دی هلیهو:

سَلوُ می گو میرزالی خیلی رِواتوُوِه اُما خو آدم بی آزاریه. رِوات هم که میکَشه، بَدِ کَسیه نِمیگو. فقط میگرده بینُم ئی چه گفته وُ او چه کِرده وُ ئی چه خاردِه وُ او چه شَهرِگُلی تو سر خوش زده.
پریگ پسین که هُوا تَش بی وُ یه چی مث کَرِدید هم پهن واویدِی ری شهر، یکی در زِه. سَلوُ رَه دَرِه واز کِرد تا میرزالیِه. یه یا اَلاهی گفت و همیطحر که چوُ میزِه، وُ در اُومِه داغُل. همو تو فِدَهنی بُنگ دا که دِی هِلِیهُو مهمون نمیخِی؟
گفتُم بیو داغُل دیِه. تا نِصوِ رَه اُومدیِه، اوسُو پُرس میکنی که بینُم مهمون میخوام یا نه! خندس و گفت اِی نِه تو طَعوِتِه که بیام، تا واگردُم. سَلو گفت بیو، دِی هاسِی سر وُ سرِت مِیله خال میرزالی!
هیچی اُومِه نِشِس هَمو دم در ری پاشِی غالی وُ بُنا کِرد عِنکِه دادن. گوشَلِش هم سنگین واویدِنه وُ اِی سَعمَک نِیلِه تو گوشِش، چی نمیفهمه. سَلوُ رفت یه خُردِی مت و میوِینی که تو یخچال داشتیم، اُووُ نِها نُهاش و گفت خال میرزالی میوه بُخا !
مِی میوه مون چه بی! یه مشت زردالو بی طومی که طومِ اُو روُ میده وُ یه چن تا بالنگِ لَچّه وُ یه سه چارتا هم کَلِ خیارتارَک بی که مالِ نَمی کِی مُوندِی تو یخچال.
میرزالی گفت بوا والا مو هیچی نمیخوام. فقط اِی زحمتت نی، یه پارچ اُوی وَم بِرِسن که لَهکِ یه اُو خُنُکییُم. سَلوُ رَه یه پارچی پرِ اُو کِرد و اُوورد سیش. مِر نِها یه نفس پاکشِه  قیتوند و گفت اِی اینشالا بِیگِت کنِن. پُی سَلوُ بی مثلاً.
گفتُم مِی چی خیرِتِه؟ ایقِه عِنکِ پِنک سی چه میکنی! گفت زنخالو والا دیراز گوشِت، یه سه چار مُینیِه بعدِ عید تا ایسو نمیفهمُم یِکِشا چه سرُم اُومدِه. یه روز دِروز قبل از سیزِه بی میخواسُم یِه دِتا گُنی گندم کمکِ خِیرو بِیلُم تو گاری که بِرِه آسییُو لِلِکشون کنه. همی تا گُنی اِوَلیِه نِهادُم، یه چی مث صِدِی پَنگاشی که بِشکا، پَسِ شوُنُم یه تِرّقِینی دا وُ اُفتادُم ری زمین. اُفتادُم زمین و دیه نِترسُم راس واووم. گفتُم خُو ایسو چه ذاتی! بختر واویدیه!؟ گفت والا ری وُ خیرت یه کِمَکی اُنگاری که نرم تر واویده. اصلاً واویدِیدُم یه چوُ خشکی که تکون نمیترسُم بُخارُم. ایسو احوالپرسِت خدا بوُ، بِختَرُم شیگرِخدا. بعد دِوِلا یه هَسکِی گُتی دا وُ گفت روزگارِ ما دیه میخا بخترِ ئی بوُ !؟ گفتُم مو نفهمیدِیدُمِه که پُرسِتِه کنُم اِقَلِکَن! پُی دسِش یه پَرِ نونیه  که اُفتیدِی ری غالی، ورداشت و گفت به هَمی نمکِ مرتضی علی، اِی اصلاً دلُم بُخا کسی وُ حال و روزُم خِوَردار واووُ. بعدِش دِوِلا تَه پارچ اُوشِه قیت دا وُ گفت خدا خصمُم کنه اِی بُخام کِلامی دروغ بِدُم. ایسو نزیکِ چل پنجاه روزه که یخچالمون سُخته وُ یه تُپِ اُو خنکی هم گیرمون نُومَدِه. گفتُم خُو میدادی تا درسِش کنِن! گفت مِی مفتی هم کسی درسِش میکنه سیم!
بعد یه کمی صداشِه لَنگ تر کِرد و گفت دِی هِلِیهُو یادته خوم و خیروُ و تو و میشزال چقه تو کیچه پس کیچِیَل مرگ بر شاه مرگ بر شاه گفتیم و شعار میدادیم استقلال آزادی جمبوری اسلامی! یادته عکس ایمام دسمون بی وُ میچَسووندیم وُ در و دیوارَل؟ یادته چقه قاره زدیم که گُلیمون گرُفت؟ گفتم ها، ها، یادُم میره! میرزالی گفت یادته سروازَل که  هاسِی تیر مینداختِن هَلِمون، یه تیری شون بِرَکِ سرُم رد واوی که نزیک بی سرُمِه پِشک بِدِه!؟ گفتُم ها! یه هَسکِی گُتی دا وُ گفت کاشکِرا سرُمِه پِشک داده بی! کاشکِرا هَموسُو رفتِیدُم و ئی روزَلِه ندیدیدُم...