سعید قاسمی:

مدتی بر آن بودم که از سیاسی نویسی بپرهیزم و سمت و سوی  قلمم را به مشکلات و معضلاتی که در استان و شهرم وجود دارد هدایت نمایم، اما افسوس که در این جامعه سیاست زده که تمام مردمش از کوچه و بازار تا دانشگاهی و....همه ادعای سیاست مداری و سیاست دانی دارند نمی توان خیلی چیزها را دید و دم برنیاورد.

در این نوشتار قصد آسیب شناسی جریان های سیاسی غالب بر کشور را ندارم، فقط می خواهم نکاتی را خدمت بزرگوارانی که به هر طریق در حوزه سیاست فعالیتی دارند گوشزد نمایم، شاید بر دل برخی از بزرگواران واقع اثر شود. در ضمن مخاطب این نوشتار نه دولت فعلی که تمام دولت های گذشته و مسئولان و فعالان سیاسی کشور می باشد.

متاسفانه سیاست ما که قرار بود عین دیانت ما باشد جولانگاه دروغ، ریا و بعضی صفات ناپسند اخلاقی شده است، که در این بین فرصت طلبانی که از سیاست به دنبال رسیدن به قدرت و نفع شخصی و حزبی خود هستند در پی حداکثر استفاده اند و بنا به دلایلی درچند سال اخیر برخی صفات ناپسند اخلاقی در بین مسئولان ما رواج بیشتری داشته است.

سیاست ناپاکی که باعث خانه نشینی بسیاری از نخبگان سیاسی و اجرایی ما شده است. نخبگانی که جای خود را به افراد فرصت طلب و بعضا فاقد سواد کافی داده اند. افرادی که شاید در پاره ای از موارد، خالصانه در فکر خدمت بودند اما به دلیل نداشتن تخصص و عدم استفاده از نخبگان به جایی نرسیدند.

هر چند در یک فضای ناپاک و بی رحم سیاسی هیچگاه نخبگان خود را وارد نزاع سیاست بازان نخواهند کرد.

در این زمانه باید تاسف خورد که افراد در جریان های سیاسی به هر بهانه ای و به دنبال هر اتفاقی سعی می کنند فقط نیمه خالی لیوان را ببینند و به شخص طرف مقابل خود در جناح رو به رو آسیب برسانند و انصاف را فراموش کرده اند. در این نوشتار قصد ندارم مصداق ها را عرض کنم که مخاطبان فهیم خود درک می کنند مصادیق کجا بوده است.

در این روزها عادت به دروغ گفتن و دروغ شنیدن کرده ایم جوری که اگر شخصی هم از در صداقت با ما سخن بگوید باور نخواهیم کرد. دروغی که امروز به عنوان یکی از ارکان زندگی اجتماعی و سیاسی ما تبدیل شده و خیلی اوقات جهت تطهیر، به آن برچسب مصلحتی می زنیم.

ای کاش مسئولان بدانند که بدنبال هر وعده ای که به مردم میدهند و عملی نمی شود مردم لفظ دروغگو را برای آنها بکار میبرند.

ای کاش به خاطر چند صباحی به میز و صندلی عاریه ای رسیدن دروغ نمی گفتیم، ای کاش ریاکاری را از خود دور می کردیم، ای کاش در زمانه ای که سیاست مدارانش آبروی یکدیگر را به راحتی در اذهان عمومی چوب حراج می زنند اندکی با خود می اندیشیدند که چرا؟ و برای چه؟ مگر آخر این پست و مقام های دنیوی کجاست؟

اصلا مگر در نظر ما سیاست بازی و رسیدن به قدرت، هدف است یا اینکه رسیدن به قدرت جهت خدمت به خلق؟

اصلا مهم نیست ما اصولگرا باشیم یا اصلاح طلب، اصلا مهم نیست ما پیرو کدام مکتب فکری و سیاسی باشیم، تنها مهم این است که ما آدم باشیم، مهم این است که ما اخلاق مدار باشیم. مهم این است که برای رسیدن به قدرت های پوشالی دنیوی خود را به هر ننگی آلوده نکنیم و نزد هر کوچک و بزرگی تا زانو خم نشویم، مهم این است که اگر نقطه ضعفی از رقیب سیاسی و جناحی خود دیدیم آن را در بوق و کرنا نکنیم و به خود گوشزد کنیم که آبروی مومن بالاتر از خانه خدا است.

تا به حال واقعا با خود درباره این جمله اندیشیده اید (آبروی مومن بالاتر از کعبه است)، وجدان خود را قاضی کنیم و صادقانه بگوییم چند نفرازما قلبا به این جمله معتقدیم؟

چرا بعضی اصولگرایان ما، اصلاح طلبان را به چشم دشمنان خدا و دین خدا می پندارند؟ و چرا بعضی اصلاح طلبان ما، اصولگرایان را به چشم عده ای دگم، متحجر و بعضا بی سواد می پندارند؟ چرا ما یاد نگرفته ایم درکنار هم و به دور از بی اخلاقی برای مردم خدمت کنیم؟ هیچ اشکالی ندارد که سلیقه های سیاسی و حتی اجرایی ما با هم متفاوت است، مهم این است که در رقابت با هم مومنانه و اخلاق مدارانه رفتار کنیم.

ما که هی دم از علی و حکومت علوی میزنیم واقعا چقدر شخصا به آن پایبند بوده ایم؟ چرا در این زمانه برای رسیدن به یک صندلی باید سبیل عده ای چرب شود، به عده ای به هر طریقی امتیاز داد و زیر بار قول های ناروا رفت، تا اینکه بتوان به آن رسید و سپس شروع به پرداخت بدهی ها نمود. (آنها که در این پروسه بوده اند به خوبی می دانند که مفهوم این جملات چیست؟)

حضرت علی (ع) چه شخصیت استثنایی دارند، انسان ها ذاتا حب قدرت و ثروت دارند ولی علی (ع) در هر برهه ای که بود هیچگاه در جهت ارضای شهوت قدرت و ثروت خویش عمل نکرد و چه زیبا فرمودند: (اگر تمام شدن شدن حجت و بسته شدن راه عذر بر من نبود و اگر پیمان خدا از دانشمندان نبود که در مقام پرخوری ستمگر و گرسنگی ستمکش ساکت ننشینند و دست روی دست نگذارند، همانا افسار خلافت را روی شانه اش می انداختم و مانند روز اول کنار می نشستم).

امام علی (ع) تنها شرط و ارزش پذیرش خلافت را در خدمت صادقانه به مردم و مظلومان می بیند و برای رسیدن به آن هیچگاه به حرکت غیراخلاقی دست نمی زند، و با وجودی که خلافت را حق خود می داند اما مصلحت امت اسلامی را بر حق شخصی خویش ترجیح داد و تا زمانی که مردم به او رو نیاوردند خلافت را نپذیرفت. یک انسان چه اندیشه بلندی باید داشته باشد تا حکومت را از یک کفش کهنه بی ارزش تر بداند؟

در آخر باید گفت برای رسیدن به مدینه فاضله، که همانا جامعه علوی باشد اخلاق را باید در سرلوحه رفتار خود قرار دهیم و این در بین مسئولان قطعا باید نمود بیشتری داشته باشد، چرا که حضرت محمد (ع) فرمودند:( الناس علی دین ملوکهم).