اتحادخبر: فهرستی از اسامی تاییدصلاحیت شدگان برای رقابت در انتخابات هفته آینده فدراسیون فوتبال روز گذشته از سوی دبیرکل منتشر شد و نخستین و مهم ترین واقعیتی که از آن برداشت شد این بود که این انتخابات برخلاف آنچه در ذهن افکارعمومی گنجانده شده، چندان هم رقابتی نیست.

به گزراش اتحاخبر به نقل از روزنامه قانون؛ در فهرست منتشر شده از سوی فدراسیون فوتبال، سه نامزد پست هیات رئیسه که یک کاندیدای پست نایب رئیسی هم در میان آنها به چشم می خورد، بدون رقیب و مزاحم به مجمع می روند تا انتخاب شان تقریبا حتمی باشد.

این سه نفر شامل محمود شیعی نامزد نماینده مدیران عامل باشگاه ها برای حضور در هیات رئیسه، عبدالکاظم طالقانی  نامزد نماینده هیات های فوتبال استان ها برای عضویت در هیات رئیسه و البته خانم الهه عرب عامری برای نایب رئیسی در امور بانوان و عضویت در هیات رئیسه هستند که از همین حالا اگر اتفاق خاصی نیفتد صندلی خود را رزرو کرده اند و اعضای مجمع نیز در نشست 18 اردیبهشت گزینه دیگری برای انتخابی غیر از آنها پیش روی خود نمی بینند.

به نظر می رسد ردصلاحیت 14 نفر در مرحله بررسی ها از سوی فدراسیون فوتبال و شخص اسدی در شکل گیری این حیاط خلوت نقش داشته اما حضور 10 کاندیدا برای پست عضو آزاد هیات رئیسه نشان می دهد اکثر کاندیداها از اینکه صندلی مدیریتی فعلی خود را تا پایان دوره 4ساله این فدراسیون حفظ می کنند، شبهه و تردید داشتند و برای فرار از حذف در میانه دوره آتی، ترجیح دادند از پست حقوقی خود استفاده نکرده و برای حفظ منافع شخصی شان در جایی ثبت نام کنند که در صورت انتخاب، برکناری یا عزل باعث حذف شان نشود!

بد نیست ابتدا نگاهی مختصر به وضعیت این سه نامزد داشته باشیم.

   الهه عرب عامری؛ تنها بانوی مدیر فوتبال ایران!

اغلب چهره های سرشناس فوتبال خانم ها در ایران فرزند پدری فوتبالیست یا همسر چهره ای سرشناس در فوتبال ایران بوده اند؛آتوسا حجازی فرزند ناصرحجازی اسطوره باشگاه استقلال، مریم ایراندوست دختر نصرت ایراندوست سرمربی و بازیکن قدیمی ملوان، فریده شجاعی همسر منصور پورحیدری، نیلوفر اردلانی دختر اسماعیل اردلانی مربی باسابقه تیم های مختلف فوتبال در ایران و غیره.

شاید حالا بتوان دلیل وضع فعلی فوتبال زنان در ایران و سهم بسیار ناچیزشان از بودجه 50، 60 میلیاردتومانی فدراسیون (البته بودجه رسمی ) را بیشتر درک کرد. گویا تنها یک خانم خود را در سطح مدیریت در فوتبال کشور می داند که او هم البته از رشته تکواندو(!) به فوتبال کوچ داده شده است!  به هرحال برای یک رئیس دونده، نایب رئیسی از جامعه رزمی در رأس مدیریت فدراسیون چندان هم نباید عجیب باشد.

 عرب عامری که عنوان دکتر و استاد دانشگاه را با خود یدک می کشد و تحصیلات عالیه اش در رشته رفتار حرکتی بوده است، حدود یک سال پیش و بعد از اصرار وزارت ورزش به برکناری دکترفریده شجاعی از نایب رئیسی بانوان، وارد فدراسیون شد و کمتر در رسانه ها آفتابی می شود تا شاید فقر اطلاعاتش در حوزه تخصصی فوتبال پنهان بماند.

حالا بد نیست بدانید هر سه نامزد نهایی پست ریاست فوتبال ایران، همین خانم تازه وارد از تکواندو را برای نایب رئیسی خود معرفی کرده اند و البته شاید با توضیحات بالا خودتان حدس بزنید که آیا ممکن است مجمع به همین تک گزینه باقیمانده رای ندهد؟

   محمود شیعی؛ مدیرعامل باشگاه متمول خودروساز اول کشور

شیعی از لحاظ سوابق مدیریتی و شخصی برای جلوس در صندلی هیات رئیسه تقریبا چیزی کم ندارد و می شود او را فردی وزین و مناسب برای این پست دانست که در فدراسیون فعلی ابتدا در اختیار علیرضا رحیمی، مدیرعامل اسبق سپاهان و پرسپولیس بود که پس از برکناری این چهره پرسابقه فوتبال اصفهان، فرصت به افشین دبیری، مالک متمول باشگاه خصوصی فوتسال دبیری تبریز رسید. وی همچنین عضو و رئیس شورای اسلامی شهر تبریز نیز شناخته می شد اما در مدت حضورش در این پست جز مصاحبه به سود کفاشیان و دفاع از حلقه شکل گرفته در فدراسیون، عملکرد قابل ذکری از او دیده نشد.

صندلی ای که محمد رویانیان، مدیرعامل پرهوادارترین باشگاه کشور در انتخابات چهارسال پیش برایش جنگید و البته شکست خورد، حالا هیچ رقابتی را شاهد نیست! نکته عجیب این است که بین این همه مدیرعامل مدعی علم گرایی و تخصص در لیگ برتر فوتبال ایران هیچکدام حتی اقدام به نام نویسی هم نکردند و گویا سرشان جایی دیگر و مهم تر گرم است تا مدیرعامل باشگاه دسته اولی پیکان یکه تاز این بخش باشد و شاید بتواند با روابط خود در ایران خودرو معضل همیشگی اسپانسر برای تیم ملی مملکت را مرتفع سازد.

 از بین مدیرعاملان سرشناس و معروف لیگ برتری تنها سعید عباسی، مدیرعامل تراکتورسازی در این انتخابات پا پیش گذاشته که او هم از ترس عزل از مدیرعاملی و ازدست دادن جایگاه فعلی اش، در بخش نامزدهای آزاد ثبت نام کرده است!

   کریم طالقانی؛ تک و تنها و خوش شانس

در میان روسای هیات های فوتبال، طالقانی چهره چندان پرنفوذی محسوب نمی شود و به همین خاطرحتی احتمال اینکه بدون رقیب هم رای اعتماد مجمع را با دو سوم آرا کسب نکند وجود دارد. او که همین هفته اخیر با تصمیمات غیرمنطقی و اصرار ناسنجیده اش برای میزبانی ورزشگاه تختی برای بازی حساس استقلال اهواز و پرسپولیس صدرنشین، شهر اهواز، استان خوزستان و لیگ برتر ایران را با چالشی امنیتی مواجه کرد و شانس آورد که این غائله بدون تلفات جانی و تنها با 40، 50  سرودست شکسته زیر سنگ باران تماشاگران تمام شد، صلاحیت مدیریتی خود را برای حضور در هرم مدیریتی فوتبال کشور همین جا به نمایش گذاشت.

مدیران هم تراز طالقانی دراین انتخابات، گویا به ابقا در ریاست فوتبال استان خود چندان مطمئن نبودند. ثبت نام فریدون اصفهانیان رئیس هیات فوتبال زنجان، حبیب ا...شیرازی رئیس هیات فوتبال تهران، حیدر بهاروند رئیس هیات فوتبال لرستان و مراد حاج جعفری رئیس هیات فوتبال کرمان در پستی غیر از سهمیه هیات های استانی در هیات رئیسه می تواند گویای این نگرانی بین این کاندیداها باشد اما هر چه هست گزینه متوسطی چون طالقانی را برای رسیدن به قله تصمیم سازی در فوتبال ایران تنها و بی رقیب گذاشته است مگر اینکه هیات رئیسه برخلاف انتظار به او رای نداده و خواستار نماینده ای دیگر در این بخش شود.

با این تفاصیل می بینیم که سه صندلی از هفت صندلی هیات رئیسه پیش از برگزاری انتخابات هفته آینده صاحب دارد و باید بابت چنین انتخابات فشرده ای به برگزارکنندگان آن تبریک گفت.

در تاریخ برگزاری انتخابات فدراسیون فوتبال به شیوه جدید ، تنها یک بار مجمع به تک کاندیدای یک بخش رای اعتماد نداده و آن هم در دوره گذشته و در مورد بهروز منتقمی،  نماینده تحمیلی وزارت ورزش برای نایب رئیسی دوم و ریاست سازمان لیگ بود که مجمع با هماهنگی قبلی به او رای اعتماد نداد تا وزیر وقت دولت احمدی نژاد یک شکست خورده محض در جنگ با کفاشیان لقب بگیرد.

در پایان این گزارش باید به یک نکته مهم اشاره کرد که شکل ماهوی تشکیلات کنونی فوتبال در ایران و باندهایی که درون آن بر سر منافع ریز و درشت شکل گرفته، مانع ورود افراد و چهره های سرشناس و تاثیرگذار به آن می شود و اگر کسی بخواهد از بیرون به درون آن رسوخ کند حتما باید به یکی از زنجیره های تقسیم قدرت در آن متصل شود. فرمی مافیایی و صعب الورود که حتی در نهادی مثل فیفا هم مشابه آن تا همین سه ماه پیش دیده می شد و دقیقا به همین دلیل با ورود ضربتی نهادهای قضایی بین المللی، باند بلاتر و شرکایش در فدراسیون جهانی از هم پاشید تا اینفانتینو در بدو ورودش کل تشکیلات جهانی فوتبال را شخم زده و فیفا را با اساسنامه جدید و شفافش زیر و رو کند.

آیا هنوز زمان تغییرات اساسی و ساختاری در اساسنامه پرنقص و پیچیده فدراسیون فوتبال ایران نرسیده تا چهره هایی قابل تر بدون واهمه از شکست مقابل حلقه های اختاپوسی فوتبال، خود را در معرض رای مجمعی پاک و البته کارشناس در بحث فوتبال قرار دهند؟/ج