کسی هست که او را ملاقات کرده است. برای او دیگر غیبت نیست، هرچه بگوید، هرجا برود، هرچه بکند و هر حرفی بزند. مگر امامان ما هم غیبت می‌کنند؟ آنها هر کاری بکنند زیبا از آب در می‌آید. جوانی مادرش کولش بود و می‌رفت. پیامبر(ص) فرمود چرا نمی‌گذاری خودش راه برود؟ گفت: نمی‌تواند. به هیچ کار نمی‌رسم. خسته شده‌ام، به نمازم نمی‌رسم. حضرت فرمود شوهرش بده. گفت: چی! او را شوهر بدهم؟ زن خوشش آمد. گفت تو بهتر می‌دانی یا پیغمبر(ص). منظور این است که بزرگان وقتی حرفی می‌زنند آن درست است و قشنگ از آب در می‌آید.
در واقع هم تا آنها هستند ما نباید حرف بزنیم. برای همین است که بسم‌الله می‌گویند. یعنی آقا شما بفرمائید. بسم‌الله در هر امری یعنی آقا شما جلو باشید. آیا ندیده‌ای هر وقت بسم‌الله می‌گویی آن کار خوش عاقبت می‌شود؟ با بسم‌الله به صاحب عمل می‌گویی بفرمائید، لذا آن کار خوب از آب در می‌آید.
آیا حقیقت بسم‌الله را گرفتی؟ هیچ کاری بدون بسم‌الله انجام نمی‌گیرد اگر هم انجام بگیرد دُم بریده است، ناقص است، نصفش نیست، خراب است، فاسد است. البته اگر انجام بگیرد، بلکه انجام نمی‌گیرد. بسم‌الله است که درست می‌کند.
بسم‌الله معانی حقیقی‌اش این است که آقا شما بفرمایید. آیا بعضی اوقات چنین نمی‌گوییم؟ حالا این را به خدا می‌گویی یا به پیامبر(ص) می‌گویی، نمی‌دانم! آنها خودشان می‌دانند، بینشان دعوا نیست. هر کدام نیّتت بود، قلبت و روحت متوجه بود یا اینکه اصلاً توجه نداشت – آنها خودشان می‌دانند چه کسی باید جلو برود.
پس بسم‌الله در هر کاری یک خاصیّتش این است که شما دیگر نیستی. کمک از خداست، و کار تا آخر خوب از اب در می‌آید.

کتاب طوبی محبت جلد سوم – ص 9
مجلس حاج محمد اسماعیل دولابی