قدرت مظاهری

«... ای انسان خاکی، به آنان بگو : وای بر اورشلیم، شهر قاتلین! من توده‌ی هیزمِ زیرِ آن را خواهم افزود. ،،۹:۲۴،، ای آدمکش‌ها، آیا شایسته اید که صاحب این سرزمین شوید. ،،۲۶:۳۳،، یقین بدانید که این شهر برای شما سپری آهنین و جایی امن نخواهد بود. در هر جای سرزمین اسرائیل که باشید، مجازاتتان خواهم کرد. ،،۱۱:۱۱،، »
                              "عهد عتیق : سفر حزقیال نبی"
__________________________________________
« ... ای فرزندان انسان، مهیای کدام نورباران می‌شوید، که آسمانِ سرزمینِ من از لهیب پرتابه‌های کُشنده، آتشباران است. لباس‌هاتان را برای کدامین جشن، تازه می‌کنید، که کودکانِ زادگاهم جز پوست‌های سوخته، تنپوشی نُوتَر بر تن ندارند. گل‌های سرخِ زادروزِ مرا با کدام اشتیاق بر کاج‌های سبز می‌کارید، که خرمن خرمن گل سرخ با چکمه‌های اهریمنان در زیر درختان زیتون لگدکوب می‌شوند. جوراب‌هاتان _ جوراب‌های سرخ و سپیدتان _  را چگونه بر پاهای نرم‌تان فرو می‌کنید، حال آنکه کودکانِ باریکه‌ای از زمین، پایی برای پوشاندن ندارند. چگونه بر سر و روی همدیگر برف شادی می‌پاشید، که ترکش‌های کُشنده، تنِ نحیفِ مردمانِ بینوا، مثله کرده است. چِسان میلادم را تبریک می‌گویید، که اعمالِ شیاطینِ زمین، برکتِ آسمان را دزدیده است. چگونه بر جُلجُتا نفرین می‌فرستید، که صهیون، در دژخیمی، از او گوی سبقت ربوده است.

شرمتان باد. شرمتان باد ای فرزندان انسان! شرمتان باد که هزاران کودک، برابرِ چشمانتان خاکستر می‌شوند و شمایان در اندیشه‌ی رنگ خاکستری روبان هایتان هستید. شرمتان باد که زادروزِ مرا چنان جشن می‌گیرید، که خود، سوگوارِ سهمگین ترین ماتمِ تاریخم.
شرمتان باد که میلادِ مرا لحظه‌شماری می‌کنید، اما با لحظه‌ای خاموشیِ آتشِ ستیز، همراه نمی‌شوید.
شرمتان باد که با همان دست که انجیل ورق می‌زنید، پرتابه‌های آتشین تان را برای عزادار کردن مادرانِ زمین، بر منجنیق‌های اهریمنی تان استوار می‌سازید.
شمایان کِاید !؟ کِاید شمایان !؟ که خشنودی خدا نمی‌خواهید و هر روز، جز بر آزارِ او نمی‌کوشید.
کدامین قومید شمایان، که با آیین مردگان بر زندگان ستم می‌ورزید و ندبه هاتان بر دیواری سنگی می‌کوبید تا بر آسمان رَوَند اما نجواهاتان جز در شکاف سنگ‌ها نمانند و جای نگیرند.
چون فریسیان، شکم‌های طماع تان انباشته از زیور کرده‌اید و با زر به مصاف خداوند می‌روید.
عدالت، محبت و ایمان را قربانی هواهای آلوده ی نفوسِ دوزخی تان کرده‌اید و چون آن پادشاهِ مار بر دوش، برای اطعامِ مارهای گرسنه تان از فرزندان انسان، قربانی می‌گیرید.
ظاهری پاکیزه دارید و از درون، منجلابی از آلودگی و فسادید.
ای بدطینتان که با نقابی از درستکاری، چون قبرهایی شسته می‌مانید که انباشته از استخوان‌های پوسیده ی مردگانید.
در رثای من می گریید و در زادروزم سرور می‌کنید حال آنکه بر دست‌هاتان جز چکشی برای کوبیدن میخ های بیشمار بر صلیبم چیزی دیده نمی‌شود.
وای بر شما، وای بر شمایان که رودهای زمین، می‌خشکانید  و رودِ چشم‌ها، جاری می‌کنید ! قلب‌های سپیدِ آدمیان در  سینه‌هاشان می‌خراشید تا قلوبِ سیاهتان به آرامش رسانید ! تن های نحیف دوشیزگان، در خاک می‌کنید تا از سرخیِ خونابه شان برای گونه‌هایِ زنانِ سیه رویتان گلگونه و سرخاب بسازید ! بامِ آسمان را پر از پرتابه‌های کریه آتشین تان می‌کنید تا بامِ کومه‌ی بیوه زنان بر سرشان فرود آورید !
به گریه می‌اندازید تا بخندید، به ناله درمی‌آورید تا شاد شوید، به اشک می‌نشانید تا به شوق آیید، نفس می‌بُرید تا نفس بکشید و می میرانید تا زنده بمانید !
به فرمانروای جهان سوگند که نامتان جز با ننگ بر دیوار  دوزخ ننگارند و هر بار که میلادم نو می‌شود، جز نفرینِ ملکوتیان، هیچ دعایی از آسمان بر خانه‌هاتان نبارد.
لعنت تان باد که از صهیون، هزاران جُلجُتای تازه ساخته‌اید و بر هر کدام، هر روز، هزاران چون من را به صلیب می‌کشید ...»