اتحاد خبر-زهره عرب: نام و نشانش شکرالله فخری است، متولد 1318 است و برازجانی اصیل... تنها وارث شغل آهنگری در این دیار است، مغازه ی آهنگری اش در کوچه پس کوچه های پشت مسجد جنت واقع شده و از هفت سالگی پا به پای پدر در این مغازه آهنگری آموخته. می گوید اینجا مغازه پدری ام است و خانوادگی آهنگر بوده ایم. به این شغل عادت کرده ام و دوستش دارم. صرفا بخاطر علاقه و سرگرمی است که کار می کنم وگرنه بار مالی برایم ندارد...
پای صحبت هایش که می نشینی سیر نمی شوی از گرمای محبت و شیوایی کلامش...

اتحاد جنوب با این آهنگر قدیمی مصاحبه ی جذابی را انجام داده است که شما را به خواندن آن دعوت می کنیم:

اتحاد جنوب: خودتان را معرفی کنید.
شکرالله فخری هستم، متولد سال 1318 و 77 سال دارم.

اتحاد جنوب: چطور شد که به شغل آهنگری روی آوردید؟
من اصلا مدرسه نرفتم، پدرم گفت بیا در مغازه و آهنگری یاد بگیر، من هم ترک تحصیل کردم و به مغازه ی پدرم آمدم.
اتحاد جنوب: به این شغل علاقه هم دارید؟
بله، علاقه ی زیادی به این کار دارم. از دل آهنگری را دوست دارم و به آن عادت کرده ام.

اتحاد جنوب: چه حسی دارید از اینکه آخرین آهنگر برازجان هستید؟
من به این شغل علاقه دارم، چون شغل قدیمی پدرم است و از بچگی با آهنگری بزرگ شده ام. یک فرزند پسر دارم اما گمان نمی کنم علاقه ای به آهنگری داشته باشد.

اتحاد جنوب: پس شما تنها وارث این شغل و آخرین بازمانده آهنگران هستید؟
بله، من به این مغازه عادت کرده ام، به این پاچال و کوره عادت کرده ام. دیگر بازنشسته شده ام، بیشتر خرده کاری انجام می دهم. داسی ، ابزاری، چیزی برای کشاورزها درست می کنم.
اتحاد جنوب: آهنگری کفاف هزینه های زندگتان را می دهد؟
الان نه، ولی جلوتر از این چرا. در گذشته کار ما رونق بیشتری داشت. من الان بازنشسته هستم و از بیمه تامین اجتماعی حقوق می گیرم. از کودکی تا حالا همیشه در آهنگری بوده ام. در پاچال عمر گذرانده ام، صرفا بخاطر علاقه است که هنوز به این حرفه مشغولم. برای من سرگرمی خوبی است، و بهتر از در خانه نشستن است.

اتحاد جنوب: در طول روز چقدر مشتری و مراجعه کننده دارید.
مشتری های من کمتر از قدیم شده است، الان دیگر تراکتور هست، ماشین هست و همه چیز صنعتی شده. قبلا این وسایل نبود و همه با دست کارهایشان را انجام می دادند. چون کشاورزی رواج داشت، داس و خیش برای برداشت محصولات کشاورزی، غلّه خرد کن، داس جیلُمی، و ابزارهای دیگر برای درو کردن.. خرمن کوب یا به اصطلاح محلّی برا که برای خرد کردن غلّه و جدا کردن پوسته گندم از دانه ی آن استفاده میشد. همه ی این ابزارها نیاز به تعمیر هم داشتند.

اتحاد جنوب: الان چه ابزارهایی می سازید.

الان هم داس مُخ بر می سازیم و داس ها به صورت دست ساز است (با دست ابزارهای روی دیوار را نشانمان می دهد). ابزارهای دست ساز مثل تیشه، درُوش که برای دوخت دمپایی و کفش استفاده می شود. مَنتیل و تیشه پِیتی (برای پیت کردن زمین کشاورزی) ، داس پِیتی (برای پیت کردن یا هرس کردن محصولات)، کلکیت (ابزار قالیبافی) و ...
اتحاد جنوب: سوخت کوره و پاچال چطور تامین می شود.
قدیم سوخت ما با زغال سنگ تامین میشد و از کازرون می آمده است. دو سال است که دیگر زغال سنگ گیر نمی آید، حالا از زغال استفاده می کنیم ولی حرارت و قدرت آن به اندازه ی زغال سنگ نیست و کار نمی دهد. دیگر زغال های خوب قدیمی پیدا نمی شود.
اتحاد جنوب: اگر به عقب یا به زمان کودکی برگردید باز هم آهنگری را انتخاب می کنید.
اگر کار مثل قدیم باشد بله، حتما آهنگر می شوم. ولی دیگر هیچ چیز مثل قدیم نیست. کار هم دلبخواه نیست. اگر برگردیم هم مثل قدیم دیگر نمی شود، الان دستگاه آمده است و صنعت پیشرفت کرده است، ولی من هنوز به آهنگری علاقه دارم.

اتحاد جنوب: الان هم مثل قدیم میتوانید کار کنید، یعنی کارتان خوب است.
من الان با دستم هر رقم جنسی که بخواهید و نقشه ی آن را بکشید می سازم. چون از هفت سالگی کار کرده ام.

اتحاد جنوب: در هفت سالگی کار کردن سخت نبود؟ آنهم آهنگری.

من کنار پدرم کار را شروع کردم، نگاه می کردم و یاد می گرفتم. اوایل فقط به او کمک می کردم و بعد یاد گرفتم و برای خودم آهنگر شدم.

اتحاد جنوب: کمی هم از خودتان بگویید ، از همسر و بچه هایتان.
من در 20 سالگی ازدواج کردم، همسرم از اقوام بود. هشت تا دختر از ازدواج اولم دارم، 2 سال بعد از فوت همسر اولم دوباره ازدواج کردم. حاصل این ازدواج یک پسر است که الان کلاس هفتم می باشد.
اتحاد جنوب: چطور شد که بعد از فوت همسر اولتان دوباره ازدواج کردید؟
تنها بودم و این تنهایی برایم سخت بود. دو سال منزلم بیابان بود، و حین کار هم ناراحت بودم. نمی دانستم برای چه کار می کنم. بعد که ازدواج کردم دوباره توانستم طعم خوشبختی را بچشم، همسرم و زندگیم را دوست دارم.

اتحاد جنوب: زندگی گذشته بهتر بود یا الان که همه چیز عوض شده؟
در قدیم زندگی راحت تر بود. همه چیز در خانه بود و دل هایمان خوش بود. دنیا بهار بود. همیشه بهار بود، باران میزد و همه جا سرسبز بود. رودخانه ها پر از آب بودند. زمان قدیم بچه ها هم فرق داشتند. زندگی هم صفای دیگری داشت.

شکرالله بسیار گفت، از همسرش، از دختران و از دامادهایش، از تنها پسرش و بازیگوشی هایش ، از همسر اولش و خاطرات فراموش نکردنی گذشته و از مهربانی های همسر دومش، گفت که بعد از همسر اولش تنهایی کشیده و الان با وجود همسر و خانواده اش خوشبخت است. گفتگویی سراسر مهر و صمیمیت داشتیم.

بانگ موذن که بلند شد او هم برخاست تا پیراهنش را بپوشد و به مسجد برود.

پیرمرد مهربان قصه ی ما، انسانی شیرین سخن، خوشرو، مومن و بی شیله پیله است، او آخرین بازمانده ی آهنگران شهر برازجان است و می خواهد تا نفس دارد آهنگری کند.

اتحاد جنوب برای شکرالله فخری و خانواده خوبش آرزوی سعادت و خوشبختی دارد.