اتحادخبر: این روزها کریم باقری و بهنام طاهرزاده دو بازیکن از نسل دهه 70 و 80 پرسپولیس در کلاس‌های درجه A مربیگری حضور دارند. در بین سرخپوشان یک نسل بعد از آنها اخیرا علی کریمی و جواد کاظمیان سر کلاس‌های مربیگری درجه C  نشسته‌اند و به نظر می‌رسد چرخه تولید مربیان پرسپولیسی همچنان ادامه دارد اما سوال اینجاست که چرا این مربیان به جایگاه شاخص و مهمی در عرصه مربیگری دست نیافته‌اند یا اگر به مناصب مهمی مثل سرمربیگری تیم ملی و پرسپولیس رسیده‌اند غالبا ناکام بوده‌اند؟ در این خصوص البته پرسش‌های بزرگتری هم مطرح می‌شود که مرتبط با بحث اولیه است. مثلا اینکه چرا به مربیان پرسپولیسی در باشگاه پرسپولیس خیلی سخت میدان داده می‌شود یا چرا تیم‌های لیگ برتری از مربیان جوان و بادانش و تشنه مربیگری استفاده نمی‌کنند؟

این مربیان پرسپولیسی از فدراسیون فوتبال گله‌مندند که چرا آنها را برای دوره‌های مربیگری به خارج از کشور نمی‌فرستد. آنها بعضا از باشگاه پرسپولیس نیز گله دارند که چرا اجازه همکاری با مربی بزرگی مثل برانکو را به ایشان نمی‌دهند یا چرا در تیم‌های پایه از آنها استفاده نمی‌شود؟ وضعیت تیم‌های لیگ برتری را هم که همه می‌دانیم. ارتباطات حرف اول را در گرفتن سکان فنی تیم‌ها می‌زند و ظاهرا این مربیان از این حیث یا فوق‌العاده ضعیف هستند یا اصلا دوست ندارند وارد این بازی‌های پیچیده شوند. نمونه‌اش حسین عبدی که با در اختیار داشتن مدرک پرولایسنس مربیگری از انگلستان و کسب مجوز مربیگری در لیگ برتر انگلیس تا کنون در لیگ برتر خودمان سرمربی نبوده است و به او اعتماد نمی‌شود. امروز حتی یحیی گل محمدی که با دو قهرمانی جام حذفی موفق‌ترین گزینه مربیان نسل جدیدی پرسپولیسی به حساب می‌آید فعلا تیم ندارد و همین نشانه‌ای است تا ببینیم فعلا در این حوزه جایی برای افتخار کردن پرسپولیسی‌ها وجود ندارد./ج