"سرِ گردنه"

 عَلو دِقّ کرده بود. کاردش بزدی، خونش در نمی آمد. دو سه هفته ای عزا گرفته بود. اصلاً داشت دیوانه می شد. نشسته بود، به گوشه ای زُل زده بود و لام تا کام هیچ نمی گفت.

وقتی به خانه رسیدم، اشک مثلِ دَمِ مشک از چشمانِ ننه جاری بود. گفتم: ننه؛ کسی مرده؟ طاعون آمده یا وبا؟ کسی سکته کرده؟ و ... میان هِق هِق هایش فهمیدم که ماجرا برمی گردد به "عَلوِ" فلک زده.

علو حمّال بود. هر جا کار و بار سنگینی بود، می فرستادند دنبالش. بنّاها آرزو داشتند عَلو کارگرشان باشد. باغ دارها فصلِ خرما برای او سر و دست می شکستند. به اندازه یِ دو سه نفر کار می کرد. وقتِ کار مرتب توی دستشویی پلاس نبود. وقت به وقت قلیان زیر پوزَش نبود و نعلبکی تویِ دستش. مثلِ کفِ دست صاف و زلال بود. مردم ده می گفتند: در روزگارِ جوانی اش، یک تنه تایرِ جیپِ پسرِ کدخدا را از توی جویِ باغی هُل داده بود بالا.
کافی بود صاحب خانه با یک ناشتایِ پر و پیمان او را بسازد. آن وقت مثلِ تلمبه یِ هجده اسب موتورش تا عصر فول کار می کرد.

دانه هایِ اشک روی صورت ننه قِل می خورد رو کرد به من و گفت: ننه؛ همین الان برو خانه "خیجو" پیش عَلو. حال و احوالش را بپرس. زندکی اش را که دزدها رفت و روب کردند و بردند؛ نگذار خودش را از بین ببرد. گفتم: حتماً...

دربِ خانه ی علو را زدم. حسنو -کاکای کوچکش- در را باز کرد. حسنو بُق بود. ویران بود. رفتم داخلِ خانه. علو مثل لاشه ای دراز به دراز افتاده بود. شبیه اسکلت علوم بود که روی آن پوستی کشیده باشند. فقط چشم هایش در چشم خانه سوسو می زد. گفتم: علی؛ قربانت بگردم، چه شده؟ گفت: دار و ندارم را بردند! بدبخت شدم! چه قدر باید سگ دو بزنم تا آن وسایل از دست رفته را دوباره در خانه ام ببینم.

 گفتم: علو؛ جایِ مال می آید. جانِ انسان است که اگر رفت، دیگر رفت! خدا را شکر کن؛ خودت، حسنو کاکات و مادرت سالم هستید.

 گفت: تنِ سالمی که آه در بساط نداشته باشد  به چه درد می خورد؟! گفتم: کار می کنی، دوباره همه ی وسایل، آن هم نو و به روزش را می خری. گفت: پدر بیامرز تا بخواهم این وسایل را بخرم؛ کاسه صبر عزرائیل هم سرآمده است.

هر چه حدیث، آیه و روایت در باب سرنوشت و تقدیر توی ذهن داشتم؛ رو کردم. شاید اندکی جگرِ علوِ بیچاره التیام پیدا کند.

هنوز مصرع "در دایره ی قسمت اوضاع چنین باشد" در دهانم خیس نخورده بود که صدای زن همسایه بلند شد. توی سر می زد، انگار شوهرش دوباره مرده است. چند بچه ی یتیم داشت. با عرق جبین و جگر آتشین زندگی را می گرداند. از دار دنیا دو گاو داشت که آن را هم دزدهای از خدا بی خبر برده بودند. پیرزن آن قدر ناراحت بود که با زاری می گفت: "خدا
نیست؛ اگر بود وقتی که گاو یتیم های مرا می بردند؛ دردِ بی درمانی به جانشان می افتاد که نتوانند از جا پا بشوند.

 حسنو با صدای بلند می گفت: به نظمیه و عدلیه شکایت برده ایم. می گویند: دزد را پیدا کنید و بیاورید تا حسابش را کف دستش بگذاریم. در دل می گویم؛  چه طور است که یک جانی را توی هوا می اندازند تویِ قفس اما چند مُفنگیِ بی سروپا، روزها مثل بوم می خوابند. شب ها مثل سگِ وِل می گردند. خون مردم را توی شیشه می کنند و دست آخر به ریش همه می خندند.

ربو می گفت: دلمان خوش بود که امنیت داریم! امنیتی که پنجاه قفل را به یک در آویزان کنی. امنیتی که تا صبح کشیک چهار تا آهن پاره، سیمان و آجر را بدهی. امنیتی که مثل قارون دو سه جین کلید با خودت حمل کنی. امنیتی که تمام فکر و ذکرت ماشین کهنه ات باشد که توی کوچه پارک کرده ای یا موتور ی که لب خیابان گذاشته ای یا حفاظی که دور باغ کشیده ای. امنیتی که نتوانی موبایلت را در خیابان دستت بگیری. کیف یا وسیله ات را یک قدم از خود دور کنی، خانه ات را یک دم رها کنی و بدتر؛ یک کوبه ی آهنی درب خانه ات باشد، چهار متر سیم و کابل از توی کوچه رد کنی و ...

گفتم:آش همین آش است و کاسه همین کاسه مگر این که نظمیه و عدلیه همتی به خرج دهند و جامعه را با آیه "السّارق و السّارقه فقطعوا ایدیهما "از این "کالانعام بل هم اضلّ" نجات دهند.

دیروز ننه می گفت: علو شب ها از غم و غصه بی خوابی می زند به سرش. تفنگ سوزنی اش را می اندازد روی دوش و دور تا دور خانه و باغش طواف می کند. پیرزن همسایه چشم به راه است که با شلیکِ ساچمه یِ گرازکُشِ سوزنی عَلو، کِل بکشد.