دی هلیهو

مردم قهوه میخارِن، نسکافه میخارِن، نوشاوِه وُ اُوپرتقال میخارِن، ما فقط دلخاشیمون یه چِی کمرنگی بی که ئی هم وَمون اِسَدِن!
خدا نَعلتِتون کنه که کم کم هاسِی اُو خاردن هم سی مردم سخت میکنین.
سَلوُ یه رفیقی داره مالِ بالاسونه. مال هَلِ یزد و کِرمونه خوش می گو. دلدار. اسم خوش دلداره وُ اسم میرَش هم دیدار. دلدار و دیدار. میرَش کِرمونیه، خوش هم یزدی.
تو تلیفون پُی هم دوس واویدنه. نه خوش و میرَشا، خوش و سَلوُ تو تلیفون پُی هم دوس واویدنه و ایسو یه دِ سه روزیه که اومدنه خونمون. دیگ سَلو بردِیدِشون بِهمِرد که سوار چتر واوِن وُ فِر کنِن سی خوشون. وُ مونَم گفتِن بیو اُما نرفتُم. گفتُم دِی والا مو وُ زورکی رُو میکنُم، میتَرُم سوار چتر واوم و فِر کنُم!؟ هر چی ال و التماس کِردِن، نرفتُم.
ایسو که واگشتِن تا سی خوشون سرِ کیفِن که نگو. سَلوُ تِنگِس تو آشپزخونه وُ کِتلِه پُرِ اُو کِرد نِهادِش ری گاز. بعدش درِ صندوقه واز کِرد که چِی خشک درآره بریزه تو کِتل اُما هرچی گشت، چی نِواجُفت. واگشت اُومه وَرُم و آروم گفت دِی، مِی چِی نداریم!؟ گفتُم آخی، دِی والا دیگ تموم کِردیدیمه، اُما مو یادُم نِبیده بُگُم بُسونی! تو کُتِ چیش سِیلُم کِرد و گفت مو نمیرُم وَرِ دِی حیدرا !
هیچی، خوم پاپا کِردُم رفتُم وَرِ دِی حیدر، یه دِتا پختِ چِی گرفتُم و واگشتُم.
اُماده که واوی، سَلوُ رُخت تو اُستکان و اُوُرد سی مهمونَل. مینُم مِردَک تا یه مِرّی وَش خارد، پاکشِه رُخت ری زمین. گفتُم چِش بی خاله والا !؟ مِی پَخچِی چی توش اُفتیدِی!؟ یه خندِی تَحلی کِرد و گفت نه خاله، کاشکی پَخچِه توش اُفتیدِی. بعد همیطَحر که سرشه تکون میدا، گفت چِی پَخچِییِه ویمو بخاری، اُما چِی دِبشه نِوِیمو...!؟
خدا نَعلَتِتون کنه که نه فقط تو چِی، تو کِلِمِی دبش هم وَرتِنگِسین ... خدا نَعلَتِتون کنه! خوتونه وُ پاک اُولادِتونه که میخان وُ ئی دُزی ارتزاق کنِن...