دی هلیهو

ایسو می گو گِرُفتنشونه. گِرُفتنشونه بردنشونه که بینُم سی چه ئی کاره کِردِنه! ایطَحر که دِی قاسی میگُفت، اُنگار کم هم نبیدِنه. سی چِل نفری رُختِنِه پاک دکون و هرچی که توش بیدِه، غارت کِردِنه و اِی بِگی یه دونِ چی نهادوُوِن توش. هرچی برنج و روغن و خاگ و مرخ و صَهوین و شامپو و ریکا وُ اینا بیده، ورداشتِنِه وُ رفتِنِه.
سَلوُ می گو اصلاً هیچ تخصیری ندارِن. می گو وَختی هاسِی زن و بچِشون وُ گُشنِی مِمیرِن، چه کاری غیر از ئی وُ دسشون وَر میا !
گفتُم خو بُیَد یه کمی طاقت میکِردِن. طاقت میکِردِن شُیَد خدا میخاس و دُرُس وِیمی اوضاع. پَلکَندِه می گو جون خوم خدا هم اِی بُخا، اینا نِمِیلِنِش! گفتم دُختِه وِر مِزِه، سی خوت کُرف میگی وُ میگردی. یه نعوذ باللهی چی بگو اِقلکَن. گفتم مال کسی نزده تو چَنّه تا!
گفت خو تو بیدی، چه میکِردی؟
گفتم مو اِی بیدُم، میرفتُم پاش گپ میزدُم و نصیحتش میکِردُم.
گفت چه میگفتی؟
گفتم چِمینُم. وَش میگفتُم ایطَحری نه عَلدِه که هاسِی میکنی پُی اهل محل. میگفتُم نه دُرُسه که هر روز هر روز جِنسلتِه گیرونتر کنی که مردم نِتَرِن یه کاسِی ماسی یا یه قالُوِ پنیری هم بُسونِن سی اَهت و عیالِشون. میگفتُم ایطَحر که هاسِی میکنی، خدا قهرِش میا وُ پاک اینایه میسونه وَت!
گفت خُو اِی تمومِ ئی حرفَلِه زِدوُوِن وَش اُما بازَم گیرونتر کِردُو جِنسلشِه، چه!؟
گفتم خو میرفتُم سراقِ بُواش یا باپیرِش. میگفتُم بِرِین نصیحتش کنین. یا نصیحتِش کنین تا پُی گرونفروشی، ایقه مردمه تو سختی و مشقت نندازه، یا ئی که اِی میوینین نه بلده دکونداری کنه وُ پُی مشکلات مردم آشنا نی، وَرِش دارین و کُکُینی، دِدِینی، عاموُی، خالوُی چی بیلین جاش تا مردم نفس راعَتی بکَشِن!
گفت خو اِی رفتوُوِن وَرِ بُواش و پاک اینایه سی بُواش هم گفتوُوِن چه!؟
گفتم خو چه جوُاو داده!؟
گفت هیچی، گفته کارِش خیلی خوُوِه وُ تازه مو تشویقِش هم میکنُم!
گفتم ایسو عَلد همیطَحر گفته!؟
سِییییلُم کِرد و گفت خِلجوُ آمرضا پاشون بیده که رفتیدِنه وَرِ بُواش، میخِی تا بِرُم وَش بُگُم خوش بیا تعریف کنه سیت!
والا آدم نمیفهمه چه بگو دیه. خُدِیا خوت وُ فریاد ایمام زمان برس اِی بُخا تو ئی دور و زمون ظهور کنه!