اتحاد خبر - فاطمه خاکسار: در آخرین سال از سده ی هزار و سیصد قرار داریم، در سالی که همه تولیدکنندگان و صنایع مختلف، مجهزترین و پیشرفته ترین دستگاه ها را به چشم دیده اند، اما وقتی از کوچه پس کوچه های مسجد جنت عبور می کنیم، هنوز صدای پُتک آهنگری به گوش می رسد. پُتک آهنگری که تنها باز مانده ی آهنگران این دیار است.

این صدا که شاید برای همسایگان این مغازه گوش خراش باشد یا ممکن است شنیدنش عادی شده باشد، ما را بر آن داشت به سمت کارگاه این آهنگر سخت کوش برویم و با وی به گفتگو بنشینیم.

شکرالله فخری مردی ۸۱ ساله در انتهای مغازه ای غیر معمول نشسته بود، با خوشرویی تمام از من میزبانی کرد و به پرسش هایم پاسخ داد و برایم کمی از علاقه اش به شغل پر زحمتی که دارد گفت. تنها وسیله خنک کننده این مغازه پنکه سقفی بود که در اوج گرمای مرداد ماه، خود گویای زحمات و سختی هایی است که او از هفت سالگی تا کنون کشیده است.

در حالی که باد گرم پنکه کمی سعی می کرد تا صورت پوشیده شده با ماسک ما کمتر از هرم گرما خیس شود، می پرسم: دقیقا کار شما چیست و از چه کسی این حرفه را آموخته اید؟ پاسخ می دهد: کار من، آهنگری قدیمی است. این حرفه را از پدرم آموختم و در کنار او کار کردم و پس از فوت پدرم در کارگاه او راهش را ادامه دادم.

چشمان او هنگام تعریف از شغل طاقت فرسایی که دارد، رنگ زحمت به خود می گرفت و در جواب به این سوال که چه تعداد شاگرد داشته است، می گوید: طی این سال ها فقط یک شاگرد داشتم که در کنار کار آهنگری درس می خواند و پس از رفتن به دانشگاه، آهنگری را رها کرد. بعد از آن شاگردی نگرفتم و کارهای آهنگری را به تنهایی انجام می دهم.

در حالی که دیوار های نصفه سیمانی و بی ویترین کارگاه، سنگینی ابزارهای ساخته و آویزان شده به خود را تحمل و نظر من را جلب می کرد از او می پرسم چه وسایلی را می سازید؟ و او با اشاره به هر یک از اشیاء آویزان شده پاسخ می دهد: در کارگاه آهنگری داس، منتیل، میخ طویله، زنگوله، سه پایه و... را می سازم که برایم تداعی گر زمان قدیم است.

این پیرمرد سخت کوش میزان رونق آهنگری را اینگونه شرح می دهد: در بازار قدیم، آهنگری رونق بیشتری داشت و ما از صبح تا شب به خانه نمی رفتیم و در کارگاه مشغول کار بودیم اما حالا ماشین و دستگاه های برقی وارد عرصه بازار کار شده و جای ابزار های سنتی آهنگری را گرفته‌ و شیوه سنتی کار از رونق افتاده است.

" من درآمد دیگری به جز آهنگری ندارم" این را او می گوید و ادامه می دهد: جالب است بدانید زمان قدیم مثل حالا نبود که خرید و فروش به وسیله پول باشد، آن زمان مبادله کالا با کالا بود یعنی به جای پرداخت پول؛ غله، خرما یا سبزی نصیبم می شد.

این مرد آهنگر درباره خانواده و تعداد فرزندانش می گوید: من دارای هشت دختر از همسر اولم هستم که همه را به خانه بخت فرستادم و از بابت خوشبختی آنها خوشحالم. پس از فوت همسر اولم به اصرار دخترانم ازدواج مجدد داشتم و از همسر دومم یک پسر دارم که کلاس یازدهم است و خدا را بخاطر سلامتی خودم و خانواده ام شاکرم.

می پرسم: انگیزه تان برای ماندن در شغل آهنگری چه بوده است؟ او پاسخ می دهد: به کارگاهم عادت کرده ام و علاقه ای که به آهنگری دارم باعث می شود هر روز با اشتیاق به محل کار بیایم و حتی صبح جمعه هم کارگاه را باز کنم و مشغول کار بشوم.

در پایان این دیدار، آهنگر مهربان به زمان قدیم که بازار پلیتی بود اشاره کرد و از همسایگانی همچون کل نجف آخوندزاده، حاج محمدنبی مهاجر برازجانی، شعبون، کل اکبر فخری و عامو کل علی نام برد.

اتحاد خبر برای تنها باز مانده آهنگر برازجانی آرزوی سلامتی و تندرستی دارد.