این که جمعی از نویسندگان و روزنامه نگاران هم استانی در نامه ای به رئیس جمهور منتخب خواستار توجه دغدغه های صنفی و فکری خود باشند نه تنها اعتراضی نیست بلکه با توجه به مسایل فرهنگی چند سال گذشته قابل ستایش است. این دوستان به نام هنرمند و روزنامه نگار قرار است چشم و گوش مردم و در یک کلام پلی میان مردم و مسئولین در آینده باشند ولی با توجه به جایگاه خاص آن ها در جامعه ظاهراً چون صنف کشاورزان و دامداران دنبال دغدغه های صنفی و گروهی خود در سطح استان تا کشور رفته اند. که این به دور از شأن و شم یک روشنفکر است. آن ها که قرار است نماینده ی افکار عمومی و سرباز خط مقدم در مسائل گوناگون جامعه باشند انگار دغدغه ای به غیر از مسائل فرهنگی خود ندارند. حافظه ی تاریخی آن ها انگار فراموش کرده که حتی اگر بهار مطبوعات نیز به وجود آید و همه آگاه گردند که البته خود این امتیاز بزرگی در جهت ارتقاء سطح فکری شهروندان است ولی انگار فراموش کرده اند که اولویت رئیس جمهور رفع مسائل اقتصادی مردم است و قرار نیست در عرصه ی آن ها معجزه نماید چرا که بزرگ تر از او نیز نتوانستند معجزه کنند، هر چند مقام معظم رهبری از تمام جناح ها خواسته که با ایشان همکاری نمایند. به نظر نگارنده این دوستان پیشرو اولویت را باید روی مسائل اقتصادی می گذاشتند در هر حال فراموش نکنیم اگر دولتمردان گذشته دعواهای جناحی خود را کنار می گذاشتند و زیرساخت های اقتصادی را بهبود می دادند امروز مردم ما از طرف غرب و بی مدیریتی بعضی از مدیران آنقدر در رنج یک لقمه نان شب نبودند. این به حضرات  فراموش کرده اند در دنیای امروز که تمامی مرزهای اطلاعاتی شکسته اولویت این دوستان نباید آگاهی در جامعه ی فعلی ما باشد. امروز آنقدر مشکلات اقتصادی و آگاهی به واسطه ی وسایل ارتباط جمعی ( ماهواره، اینترنت و موبایل) زیاد گردیده که این دوستان اولویت را فراموش کرده اند. نباید این تصور را کرد در حال حاضر که با تغییرات فکری و فرهنگی یک شبه زمینه ی بسیاری از مسائل ساختار شکنانه شکل می گیرد هر چند که دور از دسترس نیز نمی باشد. در هر حال به قول ژان پل سارتر جامعه ای که نان شب ندارد تئاتر و سینما نیز احتیاج ندارد. در هر حال خوش حالم که نام اینجانب در کنار جمع دوستان نامه به رئیس جمهور نیست. چرا که آن ها یکی از اولویت ها را فراموش کرده اند و علت امضا نکردن اینجانب نیز همین بوده است. کسی چه می داند شاید این دوستان ناخودآگاه توفیق اجباری پیدا کرده اند که در حال تشکیل رنسانس در جامعه باشند با توجه به موقعیت خاصی که دارند. البته شاید/ج