خان

خسته و کوفته از راه می رسم. از بوقِ سگ تا چاسِ داغ توی آن اداره یِ لکنته، سگ دو زده ام. هر چند می دانم با شعار "وفاق وفاق " که بیش تر تعریضی به این بیت شیخ شیراز است:  چو جنگ آوری، با کسی برستیز/ که از وی گزیرت بود یا گریز؛ سگ دوی اش مال عوام است و بارک بارک الله اش سیِ دیگران، اما دیگر به این قِسم عادت کرده ایم و صد البته ترک عادت هم موجب مرض است.

  بویِ ترشالِ عرق از پیراهن زیرم می زند بالا. خُرد و خمیرم. انگار  یک سر از سرِشام تا صبح توی جَوَن مرا کوبیده اند. حس می کنم یک نقاشِ ناشی قلم مویِ عرقین خود را برداشته و نقشه یِ جهان را با رنگِ سفید شیری رویِ لباسم حک کرده است. خانه که می رسم، یک راست هُل می خورم توی حمام. آبِ منبع زیر تیغِ هُرمِ آفتاب، حسابی غُل خورده و نقطه یِ جوش را درنوردیده است. دستم را زیر آب می گیرم و مثل برق گرفته ها یک باره می کشم! آب چونِ آتشفشان وِزوو گدازه می پراکند. شیر را حسابی باز می کنم تا شاید  آب ولرم شود. آب کم و کم تر می شود تا از نفس می افتد. چِک چِک و سپس هیچ.

 از خیرِ حمام می گذرم. هنوز در را نبسته ام که برق خانه آهنگ "الوداع، الوداع" ساز می کند.

یادم می آید در این جور مواقع می گفتند:  "سرِ راهم دو تا یا سه  تا شد، وای بر من!"  میانِ شُرشُرِ عرق و احساس کَپک، تلفن را بیرون می آورم که اخبارِ وفاق، مذاکره، دلار، سکه و ... را رصد کنم. اینترنت مثل کِش تنبان می رود و برمی گردد. ناگهان پرشی می کند و جهشی و برای همیشه قطع می شود. دیدم همه چیز قطع است جز گاز که آن هم در این دمایِ پنجاه درجه بر اعصاب سوهان می کشد.

در این عهدِ عتیق، مانند انصار حزب الله، چفیه ای دور سر و گوش می پیچم، خود را روی موتور می اندازم و به سمت جوی سیمانی سرازیر می شوم.

 رادیاتم که خنک می شود . می پیچم سمتِ باغچه یِ پدری. بقایایِ کپرِ پدر بزرک مانند ایوانِ مدائن هنوز وسطِ باغ سوسو می زد. دستی به سرو گوش کپر کشیدم. چوب ها و پیش ها را نو کردم.  یک شَلِ بزرگ خارشتر کَندم  و در گوشه شمالی آلونک تلنبارش کردم. مقداری آب خنک روی آن ها پاشیدم و چشم به راه باد ماندم که بر خارشترها بوزد. زیراندازی روی تک انداختم. بالشم را تکیه دادم به رِکِ کپر و زیر آن کولر خداداد خوابم برد.  تویِ رویا به هر جا سرک می کشیدم، حرف ناترازی بود.  یکی فریادش از ماینرهای سفارت ها بلند بود. دومی؛ از بی گازی نیروگاه ها می نالید. نفر سوم؛ دولت را وارثِ این بدبختی می دانست. چهارمی؛ دستش به سمت بخش خصوصی دراز بود. پنجمی؛ اشاره اش به خورشید بود. یکی داشت از ناترازی مسئولین می گفت که زنگ تلفن بلند شد. عیال مربوطه بود. داد می زد و می گریست؛ بیا که خانه خراب شدیم. کولر، یخچال و ...همه چیز  سوخت. ای بدبختی!!!

21:11