حاج سید حسین مزارعی 
فرهنگی بازنشسته

اتحادخبر-حاج سید حسین مزارعی :عصر گاهی، آن هنگام که قرص خونین خورشید آرام آرام در چاهسار مغرب فرو می رفت در "جا کپر" قدیم، تک تک نخل های سرو قامت را به نظاره نشسته، خاطرات شیرین و فراموش ناشدنی را در مخلیه خویش مرور می نمودم.
صدای شغالان و آواز پرندگان، زمان های خوش گذشته را تداعی می نمود. با زبان بی زبانی با من حرف می زدند و می گفتند در زیر سایه ی شاخه هایم چو بسیار لمیده اند که اینک بر خاکشان لاله دمیده؛ چو بسیار مالک باغ و باغبان که "بو" و "کنه" و "بریدن" نموده اند که دیگر نشانی از آنان نیست، جز پروند کهنه ای اگر باشد.
دیگر صدای عرب های حوره نشین که در سحرگاهان باغبانان خفته و خسته از کار روزانه را با "هی شله" خواب از چشم می ربود، طنین انداز نیست .
صدای "هی گرم و نرم نوشاد" دیگر نمی آید .
آب گوارا و سرد "بهلو" جز نقشی در ذهن نیست و دیگر خبری از "کل" و "کوپ" خرما و شیره در آوردن نیست .
حسرت کار بیل جمعی باغبان در شخم و چیدن "ترک" و "بل" و زنبیل به دل مانده.
صدای تق تق دله صاف کردن برای ظرف خرما جایش را به کارتن کوچک و موزی داده است . لطیفه های شیرین "غلامحسین" یار غار پدر چه زیبا در کپر مجلس آرا بود.
جای "کله کشیدن" با الاغ در کپر و دپو کردن آن و خرما پاک کردن زن ها جای خود را به تراکتور بی احساس داده و در سردخانه ها جمع گشته و رهگذران و تهی دستان از آن بی بهره گشته اند.
صدای حزین "ککای سهو" که با ناله می‌گفت: "یکیش مو، دو تاش تو"، افسانه شده است.
انداختن سفره پیشی در کپر و خیس کردن چپه نان بهلو و تزیین آن با کاکل و پیاز طعنه زن سفره ی شاهان بود.
واژه های "سته"، "شهار"، "لیتک" ساخته شده از شاخه های نخل از یادها رفته و فراموش شده اند.
آبیاری، ساعتی شده و گاوند از بی آبی تفتیده و نخیلات رنگ پریده گشته اند.
دیگر کسی همچون "خال عواس" پیدا نمی شود که رایگان روی جوب ها با تنه درخت نخل و تخته سنگی که از کوه می آورد، پل ببندد.

آری ای سرو قامت!
 تو همچون کوه استوار و آسوده از حوادث روزگار بمان، گر چه شکوه تو نکته ای از بزرگی پروردگار و عمر تو حکمتی است از گذر زمان است.
جاوید و سر افراز بمان که خراس پاکار و کدخدا رفته اند. تو... اکنون متعلق به مالک باغ و سایه ی تو همیشه به جاست.
بخشش تو بار شیرین است که کام باغبان و صاحبان باغ و دیگران را شیرین می سازد.
تا دنیا در حال چرخش است و خورشید نور افشان ، تو بر پای ، سالیان بمان.
درود خدا بر انسان های نستوهی که با کد یمین و عرق جبین، غرس دمیت نموده اند و با اراده فولادین کوشیدند تا دمیت های غرس شده، قد کشیده و به بار نشینند .
بیاییم همگی پاسدار این میراث گرانبها باشیم .
به عشق لیلی به بیستون، عزیزی باغسون