به گزارش اتحادخبر به نقل از هلث دی نیوز، برنامه‌های توان‌بخشی قلبی با هدف کمک به بهبود بیماران پس از حمله قلبی یا مدیریت بیماری قلبی طراحی شده‌اند و شامل ترکیبی از ورزش، آموزش و کاهش استرس هستند.

به گفته پژوهشگران، این برنامه‌ها می‌توانند میزان مرگ‌ومیر را در میان بیماران قلبی بیش از ۲۵ درصد و نرخ بستری شدن در بیمارستان را نزدیک به ۲۰ درصد کاهش دهند.

با این حال، پژوهشگران اخیراً گزارش دادند که تعداد برنامه‌های موجود در سطح جهان به‌هیچ‌وجه برای پوشش دادن تمام افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی کافی نیست.

«گابریلا لیما دِ ملو گیسی»، پژوهشگر ارشد این مطالعه و استاد مدعو در دانشگاه تورنتو، در یک بیانیه خبری گفت: «تعداد زیادی از مردم با بیماری‌های مزمن قلبی زندگی می‌کنند که بیشترین آمار آن مربوط به کشورهای کم‌درآمد و با درآمد متوسط است؛ جایی که حدود ۸۰ درصد از کل مرگ‌ومیرهای ناشی از بیماری‌های قلبی-عروقی در جهان رخ می‌دهد. این وضعیت نه‌تنها فشارهای اقتصادی بر این کشورها را افزایش می‌دهد، بلکه بار مضاعفی را نیز بر نظام‌های بهداشتی و درمانی آنها تحمیل می‌کند.»

در این مطالعه جدید، پژوهشگران آنچه را که نخستین ارزیابی جهانی از برنامه‌های توان‌بخشی قلبی پس از همه‌گیری کووید19 می‌دانند، انجام دادند. تمرکز این تیم بر برنامه‌های ترکیبی بود که جلسات توان‌بخشی را به صورت از راه دور و در منزل ارائه می‌دهند.

این تیم نزدیک به ۷۰۰۰ برنامه توان‌بخشی قلبی از این نوع را در ۹۰ کشور شناسایی کرد، اما مشخص شد که اکثر این برنامه‌ها در کشورهای پیشرفته متمرکز هستند:

ایالات متحده دارای ۲۶۸۷ برنامه توان‌بخشی قلبی برای ۱.۱ میلیون مورد ابتلا به بیماری قلبی در سال است.

کانادا دارای ۳۸۰ برنامه برای ۷۲,۸۴۹ مورد است.

ژاپن دارای ۶۷۸ برنامه برای ۲۹۲,۵۳۱ مورد است.

آلمان دارای ۱۵۵ برنامه برای ۳۶۲,۹۸۴ مورد است.

در مقام مقایسه، در کشورهایی مانند افغانستان (با ۳۴,۰۲۷ مورد بیماری قلبی) و اتیوپی (با ۲۸,۹۰۳ مورد)، هیچ‌گونه برنامه‌ای وجود ندارد؛ و در کشور مالاوی (با ۳۸۷۲ مورد) نیز تنها ۲۳ برنامه فعال است.

«ریچل کارسون»، پژوهشگر و دانشجوی تحصیلات تکمیلی در دانشگاه یورک کانادا، در یک بیانیه خبری گفت: «مطالعات متعدد نشان داده‌اند که برنامه‌های توان‌بخشی قلبی مؤثر هستند و نقشی بسیار مهم در کاهش مرگ‌ومیر، بستری مجدد در بیمارستان و بهبود کیفیت زندگی ایفا می‌کنند. با این حال، از این برنامه‌ها به‌اندازه کافی استفاده نمی‌شود.»

به گفته پژوهشگران، مانع اصلی، کمبود نیروی انسانی و بودجه برای این برنامه‌هاست؛ به‌ویژه برای آن دسته از برنامه‌هایی که قصد دارند با ارائه خدمات توان‌بخشی از راه دور دسترسی به این خدمات را گسترش دهند