در عصر کنونی کمتر کسی است که وجود درخت و فواید بی شمار آن را در چرخه ی طبیعت و نقش مهم و اساسی آن را در بهداشت محیط و به سازی و سلامت انسان ها و حتی پرندگان و حیوانات به واسطه تولید اکسیژن، طراوت، زیبایی و جلوگیری از ازدیاد گرد و غبار را نداند. آن هم در شهر ما برازجان که به علت موقعیت جغرافیایی و قرار گرفتن در ارتفاعی پست که نسبت به زمین های محدوده ی آن پایین تر و نسبت به سطح شهر اشراف دارند و از سه جهت از جهات اربعه آن مثل شمال مشرق و قسمتی از جنوب آن کمتر دارای پوشش گیاهی و مشجر است که با وزش هر باد ملایمی گرد و خاک محلی را بر سر و چهره اش می نشاند و از سویی دگر گرد و خاک ناخوانده ای که در چند ساله ی اخیر از کشورهای عربی همسایه گاه و بیگاه چند استان غربی و جنوب غربی و شهرمان را بی نصیب نگذاشته لزوم ایجاد کمربند سبز در اطراف شهر و حرث درخت در درون شهر را دو چندان و اجتناب ناپذیر ساخته. زیرا جنگل و درختان گرد و غبار را در خود رسوب می دهند و بر این اساس جنگل و پوشش اشجار را ریه سبز شهرها گفته اند و اصولا واژه ی باغ و جنگل همواره احساس خوب شادی و نشاط را در روح و روان آدمی بر جا می گذارد. درخت باعث طراوت، رطوبت، شادابی و تلطیف هوای پیرامون خود می شود؛ بلاخص در مناطقی مثل برازجان که به قول شوخ طبعی هر سال آن دارای دو فصل بیشتر نیست فصل اول با تابستانی گرم و شدید و طاقت فرسا همراه با گرد و خاک و فصل دوم نیز تابستانی با هوایی نسبتا ملایم تر و خنک و باز هم توام با گرد و غبار. اگرچه در سال های اخیر که متاسفانه هنوز هم گاها ادامه دارد درختان بی شمار و ارزشمندی به بهانه ی قرار گرفتن و درگیر شدن با سیم های برق به وسیله ی اره های خشن و بی رحم برقی از بُن قطع و به زندگی سبزشان پایان داده شد که تنها جرمشان قد کشیدن و بالندگی بود و یادگاری جز خیابان های خشک، بی روح و برهوتی مثل خیابان چمران (بیمارستان)، خیابان امام و حوالی چند فضای سبز و غیرو را به جای نگذاشتند که بر اثر بی توجهی اداره برق که به جای حل مسئله و عبور جریان برق از کانال های زیرزمینی بود آسانترین راه یعنی قلع و قمع و نابودی درختان سرمایه (طلای سبز) را برگزیدند هر چند در سال های اخیر با همت سازمان فضای سبز و پارک های شهرداری به حرث درخت هایی در سطح شهر مبادرت گردیده که جای تشکر و قدردانی دارد و تا اندازه ای این نقیصه برطرف شده اما نه تنها کافی نبوده بلکه باید سعی شود با ابداع روش های نوین و تکثیر و ازدیاد هر چه بیشتر اشجار گوناگون که آن را بسان طلای سبز می نامند بکوشیم. حال به بهانه ی روز 15 اسفند، روز جهانی درختکاری که این روز اولین بار توسط جولیوس استرلینگ مورتون در 10 آوریل 1872 میلادی از ایالت بنراسکای آمریکا ابداع و نام گذاری گردید و این روز در بیشتر کشورهای جهان البته با اختلاف موقعیت آب و هوایی هر کشور با اهمیت و مراسم و اقدامات خاصی برگزار می شود و در کشور عزیزمان ایران اسلامی نیز روز 15 اسفندماه هر سال به نام روز درختکاری نامیده شده با توجه به اهمیت این روز و زمان نسبتا مناسبی که به آن روز موعد مانده و با تاسی از سخنان گهربار ختمی مرتبت حضرت محمد (ص) که فرمودند: «هر کس درختی بکارد و از آن مراقبت کند تا بزرگ شده و ثمر بدهد در جهان آخرت پاداش خواهد گرفت» یک پیشنهاد در قالب دو طرح ارایه داده که چنانچه مصوب و اجرا شود می توانیم شهری زیبا و باطراوت داشته باشیم. ابتدا این که اعضای محترم شورای اسلامی شهر با تشکیل جلسه ی فوق العاده و تصویب مصوبه ای و با اعلام و اطلاع رسانی عمومی به شهروندان اعلام نمایند که هر شهروند درب محل مسکونی و یا محل کسب خود یک یا دو اصله نهال بکارد و آبیاری و مراقبت از آن را به عهده بگیرد و در ازاء این همکاری تشویق هایی برای آنان در نظر گرفته شود برای مثال تخفیف چند درصد از عوارض سطح شهر برای واحدهای مسکونی و عوارض حق کسب برای اصناف البته با همیاری سازمان محترم فضای سبز در مورد شناسایی، تکثیر و تهیه گونه های مختلف نهال هایی مناسب و سازگار با آب و هوای برازجان و قرار دادن آن ها به صورت رایگان به همشهریان متقاضی این امر خیر و خداپسندانه و آماده سازی ساز وکارهای لازم و همکاری با شهروندان در حفر گودال و شناسایی محل کاشت درخت همت گمارد؛ زیرا مشارکت مردم در این طرح علاوه بر اجر معنوی و ثواب اخروی آن احساس خوشایند و تعلق خاطر و حس مالکیت نسبت به درختان کاشته شده در نگهداری و مراقبت از آن را در مردم افزایش و بار مالی هزینه هنگفت نیروی انسانی، فیزیکی، حراست و مراقبت را از دوش شهرداری سلب می کند و باز برای تشویق و ترغیب بیشتر شهروندان در آبیاری و نگهداری بهینه از اشجار کاشته شده هر سال در روزهای خاصی مثل 13 فروردین روز طبیعت، 15 اسفند روز درختکاری و یا ایام و اعیاد دیگر با شناسایی بهترین، زیباترین، مثمرثمرترین و قوی ترین درخت در هر کوی، محله و خیابان جوایزی نقدی که این جوایز هم می تواند توسط شهرداری، مسئولین، سازمان ها، نهادها، افراد خیر علاقه مند به طبیعت و شهر و یا اسپانسرها تهیه و طی مراسمی به افرادی که در حفظ و حراست و آبیاری بهتر و شایسته تر از درختان کاشته شده اقدام کرده اند اهداء شود. البته لازم به ذکر است که در حال حاضر نیز شهروندان علاقه مند به طبیعت و زیباسازی شهر هستند که به صورت خودجوش مبادرت به کاشت درخت درب منازل و محل کار خود کرده اند که اکنون درخت های کاشته شده پای برجا و بالنده خودنمایی می کنند و طرح دوم این که مدیریت محترم جهاد کشاورزی با همکاری سازمان مراتع و جنگل داری و سازمان محیط زیست با یک بسیج عمومی و همیاری شهروندان، جوانان علاقه مند به شهر و طبیعت گروه های مختلف کوهنوردی، بسیجیان، دانش آموزان، دانشجویان به ویژه دانشجویان و فارغ التحصیلان رشته کشاورزی و گرایش های مرتبت، ورزشکاران و حتی شرکت نمادین مسئولین و کارکنان در ساعات فراغت و تعطیل در حد شرقی شهر حد فاصل کارخانه آرد تا دامنه کوه و فواصل این کارخانه تا کارخانه آسفالت سازی زمین های معروف به جلفگیر و کناردان و منحنی در مشرق شهر که خوشبختانه در مغرب و تا حدودی جنوب غربی شهر به علت وجود نخیلات و اشجار دیگر و پوشش گیاهی کشاورزی این امر محقق شده و بیشتر حد مشرق و تا حدودی شمال شرقی و جنوب شرقی مد نظر است را با کاشت درختانی مثل انواع کنار (سدر) پیوندی، بنه، کلخنگ، بابل، کهور ایرانی و وارداتی، ابریشم، سه پستون، انجیر معابد، انار شیطان، جمبو، حنا، درخت ابوجهل، بادام کوهی (اهلوک)، استبرق (غرق)، آکالیپتوس،، آکاسیا، لوسینا، مورد، تمر هندی، مورین کا و گونه های دیگر بومی منطقه که اغلب آن ها رو به انقراض است. می توان ضمن ایجاد کمربندی سبز در اطراف شهر که علاوه بر فواید ذکر شده می تواند هم تفرجگاهی زیبا برای تفریح و استراحت شهروندان در ایام تعطیل و اوقات فراغت باشد هم زیست گاه و مامنی برای پرندگان بومی مثل: کبوتر چاهی(سیاه کبوتر)،کبوتر باغی، دیدمک، سار، درّاج، گنجشک، دل زرد، تیهو، هوبره، مرغابی، کوکر (بلدرچین)، شاهین، عقاب دشتی، بالابان (چرخ)، بحری، سبزقبا، هدهد(شانه سبز)، بلبل خرما، چکاوک دشتی، چک چک، زنبور خور گلوخرمایی، دم چتری، طرقه، یاکریم، چاخ لق، سهره طلایی، حواصیل، فلامینگو، چنگر، لیکو، سنگ چشم، دلیجه (بدوار)، ماهیخورک، سینه سفید، زرد پره لیمویی، سلیم کوچک، سینه سرخ، کمرکولی بزرگ و غیرو که همگی بومی منطقه بوده و تعدادی از آنان در حال انقراض و کمیاب است شاید عده ای اجرای این طرح را یک رویا تصور کنند و معتقد باشند که رویایی دست نیافتنی است و شاید کم آبی را دلیل عدم موفقیت بدانند خاطر نشان می سازد که درختان ذکر شده خود بومی منطقه بوده و احتیاج کمی به آب داشته و کمابیش در آن مناطق وجود دارند وانگهی با حفر چاه عمیق و نیمه عمیق می توان آب مورد نیاز را تا زمان نونهالی تهیه کرد و پس از آن با آب باران و به صورت بژ ادامه حیات خواهند داد کما اینکه گونه ای از آن درختان در حال حاضر در آن محل وجود دارند اگر باور و ایمان و همیاری و همدلی مسئولین را به همراه داشته باشد خواهیم دید که با آغاز اجرای طرح جوانان شهر چگونه بیل و کلنگ بر دوش نهاده و خود را برای همکاری به آن محل خواهند رساند ضمن این که نظیر چنین طرحی به عنوان شاهد مدعا مثل پارک جنگلی چاکوتاه، منابع طبیعی سمل و پارک جنگلی شهید هوشنگی وجود دارند.