احمد غلامی پور

اندکی بیش از هزار سیصدسال است که وارثان مکتب حسینی و دلسوختگان وادی معرفت  حول و محوریت آن شمع فروزان، پروانه وار چرخیده اند و در ماه محرم که دیگر بخشی از زمان نیست که همه آن است و در عاشورایی که دیگر واژه نیست بلکه یک فرهنگ است برسر وسینه خود زده وخون گریسته اند و در این برهوت زندگی وبرای گذر از دریای پرطلاطم روزگار برسفینه نجاتی تمسک جسته اند که بی شک آنان را همان کشتی به سر منزل مقصود رسانیده و در آینده نیز همچنان. که «ان الحسین مصباح الهدی وسفینه النجاه». در سایه همین فرهنگ ایثار و معرفت بوده است  که دلباختگان آن حضرت توانسته اند از طوفان سهمگین غفلت ها، ستمگریها و خشکه مغزان مقدس نما و متحجران پیشانی پینه بسته به سلامت عبور کرده و این ودیعه بی بدیل را امانت وار به ما بسپارند. همین مصباح الهدایی که آزادگان عالم با حجت به آن , سیاهیها وتاریکیها را در نوردیده وبه روشنایی ونور پیوسته اند. به هوش باشیم که فرهنگ سرخ عاشورا تنها عزاداری نیست بلکه مجموعه ای نفیس از صفات حسنه ای است که هیچ قیام و مبارزه بشری به این اندازه در متن و بطن خود نپرورانیده است.

هجرت,مبارزه, امر به معروف , نیت اصلاح امور , مبارزه با زور گویی، گذشت از خود و ایثار و دهها صفت برجسته دیگر در این قیام در اوج است. عین در واژه عاشورا نماد عدالتخواهیست, الف نشان از آزادگی دارد و هم شمشیر جهاد , شین معرف شعور است و واو آن واژه مقدس , برولایت ائمه اطهار دلالت دارد. اینهاست که در سایه سار خون سرخ حسین سبب ساز ادامه  مکتبی گشت که نبی مکرم اسلام به امانت سپرد. عدالتخواهی, آزادگی , صداقت , راستگویی , ایثار و گذشت , ظلم ستیزی, انصاف , مثبت اندیشی، اصلاح امور به بهترین وجه ,اقامه نماز , پرهیز از افراط و تفریط , تنفر از موریانه ی ریا همه و همه درسهایی شگفتی است که از فرهنگ عاشورا گرفته ایم . فرهنگی که در تطور زمان فراز و نشیب ها, نادانیها ونامردیهای بسیار را تجربه کرده است؛ گاه از دوستان نادانی که با نادانی خود آب براین شمع فروزان پاشیده اند وگاه از دست ناکسانی که با شیطنت خود قصد خاموشی او را داشته اند. که اولی بسیار خطرناکتر و موهن تر است!
اما سبب التحریر و دلیل بر نگارش این سطور بی اخلاقی های  روز افزونی است که در سطح جامعه ریشه دوانیده و هر روز بیشتر از دیروزساختار اخلاقی جامعه را هدف قرار می دهد بی آنکه بدانیم با آینده فرزندانمان چه می کنیم. آینده را فقط تا فردا می انگاریم که خواسته های جناحی مان برآورده شود و جشن به خاک زدن حریفمان را بر پا داریم فکر نکرده ایم آینده متعلق به کسانی است که شاید هنوز متولد نشده اند. چه می کاریم؟! تا فردا آنها چه بدروند! نکند حنظل کاشته باشیم وخود ندانیم.
به عنوان یک معلم با دل پر از درد تمنا دارم به جای زمین زدن ها ,ممنوع التصویر  کردنها, تحقیر نمودن ها , حذف ها و جزم اندیشیها و.... به مثبت اندیشی ,تحمل همدیگر , نقد سازنده و از همه مهمتر رضای خدای سبحان روی بیاوریم تا فرزندانمان نیز این صفات حسنه را بیاموزند. مثال زیر مشخص می نماید آیا  اینگونه ایم؟!
چند روز پیش  مطلبی تحت عنوان "یکی هست که دیگر نیست" به مناسبت در گذشت تاسف بار خواننده جوان کشورمان توسط جوانی اندیشمند و استاد دانشگاه جناب آقای دکتر آقایان حسینی به رشته تحریر در آمد که در آن دل نگرانی های خود را به رشته تحریر درآورده بود؛ در آن مطلب از عده ی قلیلی از مداحان که به نام ائمه اطهارکه  معلوم نیست چه به خورد مردم می دهند وخرافه گویی وبیهوده سرایی می کنند نقدی دلسوزانه صورت پذیرفته بود. آنهایی که عوعو کنان از درگاه پربرکت ائمه اطهار فقط تکه استخوانی را طلب می نمایند و عزتی را که حسین به دنبالش بوده است را به سخره می گیرند. کلمه توتالیتر به معتای تمامیت خواهی ولمپنیسم به کار رفت. دوستانی بر آشفتند و فریاد وا اسفا سر دادند و از ذهنیات خودشان مصداقهایی را معرفی کردند که به دور از اخلاق اسلامی بود.

عزیزان من: هیچ گفته بشری خالی از خلل نیست. مطالب ما انسانها وحی منزل هم که نیست. قابل نقد است ای کاش منصفانه نقد می نمودید واین قدر بر نمی آشفتید.
همین تحلیل با ادبیاتی بسیار تند تر توسط جناب آقای رحیم پورازغدی که می توانیم او را اید ئولوگ برادران اصولگرایمان معرفی کنیم در سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد که از نادانی این جماعت اندک  به حق خون می گریست ومی نالید  که خداوند جزای خیرش دهاد.
اما ما را چه می شود که از یک منظرگاه وقتی گوینده اش همراه سیاسی ماست تقدیر به عمل می آوریم و وقتی راوی همان مطلب را در اردوگاه رقیب سیاسیمان می بینیم همان گفتار را بر نمی تابیم و زمین و زمان را به هم می بافیم. دوگانگی تابه کجا و تا به کی؟
اگر ما مسلمانیم وپیرو آیین حسینیم اعتقاد داریم فردا روز قیامت باید جوابگوی آنچه کرده ایم و آنچه گفته ایم باشیم. نکند فردا و در برابر محکمه عدل الهی شرمنده به خاطر زیاده خواهی های حزبی و جناحیمان شویم و خسرالدنیا والاخره گردیم. جزم اندیشی را که همان کلمه مورد مناقشه در بالا است (توتالیتر) ومعنایش تمامیت خواهی حزبی, باندی و گروهی است به کناری نهیم و از حسین بیاموزیم تا از فرهنگ عاشورا نه فقط بر سر زدنش را آموخته باشیم. در کنار عزاداری حق طلبییش را جار زنیم , آزادگیش را فریاد بر آوریم , صداقت او و خاندان پاکش را طلب کنیم و در پی شعورش باشیم. اصلاح طلبیش را پیشه کنیم شاید که رستگار شویم. آمین