«یادداشتی به مناسبت 15 بهمن 1357 سالروز انتصاب مهندس بازرگان به نخست وزیری، از سوی حضرت امام خمینی (ره)»
 مهدی بازرگان به سال 1289 یکسال پس از انقلاب مشروطیت دیده به جهان گشود و پس از طی مراحل مقدماتی در سال 1306 جزء گروه محصلین ممتاز کشور برای تحصیل در فرانسه در دوره ی رضا شاه بود که در پی بازگشت، به خدمت دو ساله نظام وظیفه رفت و به سال 1316 به عنوان اولین دانشیار دانشکده فنی دانشگاه تهران مشغول به کار و طی دو دوره هم به عنوان مدیر دانشکده فنی منصوب شد که در همین دوره اولین نمازخانه دانشگاه تهران را در دانشکده فنی دایر نمود و با سخنرانی های عقیدتی و مذهبی، خلاً عقیدتی و مذهبی دانشجویان را پاسخگو بود.
مهندس بازرگان در دوره ی نخست وزیری دکتر مصدق به ریاست هیات مدیره و مدیر عاملی شرکت ملی نفت ایران انتخاب شد که با حمایت مردم و کارکنان موفق به خلع ید و با همت متخصصین ایرانی موفق به راه اندازی و اداره صنایع عظیم نفت شد، ولی با کودتای ننگین 28 مرداد 1332 و دستگیری، زندان شدن و تبعید دکتر مصدق، مهندس بازرگان هم بازداشت و از همه ی  مناصب دولتی و استادی دانشگاه برکنار گردید.
مهندس بازرگان در سال 1340 به همراه آیت ا... طالقانی، دکتر سحابی و جمعی دیگر از همفکران، نهضت آزادی را بنیان گذاشت و مبارزه علیه حکومت ستمشاهی را ادامه داد و به واسطه حمایت صریح از روحانیت بویژه حضرت امام خمینی (ره) در خرداد 42 و محکوم کردن کشتار مردم بی دفاع، او و دوستانش بازداشت و در دادگاه نظامی به 57 ماه زندان محکوم شدند که از این مدت هفت ماه و نیم را در زندان برازجان گذراندند.
پس از آزادی، مبارزات مهندس بازرگان ادامه یافت و به پیشنهاد آیت ا... مطهری به عضویت شورای انقلاب درآمد و در 15 بهمن 1357 حضرت امام خمینی (ره) او را به عنوان اولین نخست وزیر انقلاب معرفی نمودند.
*بازخوانی چندسطری از خاطرات مهندس بازرگان و یارانش  از زندان برازجان خالی از لطف نیست:
..... در میان بهت و حیرت و نهایتاً بدرقه گرم دوستان همراه به گریه و زاری و البته زمزمه دعای سفر آیت ا... طالقانی در گوش هایمان در زندان قصر با چندین ژاندارم در ساعت 17 سوار اتوبوس شدیم، هر دو نفر روی یک صندلی نشسته بودیم و دستبند مشترک زده بودیم و بالاخره پس از ساعت های طولانی و خسته کننده در ساعت 15 فردا عصر به شیراز رسیدیم. راننده گفت: نمی تواند شب از کتل های بین شیراز و برازجان عبور کند لذا شب را در شهربانی شیراز ماندیم و صبح روز بعد ساعت 6:30 حرکت کردیم و پس از 17 ساعت کتل های پرپیچ و سرازیری دره ها و بالا و پایین شدن ها و پیاده روی های مکرر همراه دستبند به برازجان رسیدیم.....
سفر پرمشقتی را تمام کرده بودیم، اتوبوس دور فلکه پیچید و جلوی در دژ برازجان متوقف شد، دستبند به دست پیاده شدیم و به داخل دژ رفتیم. آن موقع برازجان خیلی کوچک و دورافتاده بود؛ دژ برازجان هم معروف بود، قلعه بزرگی با دیوارهای قطور و محوطه ای که آن جا را «شترخان» می گفتند و در واقع کاروانسرای بزرگی بود که از دو سال و نیم پیش عده ای از مخالفان رژیم آنجا زندانی بودند....
زندان برازجان برای ما سازنده بود؛ روز جمعه بعد که روز ملاقات بود تعاد زیادی از مردم و مبارزان بوشهر و برازجان به دیدن ما آمدند و اولین روز ملاقات خیلی شلوغ؛ گرم و پرشور بود ولی از آن روز به بعد، فقط به خانواده درجه یک اجازه ملاقات می دادند.... زمستان را گذراندیم، روز اول فروردین مراسم سال نو را با دیگر دوستان برگزار کردیم. افسران و پاسبان ها آمدند با چای و شیرینی از آن ها پذیرایی کردیم... از اول فروردین هوا رو به گرمی گذاشت، پنکه های سقفی در اتاق ها و محوطه شترخان شب و روز می چرخیدند و هوای مرطوب توام با شن نرم را پراکنده می کردند درجه حرارت در سایه هم به 40 درجه می رسید حتی بعضی ها مریض شدند و البته در این مدت همه روحیه خوبی داشتند و به کارهای گذشته خود و سرنوشتی که پیدا کرده بودند افتخار می کردند و هیچکس را ندیدم که ابراز ضعف و پشیمانی کند... و بالاخره پیس از هفت ماه و نیم مجدداً ما را به زندان قصر تهران بازگرداندند و....ب1