احمد غلامی پور:
قرنهاست که مسافری پیر و کهنسال با کوله باری از طراوت و سازندگی همراه با همسفری از جنس خورشید کریمانه و سخاوتمندانه از بلندای کوهستان بار سفر می بندد تا از مردمانی عیادت نماید که گرد به جا مانده از این هجرت را توتیای چشم خود می نمایند.
او می رود تا پیام رسان خالقی باشد که هیچگاه آنها را در برابر سختیها و ناملایمات روزگار تنها ننهاده و با کرامتی بی پایان نعمت بی بدیل خود را در دستان بلند این زیبای مارگون وپر پیچ و خم به آنها تحویل نماید. و در حالی که خورشید از ورای افلاک خاک این منطقه را به آتش می کشد با خنکای آب خودکه مظهر و نماد آبادانی است  آرامشی جاودانه عطا نماید.

جناب آقای استاندار – نماینده محترم  مردم و مسئولین ارجمند؛
رودخانه حله را می گویم که دیگر عنوان نمکرود برایش شایسته تر است. برچهره رودی که روزی مظهر نعمت بی بدیل خداوندی بود اکنون در سایه برنامه ریزیهای غلط, گردی از شرمساری و خجالت زدگی نشسته است. شرمنده از مردمانی که دیگر مشتاقانه به انتظارش ننشسته اند. دل نگران از کمر خمیده اش و شوری اشکهایش که دیگر مجالی به روئیدن گل و ریحان و گندم نمی دهد. دل دریایی آن دیگر سرودی نمی خواند تا با آن چکاوکی به طنازی بپردازد و لاله ای با گلبرگهایش فرشی به زیبایی رنگهایش بگستراند.

جناب آقای استاندار – جناب آقای نماینده و دیگر مسئولین
سالهاست که رودخانه حله از آب پخش به منطقه پایین دست پذیرای نمکهایی گردیده که از زهکشی نخیلات به آن هدیه داده اند. قطب کشاورزی و گندم استان که روزی به سیلوی استان معروف بود اکنون نفسهایش به شماره افتاده و تالاب بین المللی حله دیگرنمی تواند پذیرای میهمانان خسته و از راه رسیده خود باشد. پلیکانها غازها و...... از دست ما انسانها نالانند و به خدای خود شکایت خواهند برد  شیهه اسبان وحشی که در فرش زمرد گون و یشم فام تالاب یالهایشان  را به دست باد می سپردند، شنیده نمیشود. مردمان با سخاوت این دشت دیگر میلی به زراعت که هنر اجداد ی خویش و پیشه نیکان و صالحان بوده است ندارند.
زمین هایی که عاشقانه سینه باز می نمودند تا دُردانه های گندم و جو را در کنار دل و گرمای وجود خویش بپرورانند و با آنها عشق بازی نمایند دیگر میلی به این عشق نافرجام نشان نمی دهند.
نمکهای بی پایانی که  اشکهای نخیلات در ماتم رود جاری ساخته اند دیگر فرصتی به سرسبزی و طراوت نمی دهد.

جناب آقای استاندار و نماینده محترم مردم و مسئولین
دریابید طبیعت به سوگ رود نشسته را -دریابید دل مردمان ماتم زده منطقه را – دریابید طراوت از دست رفته را. و دریابید زمینهای حاصلخیز دشت حله را. امروز دریابید که شاید فردا دیر باشد. /ح