قدرت مظاهری

باورتون بشه یا نه، هنوز خیابونا گیج و مَنگ‌ان و با هیچ آواز و سازی خوب نمیشه حالِ‌شون.
باورتون بشه یا نه، هنوز نورچشمای پدرا و جگرگوشه‌های مادرای این ملکِ نفرین‌شده، برنگشتن به خونه‌هاشون.
باورتون بشه یا نه، هنوز کوچه پس‌کوچه‌های شهر منتظرِ رسیدنِ خبرای بد و دلهره‌آورن.
باورتون بشه یا نه، هنوز گُلای توی پارکای شهر، بوی سرب و باروت و خون و خاکستر می‌دن.
باورتون بشه یا نه، هنوز پدر و مادرای داغدارِ هر دو‌ سو، از شوکِ هجران و فقدانِ پاره‌های تن‌شون بیرون نیومدن.
باورتون بشه یا نه، هنوز ردّ خونای جوونا و نوجوونای این دیار، پاکِ پاک نشدن از رو‌ زمین و هیچ بارونی نمی‌تونه حالاحالاها اونا رو بشوره و ببره.
باورتون بشه یا نه، هنوز سردخونه‌ها انباشته از پیکرای یخ‌زده‌ای هَسّن که با گرماشون می‌شد هزار زمسّونِ زَمهَریر رو سپری کرد.
باورتون بشه یا نه، هنوز باورای جمعی‌مون توی مرحله‌ی انکاره و نمی‌تونه چنین حجم عظیمی از مصیبت و اندوه رو بپذیره.
باورتون بشه یا نه، جایی که برای مردنِ هزارساله‌ها، هزار روز عزای عمومی اعلام می‌شه، برای چنین سوگِ عمومی و بزرگی، حتی یه روز هم اعلامِ عزا نشده.
باورتون بشه یا نه، ...

باورتون بشه یا نه، چن‌روز بعد از همه‌ی این اتفاقات، توی شهرِ ما یه ،،سیرک،، آوردن و همه‌ی اونایی که حس‌ می‌کردی روح و روانِ‌شون جریحه‌دار شده از این مصیبت عظمی، توی صَف‌های دراز و طولانی، منتظر وایسادن تا رقصِ‌سمور و آوازِشغال و خنده‌ی‌خرس و تنبک‌زدنِ‌روباه رو از نزدیک ببینن و حظّ وافر ببرن!!!
باورتون می‌شه !؟ 
واقعاً باورتون می‌شه همه‌ی اونایی که با گرمی و حرارتِ زایدالوصفی از فجایعِ خیابونای پُراندوه می‌گفتن، اینجوری وایسن توی صفِ یه سیرک و تنها اعتراض‌شون، کمبود بلیت و تأخیر در ساعتِ ورود باشه !؟
باورتون می‌شه شما !؟ 
من که نمی‌تونم باور کنم.
نمی‌تونم، حتی اگه خودم با چشام دیده و با گوشام شنیده باشم.
عجیب مردمانی هسّیم. عجیب مردمانی !
خدا رحم کنه بهمون !!!