قدرت مظاهری

بارونای سیل‌آسا که می‌اومدن، ساحلای دوسوی رودخونه غرقابِ یه سیلِ شیری‌رنگ و گِل‌آلود می‌شدن و تا پایِ نخلسّونای چَم‌دَرواهی می‌رفتن زیر آب. از پُلِ بلندِ کُلُل، فقط دو‌ردیفِ نرده‌مانند بالای سطح آب باقی می‌موند که مثل دوتا خطِ سورئال وسطِ یه تابلوی نقاشی، به موازات همدیگه، روی آب پرواز می‌کردن.
آبای خشمگین و گِل‌آلود از دامنه‌ی کوه‌های دوردست و دشتای نزدیک که می‌اومدن سمت آبادی، همه‌ی چیزای توی راهِ‌شون رو می‌روفتن، جارومی‌کردن و با خودشون می‌آوردن سمت آبادیای پایین‌دست. سقفای چوبیِ‌خونه‌ها، گاریای شیکَسه، درختای قطع‌شده، ظرفای‌پلاستیکی، زیراندازای‌حصیری، لاشه‌های حیوونای خونگی و وحشی و بوته‌های ریز‌ودرشتی که از دور روی آبا می‌دویدن و از همدیگه جلو می‌زدن تا برای همیشه از نگاه‌ها محو بشن و به تاریخ بپیوندن.
یکی از معدود چیزایی که گاه‌گداری سیل می‌آورد با خودش، حیوونای زنده بودن. حیوونایی که توی یه گَله، رَمه یا آغل بودن و یه‌دفعه و یهویی اسیرِ خشم طبیعت شده بودن. از مرغ و ماکیان بگیر تا سگ و گربه و گاو و گوسفند.
سیلِ سال شصت‌وپنج، وایساده‌بودیم روی یکی از سرستونای پل که هنوز یه‌ذره از سطح آب بالا بود و زل زده بودیم به پیچ‌وتابای خشم‌آلودِ سیل که مثلِ یه جونورِ وحشی، توی خودش می‌چرخید، دَهَنِ کف‌آلودش رو باز و بسّه می‌کرد و تهدیدکنان از زیر پاهامون رد می‌شد تا نخلا رو دور بزنه و توی افقِ دوردست، راهیِ دریا بشه.
خوب که دقت کردیم، ده‌دوازده‌متر جلوتر، یه سگِ قهوه‌ای و سه‌چهارتا گوسفندِ سیاه‌وسفید گیر کرده بودن به یه رشته‌طناب و وسطِ آبای خروشان دس‌وپا می‌زدن. اصلاً معلوم نبود از کجا اومدن و چه‌جوری همراه‌شدن با سیل که چهارپنج‌تایی تا اینجا با هم موندن و جدا نشدن. آخرین ملجأ و پناهگاه‌شون هم همون طنابه بود انگار. طنابی که نه سرش پیدا بود و نه تهش و به‌شکلِ معجزه‌آسایی یه‌باره وسطِ اون حجمِ آب، پیداش شده بود و اینا رو نگه‌داشته‌بود.
سریع پریدیم این‌ور و اون‌ور و یه‌مشت خرت‌وپرت مثل سیم و چوب و تسمه و طناب گیر آوردیم و اومدیم بریم سراغِ‌شون که یه‌باره متوجه شدیم دقیقاً زیرِ پاهامون، یه الاغِ بیچاره و بینوا چسبیده به یکی از میله‌های بیرون‌زده‌ی ستونِ بتنی و داره با تمامیِ‌وجودش تقلّا می‌کنه که نجات پیدا کنه و از آب بیاد بیرون! وضعیتش اونقد حاد و بحرانی بود که هرلحظه ممکن بود جدا شه از میله آهنیه و با خروشِ آب، راهیِ اعماقِ رودخونه بشه.
سگ و گوسفندا رو موقتاً بیخیال شدیم و همه‌ی توان و انرژی‌مون رو گذاشتیم برای نجات خَرِ بینوا. اول با یه‌تیکه چوبِ نسبتاً کلفت، مهارش کردیم و بعد با بستنِ یه تسمه‌ی سفت دورِ شکمش، شروع کردیم به بالاکشیدنش با طناب. چن‌نفری با تمامِ قدرت و قوایی که داشتیم، اون رو از ستونِ بتنی جدا کردیم و حرکتش دادیم به بالا. وسطای ستون بود که الاغه یه نیگاه انداخت بالا و تا دید فاصله‌ی چندانی با سطح پل نداره، از شدت خوشحالی شروع کرد به عرعرکردن و ،،زیپَلَک،،درآوردن! همین شد که یه‌باره تسمه‌هه برید و طنابه پاره شد و الاغه با سر سقوط‌کرد وسطِ آبای گِل‌آلود و مثلِ یه توپِ گنده که شوتش کرده‌باشن، جست‌خیزکنان و قِل‌قِل‌خوران کِشونده‌شد توی دلِ سیلابی که همه‌ی اشیاء رو می‌پیچوند، لوله می‌کرد و با خودش به فنا می‌برد.
از بدِ روزگار، همینجور که داشت بالاپایین می‌رفت توی آب و پیدا و ناپیدا می‌شد، یه‌بارگی رسید به طنابی که سگِ بیچاره و گوسفندای بی‌گناه آویزون بودن بهش و با یه ضربه‌ی شدید، اون رو پاره‌کرد و همه‌ی اون طفلیا رو هم با خودش برد به مرکز سیلاب و چن‌لحظه بعد، دیگه نه اثری از خَر بود و نه ردّی از سگ و گوسفند و باقیِ چیزای دیگه !!!
نتیجه‌ی اخلاقی : هیچ‌وقت قبل از نجاتِ همگان، موجباتِ نجاتِ یه خَر رو فراهم نکنید! خصوصاً خَرای ،،زیپَلَک،،درار رو  ...