پارتی(قسمت اول)

دوستی که دستِ بر قضا دستی بر آتشِ فرهنگ داشت؛ در حاشیه یِ" یک سوزن به خودت بزن، یک جوال دوز به مردم" تعریف کرد:

سال ها پیش یکی از مدارس شهر، الله بختکی برای خود شهرتی به هم زده بود.  برای ثبت نام و ترقّیِ اولادِ خلف باید در گرگ و میشِ هوا- آن زمان که کلّه پزی ها و خبّازی ها پاگشا می شدند- می رفتید و به خلایقِ همواره در صف می پیوستید.

 عیال در پنج به علاوه ی یکِ خاله زنک هایِ همسایه ماجرا را شنیده بود لهذا پایش را در یک لنگه کفش کرد که: یا من یا فرستادنِ فرزندِ دلبند به این مدرسه؟!

 در آغاز سعی کردم صورت مسئله را کمی تلطیف کنم. گفتم: " بچه یِ ما که درس خوان است، چه فرقی می کند این مدرسه با آن مدرسه؟" سپس به طریق اولی؛ یک فصل مُشبَع در مدحتِ مدارسِ دولتی و مذمّتِ آموزشگاه های خواصّ به عنوان پند آوردم، شاید عبرت گیرند اما نتیجه این که؛ "به هیچ نحو از انحا قانع نشدند."

از ترسِ فروپاشیِ بنیان مقدّسِ خانواده، ایضاً؛ نداشتنِ حوصله ی طلاق و طلاق کشی و عدم رویتِ قیافه یِ پکرِ عدلِ عدلیه! ناگزیر گزینه ی دوم روی میز را انتخاب کردم.

در راستایِ ادایِ کامل پیش نیازهایِ ثبت نام، شلوار و پیراهنم را شب زیرِ سر گذاشتم و از ناله ی شغال تا بوقِ سگ، مثلِ یک سربازِ وفادار پلک روی هم ننهادم.

به محضِ سمعِ صوتِ موذّن، خوابِ نوشینِ بامدادِ رحیل از مغز و سرم پر کشید. به اندازه یِ دو رکعت، خم و راست شدم، لباس ها را به تن زدم و در دلِ تاریکی راه افتادم به سمتِ مدرسه.

به مدرسه نرسیده، صف طویلی از مردان و زنان را دیدم به سان روزِ حشر؛ برخی نشسته، بعضی ایستاده، چند نفر هم انگار آمده بودند سیزده به در. زیرانداز بزرگی انداخته، تکیه داده بودند به دیوار آجری. فقط چند قلیان و یک فلاکس چای کم داشتند!

آخرِ صف ایستادم. جا به جا شدم، نشستم، زُل زدم، بالا رفتم، پایین آمدم و ... تا درب مدرسه باز شد. به خط شدیم و چشم به راهِ مدیر ماندیم. بالاخره  آمد. بعد از سلام و صلوات، کلّی مدارک ریز و درشت صورت کرد.

 مدارک کتبی را آوردیم. مدارک شفاهی مانند؛ التماس دعا، قول درس خواندن، رعایت نظم و انضباط، شرکت در نماز جماعت و مسابقات فرهنگی- هنری را هم ضمیمه کردیم.

تعهد نامه یِ انضباطی را بدون خوانشِ حتی"بسم الله" امضا نمودیم. مهم تر این که؛مبلغی را به عنوان "هم یاری" کارت کشیدیم و...
چشم به راهِ ترقی نورچشمان ماندیم.

یک شب در معیتِ باجناقِ گرام که-نه او فامیل می شد و نه ژیان، ماشین- مهمان خانه یِ مادرزن شدیم. پس از دری وری زیاد و صفحه گذاشتن پشت سرِ این و آن، نمی دانم چه طور شد که افسارِ سخن را در دست گرفتم و میانِ این همه ماجرایِ شیرین، قصه یِ عبور از هفت خوانِ ثبت نام دلبند را با آب و تاب تعریف کردم. باجناق؛ رئیس یکی از این مؤسسات مالیِ درپیت بود -که پول مردم را آن سال ها بالا کشید، آب خنکی هم روش!- خود را این جا می دید و خلیفه اش را بغداد، به قِسمی که تفرعن و تکبّر از سر و کولِ حرف و رفتارش بالا می رفت؛ برای چِزاندن و سکّه یک پول کردن بنده نزدِ خانواده، لوس و کشیده گفت: می خواستی زحمتی بکشی، یک زنگ به حقیر بزنی تا کار را اوکی کنم.( یکی نبود بگوید: آخر بی انصاف؛ تو که فارسیِ شکر را به زور تکلّم می کنی؛ اوکی مو کی ات دیگر چیست؟!)

صورتم حسابی سرخ شده بود و از شدت گرما مثل یک گلوله توپ می خواستم منفجر شوم. گفتم: باور نمی کنم با آن قُمپز، اِفه، کلاس و ... مدرسه، زنگ شما مفیدِ فایده می بود.
 
انگار منتظر چنین واکنشی بود. به محض این که کلام از دهانِ خرد شده یِ ما بیرون جست؛ به سرعت برق و باد شماره ی مدیر را گرفت، گذاشت روی آیفون و شروع کرد به خُش و بِش، مرورخاطرات و ... گذشته به شکلِ رمز با مدیر. در آخر هم سفارش کرد که؛ "هوای بچّه ی باجناقِ عزیزِ ما را در مدرسه داشته باشید و برای پیشرفت وی مضایقه نکنید." مدیر آن طرفِ گوشی "بله قربان، چشم و ... "گفت و سپس خدا حافظی کردند...

ادامه دارد...