،،قدرت مظاهری،،

«همه‌ی شخصیت‌های این قصه، واقعی اما اسامیِ آنها مستعار است.»
...
اوایلِ دهه‌ی شصت، به‌دلیلِ بارشای خوب و فراوون، گندم‌زارای وسیع و سرسبزی اطراف آبادیِ کوچیکِ ما سبز شده بود که نویدِ یه سالِ آباد و پررونق رو می‌داد برای کشاورزا. همه شاد و خوشحال بودن و از این‌همه نعمت و فراوونی، ذوق می‌کردن. تنها عیبِ قضیه این بود که چون همه‌ی زمیندارا، زمیناشون رو برده بودن زیرِ کشتِ جو و گندم، دیگه هیچ زمین و مرتعِ خالی و بی‌محصولی نمونده بود که حیوونا برن اونجا برای چرا و تغذیه کنن ازش. این بود که حیوونای بی‌زبون و بیچاره هم هیچ راهی غیر از شبیخون‌زدن و حمله به مزارعِ جو و گندم نداشتن. از طرفی، بخشِ عمده‌ی اراضیِ اطراف، متعلق به آدمای آبادیِ ما بود و باقیِ آبادیای دور و وَر، زمینِ چندانی نداشتن. این بود که حیوونای گرسنه‌ی دهاتای دور و اطراف، هجوم می‌آوردن به مزارعِ دهِ ما و علاوه‌بر خوردن، ساقه‌ها و بوته‌هاشون رو هم می‌شکوندن و قلع‌وقمع می‌کردن. ریش‌سفیدای آبادی کلی پیغوم‌پسغوم فرستادن روستاهای اطراف که جلوی حیووناشون رو بگیرن و مانعِ ورودشون به مزارع بشن ولی اونا جدی نگرفتن و باز حیووناشون رو آزاد و رها می‌ذاشتن که محصولات رو خراب کنن. ریش‌سفیدا تصمیم گرفتن حیوونای مهاجم رو که اکثرا خر و گاو بودن، بگیرن بیارن توی روستا و در اِزای آزادی‌شون، از صاحب‌شون خسارت بگیرن. تصمیم، عملی شد و کلی گاو و خرِ خاطی دستگیر شدن و توی دوتا حیاطِ متروکه‌ی ده زندانی شدن تا صاحباشون بیان سراغ‌شون.

دوتا از آدمای نسبتاً بیسوادِ آبادی هم مسئول پاسخگویی و هدایت و هماهنگیِ این کار شدن : حاج‌تیمور و حاج‌صفدر!  که جفتِ‌شون یه‌ذره گیج‌وویج می‌زدن تو کاراشون و گاه‌گداری موجب خنده‌ی اهالی می‌شدن! یه شبِ سردِ زمسّونی که با بچه‌ها آتیش روشن کرده بودیم توی میدونگاهِ ورودیِ آبادی، یه وانت از جاده سرازیر شد و کنارمون وایساد. دوتا آدم توی ماشین نشسّه بودن که از بس خودشون رو پوشونده بودن، شبیه اسکیموها شده بودن. کاپشنای کلفت و کلاه‌های پشمی، ازشون تصویرای سینماییِ عجیب غریبی ساخته بود که توی ذهن می‌موند. اونی که همراه راننده بود و یه‌ذره مّسن‌تر می‌زد، شیشه رو کشید پایین و پرسید : ،،بچه‌ها؛ مسئول گروگانگیریِ حیوونا کیه!؟،، گفتیم : ،،حاج‌تیمور!،، ظاهراً اومده بودن برای پرداخت خسارت و آزادسازیِ حیووناشون. راننده هم شیشه‌اش رو داد پایین و پرسید : ،،خونه‌اش کجاس؟،، با دست، خونه‌ی حاج‌تیمور رو که نزدیکیای میدون بود، نشون دادیم بهشون و دوباره جمع شدیم کنار آتیش!  هنوز راه نیفتاده بودن بطرف خونه‌ی حاج‌تیمور که خودش در رو باز کرد و با چن‌تا سرفه‌ی مطنطن و صدادار، از خونه اومد بیرون. اشاره کردیم بهش و به غریبه‌ها گفتیم : ،،خودش داره می‌آد!،، غریبه‌ها ماشین رو خاموش کردن، پیاده شدن و منتظرِ اومدنِ حاج‌تیمور موندن! با رسیدنِ حاجی، سلام‌وعلیکی کردن و اون‌یکی که مسن‌تر بود، ضمن عذرخواهی و اظهار شرمندگی بابت هجومِ گاواش به گندمزارِ اهالیِ آبادی، همینجوری که یه بسته اسکناس از جیب کاپشنش می‌آورد بیرون، گفت : ،،حاجی‌جان؛ حالا هرچقدر خسارتش می‌شه، بفرمایید، پرداخت کنیم و گاوا رو ببریم.،، حاج‌تیمور دوتا سرفه‌ی رعدآسای دیگه کرد و با اخم پرسید : ،،کی گفته بیاین سراغ من برای گاواتون !؟،، راننده‌هه گفت : ،،این بچه‌ها!،، حاج‌تیمور دوسه‌بار گلوش رو صاف کرد و گفت : ،،غلط کردن این‌ بچه‌ها!،، ( یه چیز دیگه گفت البته ولی چون گوشیم حرفِ ،،گ،، نداره، مجبورم کلمه رو تغییر بدم. ) و پشتبندش همینجور که با فیگوری من‌درآوردی، خودش رو شق‌ورق‌تر و جدی‌تر می‌گرفت، با صدای کلفت تری گفت : ،،اینا آدرسِ اشتباهی دادن بهتون. رئیسِ گاوا، حاج‌صفدره. من ... من رئیسِ خَرام!!!،، و این ترکیبِ نامتجانسِ ،،رئیسِ‌خَرا،، رو با چنان عظمت و ابهتی ادا کرد که پادشاه موناکو هم اینجوری اعلامِ سلطنت نکرده و نمی‌کنه.
اون‌وقتا به این تعبیرِ حاج‌تیمور خندیدیم ولی حالا بعد از سی‌چهل سال، واقعاً داره باورمون می‌شه که توی این مملکت، اولاً باید همیشه مرزای بینِ ،،رئیسِ‌خَرا،، و ،،رئیسِ‌گاوا،، رو رعایت کنیم. چون چنان تفکیکِ‌ مسئولیت و ریاستِ بنیادینی صورت گرفته که رؤسای خَرا، هیچگونه مسئولیتی توی حوزه‌ی تصمیم‌گیریِ رؤسای گاوا نمی‌پذیرن و رؤسای گاوا هم به‌هیچ وجهی خودشون رو توی حوزه‌ی خَرا پاسخگو نمی‌دونن! دوماً هم اینکه فیگورای لحظه‌ایِ رؤسا، نباید زیاد رو اعصاب‌مون بره. باید باور کنیم که هرچی ما اونا رو جدی نمی‌گیریم و به کتفِ چپ‌مون هم حساب‌شون نمی‌کنیم، ولی واقعاً واقعاً واقعاً اونا خودشون و ریاست‌شون رو جدی می‌گیرن و فکر می‌کنن عددی ( می‌خواستم یه واژه‌ی بی‌ادبانه بنویسم ولی کلید ،،گ،، گوشیم خراب بود! ) هستن. همه‌شون، چه رؤسای گاو، چه رؤسای خر !!!
 یه نیگا بندازید به خبرای روزانه و مباحثِ مطروحه، تا با مرورِ فرمایشاتِ دُرگونه‌ی حاج‌تیمورای دور و بَرِتون که حالا به لطفِ مدارکِ قلابیِ جورواجور، عینکی و کت‌شلواری و دکترمُکتر شدن، به عرایضم برسید. خلاص ...