اصغر حسام مقدم

دو سال قبل مردم سراسر ایران با امیدی مضاعف در انتخاباتی سراسر، شور و حرارت نمایندگانی را به دایره ی مدیریت شوراها فرستادند که درگذر از کلان شهر ها و مراکز استانی که ملاکشان برنامه ها و جناح های سیاسی بود.

در شهر های کوچک و متوسط این ملاک ها رنگ باخته و همان معیار های سنتی و طایفه ای باعث ورود کسانی به این عرصه گردید که توانایی اجرایی و فکری لازم را نداشتند.

شهر برازجان،نیز بی نصیب از این مقوله نبود اگرچه چهره ی شورا بسیار جوان، تحصیل کرده و شعارهایشان بسیار چشم نواز بود ولی با گذشت زمانی کوتاه ناکارآمدی و ناهماهنگی این شورا به گوش همگان رسید از نصب و عزل شهردار گرفته تا پست ریاست شورا داستانی شد شنیدنی که نقل هر محفلی گشت.

عدم ثبات رای در بعضی از اعضای شورا و یا ائتلاف های شکننده این شورا را تا مرز تعطیلی و سقوط پیش برد و اگر نبود پادرمیانی و کدخدامنشی بزرگان شهر این شورا به مثابه ی شورا های ارم و دیگر مناطق تعطیل و منحل شده بود امید مردم برای شنیدن صدایی هرچند آرام از شورا به یاس تبدیل شد و حتی این شورا سرنوشت آرامستان شهر را نیز نتوانست سامان دهد و آرام بود همچون آرامستان شهرمان  ،و صدایش شنیده نشد.

دوستان مطبوعاتی هم دیگر اقبالی به اخبار ان نشان نمیدادند چون خاطره ی برخورد با خبرنگاران را از این،شورا دیده بودند درنهایت شاید با انتخاب شهردار جوان که از تبار دشتستان و همشهریان برازجانی ست نویدبخش  تحولاتی میمون و خجسته در شهر و تلنگر و تکانی به شورای دل مرده ی برازجان باشد که از حالت ایستایی به تحرک و حرکتی امید افرین در سال های پایانی عمر شورا   برسد،البته این ها آرزو هایی ست که شاید.../ب