هفته نامه جامعه پویا - مریم طالبی: در فرودگاه امام خمینی (ره) روی صندلی های سالن انتظار نشسته اند؛ سهیلا  جورکش همراه پدرش راهی سفارت آمریکا در دوبی هستند. قرار است عمل جراحی روی شبکیه و قرنیه چشم چپ سهیلا انجام شود تا بینایی از دست رفته چشم سیهلا دوباره به او بازگردد؛ همان چشمی که دو سال پیش، قربانی اسید سوزان شد.

نهم مهر سال 93 بود که اسیدپاشی هایی به صورت سریالی، دختران شهر اصفهان را طعمه قرار داد و در پی آن چهرا نفر در این اسیدپاشی ها قربانی شدند. با گذشت بیش از دو سال، از آن ماجرا، هنوز نام و نشانی از اسیدپاش یا اسیدپاشان به دست نیامده است. در این بین، اسیدپاشی به صورت دختری 26 ساله در اصفهان، سر و صدیا بیشتری به پا کرد، دختری که حالا 29 سالگی اش را می گذراند. در آن روزها حتی وزیر بهداشت هم به عیادت این دختر رفت و چشم های او را معاینه کرد. عمق سوختگی و شدت جراحات این دختر و و هم اینکه او جزء اولین قربانیان پرونده اسیدپاشی اصفهان به حساب می آمد، همه و همه در مطرح شدن نام «سهیلا جورکش» در رسانه های داخلی و خارجی بی تاثیر نبود.

 

ساعت شش عصر آن روز تلخ، سهیلا در حالی که مشغول صحبت تلفنی با مادرش است و از استخر به خانه بر می گردد، ناگهان یک موتوری از پشت ماشینش، به او نزدیک می شود و اسید را به صورت سهیلا می ریزد. در نتیجه این جنایت، سر، صورت، گردن، چشم، ریه ها، قسمت های زیادی از پوست بدن و حتی خودروی سهیلا در اسید می سزود.

 

با سهیلا و پدرش در آخرین لحظات قبل از برخاستن هواپیما، به گفت و گو نشستیم. اوضاع روحی سهیلا آن قدرها خوب نبود که بتواند جواب همه سوال های ما را بدهد. ناصر جورکش، پدر سهیلا هم وسط مصاحبه به ما ملحق می شود و در گوشه ای از سالن فرودگاه، بی آنکه دختر بشنود، از دو سال تلخی حرف می زند که خانواده جورکش را مجبور به کشیدن جور خشونتی کور کرد.

اگر اسیدپاش این مصاحبه را بخواند، دوست داری چه حرفی به او بزنی؟

برای آن کسی که اسید به صورتم پاشید و باعث نابینایی من شد آرزوی بینایی و آگاهی دارم. چشم راستم که به طور کلی از بین رفته؛ اما اگر بینایی به چشم چپم بازگردد، او را می بخشم. اگر هم برای همیشه نابینا بمانم، ترجیح می دهم دیگر زنده نباشم، من مرگ را به نابینایی ترجیح می دهم.

اگر اسیدپاش پیدا شود، او را مجازات می کنی یا مانند آمنه بهرامی او را می بخشی؟

اسنان ها نباید انسانیت را نادیده بگیرند، از انسان فقط خوبی و بدی باقی می ماند. معتقدم چرا وقتی می توانیم درس نوع دوستی و عشق به همدیگر بدهیم، درس تنفر به هم یاد بدهیم. به همین دلیل من چندان دنبال این نیستم که فرد اسیدپاش دستگیر شود یا بخواهم از او انتقام بگیرم، زیرا با دستگیری او، بینایی به چشمان من باز نمی گردد. امید من فقط به خداست.

همین که تسلیم نشده ای و همواره برای زندگی ات می جنگی، الگوی خوی است برای کسانی که سریع تسلیم حوادث می شوند و به دلیل معلولیت و سانحه، خودشان را در گوشه خانه حبس می کنند. الان درمان چشمت در چه مرحله ای است؟

افرادی مانند دکتر زرین کلاه و وزیر امور خارجه برای رسیدن ما به آمریکا کمک کردند. در این راه ما با دو مسئله رو به رو بودیم؛ یکی مسئله نوبت گرفتن از دکتر پوستی که خودمان با رایزنی های متعددی که به واسطه دکتر سمیعی در آمریکا انجام  دادیم، توانستیم از او نوبت بگیریم.

مسئله دوم، دریافت نامه حمایت مالی از سوی دولت است. ما همچنان با مشکل  نبود حمایت مالی از سوی دولت دست و پنجه نرم می کنیم، تقاضایی که از مسئولان دارم این است که کاغذبازی ها و این بروکراسی پیچیده را کنار گذارند و تا دیر نشده، با حمایت مالی از من، بینایی را به چشمانم بازگردانند. نمی دانم مسئولانی که الان حاضر به حمایت ما نمی شوند، اگر جای ما بودند، آیا همین تصمیم را می گرفتند؟

 

آقای جورکش شما از وضعیت فعلی چشم سهیلا برایمان بگویید. شنیده ایم بینایی چشمش از دست رفته است.

چشم راست سهیلا که به طور کلی و از همان ابتدا بینایی خود را از دست داده بود؛ اما چشم چپش قدرت تشخیص نور و حرکت را داشت. متاسفانه در حال حاضر تمام بینایی چشم چپ هم از بین رفته است. دکترها بسیار امیدوارند بینایی به چشم سهیلا بازگردد، البته اگر به موقع بتوانیم اقدام کنیم. الان که با شما صحبت می کنم، باید برای انجام یک مصاحبه به سفارت آمریکا در دوبی برویم، چرا که تصمیم داریم برای انجام عمل جراحی چشم سهیلا به بوستن آمریکا سفر کنیم.

پزشکان حاذق زیادی از جمله دکتر شمس، به دکتر ناصری، دکتر احمدیه، دکتر جباروند و حتی خود وزیر بهداشت تلاش کردند برای چشمان سهیلا کاری انجام دهند؛ اما با وجود امکاناتی که در ایران هست، توانستند کاری از پیش ببرند تا اینکه کنگره پزشکی تهرانی در جلساتی به این نتیجه رسیدند که عمل جراحی در بوستن آمریکا و از سوی پزشکی که در این زمینه تبحر دارد، انجام شود.

پس به زودی عمل جراحی جدید سهیلا انجام می شود؟

هنوز با قاطعیت نمی دانیم، زیرا کاملا منوط به موافقت با ویزاست. ما مدارک کامل پزشکی را در اختیار سفارت قرار می دهیم؛ اما از آنجایی که انجام این عمل، هزینه های زیادی خواهدداشت، داشتن برگه حمایتی از سوی دولت، تضمین کننده فرایند دریافت ویزا خواهدبود تا دولت آمریکا زا تامین هزینه های عمل جراحی از سوی ما مطمئن باشد، به همین دلیل اگر این نامه حمایتی از سوی دولت ارسال و در آن قید شود که هزینه های این بیمار از طرف نهاد ریاست جمهوری کشور جمهوری اسلامی ایران تامین می شود، دیگر چالشی برای دریافت ویزا و انجام عمل جراحی چشمان سهیلا نخواهیم داشت.

خبر دارم که وزیر بهداشت، پیگیر درمان سهیلا بود؛ برای انجام این عمل جراحی جدید هم کمکی به شما کردند؟

از سوی وزارت بهداشت کمک هایی به ما شده که حدود 25 هزار دلار، معادل 100 میلیون تومان است، در حالی که همه می دانند مبلغی بیش از اینها برای انجام این عمل جراحی نیاز است، به همین دلیل وجود نامه حمایتی از سوی دولت برای ما بسیار حیاتی است. البته لازم است بگویم دکتر هاشمی، وزیر محترم بهداشت،  دستور ارائه این نامه را ارسال کرد؛ اما برخی مدیران رده پایین تر این وزارتخانه، مقاومت کردند، در حالی که اگر این نامه به دست ما برسد، دولت آمریکا دیگر بهانه ای برای نپذیرفتن ما نخواهدداشت. به ما اطمینان دادند اگر با این نامه حمایتی موافقت شود، سریع این نامه به سفارت آمریکا در دوبی ارسال خواهدشد.

آیا این عمل جراحی نیز مانند همان جراحی است که سال گذشته در اسپانیا انجام شد؟

زمانی که تعدادی از پزشکان در ایران، چشم سهیلا را جراحی کردند، قرنیه را برداشتند، پس از مدتی بافت های چشم عفونت کرد و بینایی سهیلا به طور کامل از بین رفت. با عملی که در اسپانیا انجام شد، از استخوان پا به شبکیه چشم پیوند زدند که باعث شد برای چند ماه بینایی برگردد؛ اما عفونت دوباره بازگشت. در جراحی ای که قرار است در آمریکا انجام شود، آندوسکوپی شبکیه به همراه کاشت قرنیه انجام می شود؛ از آنجایی که قرنیه وجود ندارد، بدن نمی تواند فشار چشم را کنترل کند. انجام این عمل بسیار ضروری است و از طرفی زمان کمی داریم.

 

چطور موفق شدید پزشکی را در بوستن پیدا کنید که برای حل مشکل چشم سهیلا تبحر داشته باشد؟

ما مدارک را برای عده ای از پزشکان آمریکا ارسال کردیم، تا اینکه با کمک دکتر سمیعی توانستیم این دکتر بوستنی را بیمابیم. زحمت نوبت گیری از این پزشک را هم  خود دکتر سمیعی کشید. البته وزیر بهداشت نیز بسیار پیگیر وضعیت چشم سهیلا است. او دوستی در آمریکا دارد که قرار است در صورت رسیدن ما به آمریکا، برای چاره اندیشی و راهنمایی ما، در کنارمان باشد.

می دانم که در این چند سال، شب ها و روزهای سختی را گذرانده اید. الان چه مشکلی بیشتر از همه، خانواده جورکش را آزار می دهد؟

دو سال و نیم است که درگیر وضعیت بینایی دخترم هستم و در این مسیر، هم شغل و هم بیش از یک میلیارد تومان سرمایه ام را از دست داده ام، در این بین کمک هایی از سوی وزارت بهداشت دریافت کرده ایم؛ اما برخلاف اینکه رییس جمهور بارها دستور پرداخت هزینه های تکمیلی ما را صادر کرده؛ برای دریافتش عاجزیم و نمی دانیم از کجا باید پیگیری کنیم. ما بارها در خواست دیدار مستقیم با شخص رییس جمهور را داشته ایم؛ اما هرگز موفق نشده ایم. اجازه دهید از همین تریبون هم استفاده و از شخص رییس جمهور محترم تقاضا کنم ما را به حضور بپذیرند، می خواهیم به ایشان بگوییم دستورها و سفارش های شما برای حمایت از ما به هیچ نتیجه ای نرسیده است.

هیچ خبر و سرنخی از اسیدپاش پیدا نشده است؟

اگر پیگیری هم انجام شده باشد، هیچ سرنخ یا اطلاعاتی در اختیار ما نگذاشته اند، هنوز نمی دانیم که او کیست. ای کاش مسئولان این شخص را پیدا کنند و به مراجع  قضایی تحویل دهند. در مملکت ما افراد زیادی جان خود را فدا کردند تا مردم در امنیت به سر ببرند، از جمله این عزیزان، دایی سهیلا است که با جان فشانی در برابر متجاوزان، به مقام رفیع شهادت رسید.

فکر می کنید اسیدپاشی که زندگی سهیلا را به تباهی کشید، چه جور آدمی است؟

این افراد، کسانی نیستند جز افراد تمامیت خواهی که کوته فکری در روان آنهابیداد می کند، این انسان ها بر فرهنگ یک مملکت ضربه سنگینی وارد می کنند که هرگز جبران نخواهدشد؛ باید جلوی این افراد ایستاد و در مقابلشان کوتاه نیامد، مسئولان باید این افراد بیمار را دستگیر کنند.

سهیلا دختر تحصیل کرده ای است و بسیار اتفاق می افتد که برای مشکلات دیگران، چاره جویی می کند، حتی کسانی هستند که برای مشورت در زمینه های مختلف، سراغ سهیلا می آیند. سهیلا به ظاهر و پیش ما، روی خوش نشان می دهد و هیچ ناراحتی یا افسردگی ای را از خود بروز نمی دهد؛ اما هم من و هم مادرش می دانیم که در تنهایی هایش، لحظات سخت و غمگینی را تجربه می کند./ص