مهم ترین این خواسته ها افزایش اعتبارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است که سهم بسیار اندکی از بودجه های فرهنگی دارد. مطمئنا رسیدگی به وضعیت مالی کارکنان و کمک های مالی به انجمن های فرهنگی و هنری (هنرهای نمایشی، سینمای جوان، موسیقی، شعر و ادب، هنرهای تجسمی و خوشنویسان ) می تواند در توسعه فرهنگی نقش غیرقابل انکاری داشته باشد؛ البته باید توجه داشت که یک سری نواقصات در زیر ساخت های فرهنگی کشور وجود دارد که بحث گسترده ای می طلبد اما مهم ترین چالش فعلی هنرمندان موضوع « اقتصاد هنر « است که تحقق آن نیازمند برنامه ریزی جامع و حساب شده ای است. در نظر داشته باشید که مهم ترین دغدغه هنرمندان اکثر رشته ها عدم درآمد زایی رشته های تخصصی آنها است که خواه ناخواه بی انگیزگی به وجود می آورد. مدرنیزه کردن و استاندارد سازی سالن های تئاتر و موسیقی و حرکت در جهت خصوصی سازی از دیگر مواردی است که می تواند در برنامه های فرهنگی دولت دوازدهم قرار بگیرد. شخصا به سیاست های دولت آینده خوشبینم و امیدوارم که اتفاقات خوبی در انتظار اصحاب فرهنگ و هنر باشد.

* بازیگر و کارگردان تئاتر

***
حذف مدیران ناکارآمد، توسعه زیرساخت ها
رحیم کاویانی*

اولویت اول بخش هنر از دیدگاه بنده، (که با به انجام رساندن آن بقیه مشکلات قابل حل خواهند بود.) این است که افرادی در منصب مدیریت ادارات ارشاد و مراکز فرهنگی قرار به کار گمارده شوند که علاوه بر این که دارای آگاهی و تحصیلات مرتبط بوده و از میان خود هنرمندان نیز باشند. این افراد مطمئنا مانند گذشته بودجه های هنری را در زمینه های غیرمرتبط هزینه نخواهند کرد.

*کارگردان و بازیگر تئاتر

***
برطرف کردن فضای امنیتی از هنر
فضل اله عمرانی*

 همان گونه كه مطلعيد در دولت يازدهم جناب دكتر روحانى تلاش هاى بسيارى براى بهتر شدن اوضاع فرهنگ و هنر انجام شد كه به صورت آمارى مي توان مقایسه اي در اجراى برنامه هاى گوناگون فرهنگى و هنرى با دوره هاى قبل داشت. اما همه انتظارات اهالى فرهنگ و هنر بر آورده نشد كه اميدواريم با نشست هاى كارشناسانه با هنرمندان مشكلات موجود نيز در دولت دوازدهم مرتفع گردد. اولويت هایی هم چون حمايت هاى بيشتر مالى و معنوى از اهالى فرهنگ و هنر و رسانه، توجه به زيرساخت هاى فرهنگى و هنرى در شهرستان ها، برطرف كردن بيشتر فضاى امنيتى بر سر فرهنگ و هنر ايران اسلامى توجه به خواسته هاى به حق اهالى فرهنگ و هنر.

* بازیگر و کارگردان تئاتر

***
عدم مداخله دولت
سعید جوانمرد*

 راستش را بخواهید نظر خاصی ندارم. همه مشکلات ما به این خاطر هست که فرهنگ مان دولتی است. فرهنگ سازی و کار فرهنگی کار دولت نیست. روح فرهنگ مثل موجود زنده ای در جامعه نفس می کشد و رشد می کند . مسیری را طی کرده، وامدار و به دستور کسی هم نیست. دولت تنها کاری که می تواند انجام دهد این هست که این مسیر را برای عبور بهتر، با کیفیت تر و سریع تر آسفالت کند. قطعا اگر زیر ساخت های فرهنگی بدون منت گذاشتن و جهت دادن، فراهم شوند، فرهنگ و هنر راه خودش رو به درستی می پیماید.

* طراح و کاریکاتوریست