اسماعیل شهرسبزی:
سخنی از سر دلسوزی و حس مسئولیت و تذکر، آن هم به خاطر انسجام و پیوستگی با اجتماعی که از روی صدق و صفا به افرادی که انگیزه ی خدمت به جامعه ی خود را داشتند. رأی داده و آرای خود را برای نصب آنان به صندوق ها ریختند. سخنم با شما، نمایندگان شورای شهر برازجان می باشد، در رابطه با تصمیم گیری های عاقلانه، در مورد کاری که مانع و رادعی در آن نیست و نه چندان سخت و سهمگین؛ با توجه به اینکه، شماها را برگزیدند، تا با هماهنگی و به دور از پراکندگی مشکلات آنان را برطرف و خواسته های آنها را جامه ی عمل بپوشید.
چه آن هایی که به یکایک تان رأی دادند و چه از جانب آنانی که رأی ندادند، اکنون وکالت دارید، دیگر زمان تفکیکِ رأی دهنده ی مثبت و منفی سپری گردیده و تمامی اعضای انجمن شهر (شورای اسلامی شهر)، در برابر شهری عظیم با تعداد یکصدهزار نفر و بیشتر مکلّف و مسئولید، تا نیات و تقاضاهایِ خیرخواهانه و بحق آنان را برآورده نمایید.
پاسخ نیکویِ شما به حاشیه پردازان از درایت و دانش خوبتان نشأت می گیرد، در این موقعیت مناسب به نظرات کم رنگ و موانع ناهماهنگ نپردازید، رسوخ موانع فردی را ببندید؛ و اگر هم نمی توانید برای اکثریت نظریات مثبت در مورد نصب تندیس میرزای برازجانی در باغچه ی جلوی کاروانسرای مشیرالملک در برازجان قدم خیرخواهانه ای بردارید، زمین ادب ببوسید و از این وکالت ناکارآمد بدرود بگویید که بسی جوانمردانه زیبنده شماست!!
یادتان باشد که در هنگام انتخاب و رأی گیری، چه قول های زیبا و با دورنماهای فریبنده و آنچنانی که به موکلین خود نداده اید، اکنون بفرمایید، این گوی و اینهم میدان! لیاقت و کارآیی خودتان را حالیاً که میدان عمل است به منصه ظهور و بروز برسانید. به جریده ی  کثیرالانتشار اتحاد جنوب و سایر مقالات و درخواست ها بنگرید؟! همه این خواهش ها، در حد تذکر و اتمام حجت به شماست، ارزش گُزار این تندیس و بنیانگذار نصبِ آن در جلوی کاروانسرای مشیر برازجان باشید آن هم نه بر این ستون کوتاه که در مجموع بسی بدنما جلوه می کرد بلکه سه متر دیگر بر بلندای آن بیافزایید که نمایش آن با دیوار رفیع این دژ مستحکم همخوانی و هماهنگی داشته باشد؛ نصب تندیس هایی در شهرهای همجوار مانند کازرون و بوشهر و جاهای دیگر را نصب العین خود قرار بدهید که همگی بر ستون هایی به ارتفاع 10 متر استوارند.
کوتاهی در این امر بخصوص، بی اعتنایی و ضربه ای سخت به درخواست اکثریت قریب به 90% جوانان و فرهیختگان وطن پرست دشتستان نامدار است که بیشترین شهدای پرشور و شوق را تقدیم ما و وطن کرده و خواهند کرد که دیر و زود ندارد که سال های پیش و امروزی بر آن مترتب نیست، همین متقاضیان در ظرفیت های آینده و انتخابات پیش رو، باز هم به شماها آرای مثبت و شایسته اقدامات خوبتان هدیه خواهند کرد؛ از شورایی که در تصمیم گیری ها، اراده ی مستقلی ندارد، چه کارهایی را می توان انتظار کشید!!

به گذشته ی این شهید بزرگوار بنگرید، که در بساری از موارد، بی نظیر و بی بدیل است، به درجات ایمانی و اعتقادی و تحصیلات علوم دینی و تعلیمات نظامی و ادبی و مردانگی هایش بنگرید، به قلم و اثر شاعرانه اش که از روحی بزرگ و قلبی لطیف و سترگ مایه گرفته بود، غوری دوباره نمایید؛ در تمامی این جبهه ها استوار و مقاوم و پابرجا بود؛ خرده گیری های کوته نگران را پشیزی نخرید.
اکنون چگونه در برابر تندیس بی جان و رمق آن بزرگوار که جز فلزی سرد و بی حرکت نیست و در مقام خود تنها، نماد مردانگی و از جان گذشتگی و پاکیست، مردّد مانده اید؛ بدانید که زندگی و ریاست برای هیچکس ماندگار نیست زیرا «بر سر بام ریاست مرو از باد غرور /  که تو را عاقبت این باد، ز بام اندازد» این نظریه ی اجتماعی ست که کار هر شورا را در ترازوی عدالت و انصاف توزین نمود و می سنجد.

کمترین استحقاق نصب تندیس «غضنفرالسلطنه» در همین باغچه ی پیش رویِ کاروانسرای مشیر است و بدانید که تندیس ها اعم از شهید چمران و میرزای خودمان و یا ای کاش  چندین تندیس دیگر هم بود، تا بدون تفاوت و توفیر و بدون هیچ گونه ناهمگونی و اختلاف در این دو میدان و یا در کنار هم بوده باشند؛ زیرا همه ی این تندیس ها وسردیس ها، عوامل آبرومند و عزیزی بوده و هستند که در نهانخانه ی دل هر ایرانی وطن پرست جاخوش کرده و افتخارات جاودان جامعه ی ایرانی می باشند. /ح