احمد خواجه حسنی:

در آغازین روزهای گرم تابستان با خواندن اظهار نظرهای منورالفکرانه برخی مسئولین به تاثیر درجه ی حرارت بر عمل کرد مغز بیش از پیش واقف می شویم و یقین حاصل است که گرما عمل کرد مغز را به مراتب کاهش می دهد، مع الأسف آن چه در پیش داریم به تعبیر ماکس وبر "جوشش و شکوفندگی تابستان نیست"، تاریکی و جمود یخ زده ی تفکرات عاریه ای است بدین مضمون که رئیس بنیاد ملّی نوجوانان سازمان تبلیغات که گویی تازه سوراخ دعا را پیدا کرده و برای دعا کردن خیلی هم عجله دارند در نشستی اظهار داشته ؛ مهدکودک ها طراحی دشمنان است و اینکه هیأت و مسجد می‌تواند مانع از انحراف مسیر زندگی جوانان و نوجوانان شود.

هر چند مسائل و مصائب امروز کودکان و نوجوانان ایران وضوح دارد و نگارنده نیز حسب رسالتی که عهده دار است در این باب ابراز وجود کرده (یادداشت"قربانیان کوچک" سایت تابناک) و اظهاراتی از این قبیل قابلیت پردازش ندارند،فی الحال قصدی بر تحلیل و تفسیرم نیست لیکن نمی توان حسرت خود را از رخداد این تراوشات محدود ذهنی پنهان کرد، گزاف نرفته مرقوم دارم هر بدبختی و فلاکتی که بر سر این سرزمین می بارد بخشی از آن ماحصل عقلانیت ستیزی و راهبردهای منشاء از همین تفکرات عاریه ای و گرفتار در چنبره ی استدلال هایی است که خود مدّت ها اسیر ساختاری بسته و محصور است و با پر و بال دادن به فرضیه های از پیش اندیشیده شده مجالی به بازاندیشی و نو اندیشی نمی دهد.
آخر مرد مؤمن، تا دلتان بخواهد از این خطابه ها ظرف بیش از چهار دهه انجام شده ، اکنون امّا مجال دیگری است و کار از این خود گویی و خود خندی ها گذشته است.
 شوربختانه این قبیل رهنمودها نه تنها راه برون رفتی نیست بل به مثابه دست اندازی است که بر سر راه کودکان و نوجوانان قرار می دهید...

محمد بن راشد آل مکتوم حاکم دبی در کتاب «نگرش من و چالش های برتری» چنین آورده اند که ؛ "تجربه ی ما در امارات به ما آموخت که فرق میان حکومت موفق و ناموفق گه گاه همان است که اولی دشواری ها را از سر راه مردمش بر می دارد و دومی بر سر راه مردمش دست انداز قرار می دهد"، علی الظاهر برداشتن دست اندازها انتظاری بی مورد است پس لطف کنید و دست اندازهای جدیدی بر سر راه اینان نسازید، شما چرا عوض این که با برنامه ریزی اصولی زمينه ی كنترل و کاهش آسيب ها و نو آسيب های سنين نوجوانی را مد نظر قرار دهید به حرکت در مسیر اشتباه گذشته قدم می نهید؟
مگر غیر از این است که بیش از چهار دهه، درب هیأت ها و مساجد باز بوده! پس چرا نوجوانان و جوانان به وضعیت امروزی دچارند؟
(نویسنده با فعالیت در هیأت ها و مساجد مخالفتی ندارد لیکن آیا مترتب به مطلوب شده و نوجوانان را به سرمنزل مقصود خواهد رساند؟)
آیا این اظهارات برآیند پژوهش های علمی و آسیب شناسی های کارشناسی است، که اگر نظریات علمی و کارشناسی خریداری داشت امروزه روز به این فلاکت دچار نبودیم...

مفروض بر اینکه ترقّی و یا  انحطاط جوانان در این سن شکل می‌گیرد، بدا به حال کودکان و نوجوانانی که بنیاد ملّی شان با چنین نگرشی در حال فعالیت است.

از آنجا که ۵٠ درصد رشد هوشی مابین سن تولد تا ۴ سالگی و ۳٠ درصد دیگر در سنین ۴ تا ۸ سالگی می باشد[۱] پس فرآیند جامعه پذیری از سنین کودکی در ضمیر و رفتار کودکان نهادینه می شود و این در حالی است که در بحران اقتصادی حاکم بر کشور فقط حدود ۱۲ درصد از کودکان این سرزمین به مهد کودک می روند[۲]!!!
علیرغم این که توصیه ی جهانی تأکید دارد ۷٠ درصد كودكان از خدمات آموزشی پیش دبستانی و مهدهای كودک استفاده كنند...

در حادث شدن این فاجعه قدری تأمل کنید، اگر شرایط به همین روند تداوم یابد در آینده ای نزدیک با جامعه ای به شدت ناهنجار و بحران زده مواجه خواهیم شد.
بر اساس برآوردهای مؤسسه گالوپ، ایرانیان از عصبانی ترین مردمان جهان هستند و عمده دلایل این کژ رفتاری ریشه در دوران کودکی و عدم آموزش های لازم در رابطه با تکنیک های کنترل خشم دارد.

در کشورهای توسعه یافته و جوامع مدرن، آموزش های مهارت محور  از سنین کودکی در اذهان جامعه ی هدف نهادینه می شود و متأسفانه ما هم چنان درگیر توهم توطئه و دشمن سازی در ابعاد مختلف هستیم و بنا نیست بپذیریم مسائلی که به دلیل سطح فعلی تفکر ما به وجود می آیند، نمی توانند با همان سطح تفکر حل شوند!

پ ن؛
۱- بنجامین بلوم (نظریه پرداز روانشناسی آموزش و یادگیری)
۲_ گفتکوی مدیر كل دفتر امور كودكان و نوجوانان سازمان بهزیستی كشور با ایرنا