به گزارش اتحادخبر به نقل از انجمن بررسی و مطالعه درد در ایران، محمدحسین دلشاد، با اشاره به دشواری کنترل برخی دردهای مزمن و شدید، افزود: در بیمارانی که درد با درمان‌های متداول به اندازه کافی کنترل نمی‌شود، پمپ داخل نخاعی می‌تواند در صورت انتخاب صحیح بیمار، به‌ع نوان یکی از گزینه‌های پیشرفته درمان مورد بررسی قرار گیرد، روشی که هدف آن کنترل مؤثرتر درد و بهبود کیفیت زندگی بیمار است.

وی با بیان اینکه همه بیماران مبتلا به درد مزمن کاندید استفاده از پمپ داخل نخاعی نیستند، ادامه داد: گاهی بیمار با وجود دریافت دارو و انجام درمان‌های معمول، همچنان با درد شدید و مداوم مواجه است، در این شرایط ابتدا باید علت درد، شرایط جسمی بیمار، درمان‌های انجام‌شده و میزان پاسخ به آنها به‌طور دقیق بررسی شود و سپس در صورت ضرورت، گزینه‌های مداخله‌ای پیشرفته‌تر مورد توجه قرار گیرد.

دلشاد درباره نحوه عملکرد این روش توضیح داد: پمپ داخل نخاعی از یک مخزن و یک کاتتر تشکیل می‌شود و امکان انتقال کنترل‌شده دارو به فضای داخل نخاعی را فراهم می‌کند. این پمپ در بدن بیمار قرار می‌گیرد و دارو بر اساس شرایط بیمار، نوع درد و داروی انتخاب‌شده، با مقدار و تنظیم مشخص در اختیار سیستم عصبی قرار می‌گیرد.

فلوشیپ فوق‌تخصصی درد تأکید کرد: مهم‌ترین موضوع در استفاده از پمپ داخل نخاعی، انتخاب درست بیمار است. شدت و علت درد، مدت زمان ابتلا، سابقه درمان‌های قبلی، بیماری‌های زمینه‌ای و میزان پاسخ به روش‌های پیشین از جمله عواملی هستند که پیش از تصمیم‌گیری باید مورد ارزیابی قرار گیرند.

وی ادامه داد: یکی از مزیت‌های این روش، رساندن دارو به فضای داخل نخاعی و امکان استفاده از مقادیر کنترل‌شده دارو است، با این حال، انتخاب دارو، تعیین میزان مصرف و تنظیم پمپ کاملاً وابسته به شرایط هر بیمار است و باید توسط تیم تخصصی و با پیگیری منظم انجام شود.

دلشاد با تأکید بر اینکه موفقیت در درمان درد تنها به کاهش شدت درد محدود نمی‌شود، گفت: هدف نهایی درمان این است که بیمار بتواند زندگی فعال‌تر و کیفیت زندگی بهتری داشته باشد. بنابراین در ارزیابی نتیجه درمان، علاوه بر میزان کاهش درد، باید خواب، تحرک، توانایی انجام فعالیت‌های روزمره و وضعیت عملکردی بیمار نیز مورد توجه قرار گیرد.

وی خاطرنشان کرد: پمپ داخل نخاعی یک روش تخصصی برای گروه مشخصی از بیماران مبتلا به دردهای مقاوم است و نمی‌توان آن را به‌عنوان راهکاری عمومی برای همه بیماران در نظر گرفت. تصمیم‌گیری درباره استفاده از این روش باید پس از ارزیابی کامل بیمار، بررسی سایر گزینه‌های درمانی و با رعایت اصول ایمنی، انتخاب مناسب دارو و پیگیری مستمر انجام شود.