علیرضا بهادریان 

یکی از مهم ترین مسائل مربوط به صنعت استان، اشتغال جوانان و استفاده از مدیران بومی استان است.
درباره ضرورت توجه به سهمیه و اولویت بومی در فرآیندهای استخدامی صنعت اتفاق‌نظر قابل توجهی در بین همگی وجود دارد، در این یادداشت سعی کردم از دید دیگری به این مسئله نگاه کنم.

حضور نیروهای بومی در سطوح مدیریتی صنعت نسبت به گذشته رشد بهتری داشته و انتصاب مدیران بومی در مجموعه‌های مهم، از جمله سازمان منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس، نشان دهنده این است که ظرفیت مدیریتی استان صرفاً در سطح یک مطالبه اجتماعی محلی مطرح نیست بلکه می‌تواند در سطوح بالاتر نیز نقش‌آفرین باشد. اما متأسفانه استان بوشهر تاکنون نتوانسته‌ است آن‌گونه که شایسته ظرفیت‌های اقتصادی، صنعتی و سرمایه انسانی خود است، این ظرفیت‌ها را به‌طور مؤثر در مسیر توسعه استان به کار گیرد.

  «مدیریت بومی» نباید به حضور چند مدیر بومی در مقاطع مختلف محدود شود. این اتفاق باید به یک ظرفیت پایدار تبدیل شود، باید از امروز به فکر تربیت نسل بعدی مدیران بومی بود. باید «شبکه ایی از جوانان متخصص استان» در عرصه های مختلف مربوطه ایجاد شود که حرفی برای گفتن در کشور داشته باشند.

مدیریت بومی زمانی ارزش راهبردی دارد که به یک زنجیره تبدیل شود، یعنی تجربه یک نسل به نسل بعد منتقل شود.
برای اجرای چنین زنجیره‌ای اولین قدم، شناخت و سامان‌دهی ظرفیت انسانی موجود در استان است.

در میان همین نسل جوان و دانشجویان استان، مجموعه‌ای از افراد با تخصص‌ها و توانایی‌های متفاوت وجود دارند که اگر در یک شبکه حرفه‌ای به یکدیگر و به صنعت متصل شوند، می‌توانند بخشی از مسائل استان را حل کنند.

در نتیجه، طراحی سازوکاری منسجم برای شناسایی، اتصال و به‌کارگیری هدفمند ظرفیت جوانان بومی استان ضروری است، سازوکاری که بتواند این استعدادها را به مدیران و بدنه اجرایی صنعت متصل کند.

 شکل‌گیری ارتباطی مستمر و هدفمند میان دانشگاه‌ها، انجمن‌ها، بنیاد نخبگان، جهاد دانشگاهی و سازمان فنی‌وحرفه‌ای استان با مدیران و مجموعه‌های اجرایی صنعت می‌تواند زمینه‌ساز اشتغال، رشد مهارت و توسعه سرمایه انسانی استان شود، به شرط آنکه این ارتباط در چارچوبی شفاف، شایسته‌محور و مبتنی بر فرصت برابر شکل بگیرد.

در شرکت‌ها و مجموعه‌های بزرگ صنعتی، به‌عنوان فرصتی برای قرار گرفتن جوانان استان در کنار مدیران باتجربه و آشنایی با فرآیند واقعی تصمیم‌گیری، مدیریت پروژه و مسائل اجرایی صنعت، می‌توان جایگاه «دستیار جوان مدیر» را تعریف کرد.
در این مدل، جوان هم از تجربه مدیر استفاده می‌کند و هم نگاه و ظرفیت نسل جوان را وارد فضای تصمیم‌سازی می‌کند.

در واقع، مدیر بومی امروز می‌تواند فراتر از اداره مجموعه تحت مسئولیت خود عمل کند و بخشی از تجربه‌اش را به نسل بعد منتقل کند. اگر این نگاه نهادینه شود، «مدیریت بومی» دیگر وابسته به چند فرد نخواهد بود، بلکه به ظرفیتی پایدار برای ایجاد شبکه ایی از جوانان، تربیت مدیران و متخصصان آینده استان نیز تبدیل خواهد شد.

رسانه‌های استان نیز می‌توانند بخشی از این زنجیره باشند که به عنوان یکی از بازیگران شکل‌دهنده به مطالبه عمومی شناخته شوند.

اگر «رسانه‌های استان بوشهر» به ویژه نویسندگان حوزه نفت و انرژی، موضوعاتی مانند اشتغال جوانان بومی، استفاده از ظرفیت متخصصان استان، آموزش و توانمندسازی نیروهای محلی و حضور مدیران بومی شایسته در سطوح مختلف صنعت را به‌صورت مستمر در استان و کشور دنبال کنند، این مسائل از یک مطالبه مقطعی در زمان انتصاب یا استخدام، به یک گفتمان پایدار در فضای عمومی استان تبدیل خواهد شد.

رسانه های استان حلقه‌ای هستند که می‌توانند مطالبه انجام دهند، ظرفیت معرفی کنند و هم به شکل‌گیری یک رابطه پاسخگو میان صنعت و جامعه کمک کنند.

وصل شدن حلقه‌هایی که در این یادداشت به آن‌ها اشاره کردم، در کنار فرصت‌های مشخص برای استخدام جوانان متخصص بومی، می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری یک زنجیره پایدار از شناسایی، آموزش، تجربه اندوزی، اشتغال و تربیت نسل مدیران آینده باشد.