اتحادخبر-ساناز دانشگر: روز قلم در تقویم رسمی ایران روز چهاردهم تیرماه می‌باشد. این روز در سال ۱۳۸۱ پس از پیشنهاد انجمن قلم ایران و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی به ثبت رسید. بی شک، بخش مهم و اساسی هویت فرهنگی هر ملتی، به آثار مکتوبی‌ است که از آن ملت بر جای مانده است. به همین مناسبت اتحادخبر نظرات تعدادی از نویسندگان هم استانی را جویا شده است که در این مبحث به پاسخ های بانو بوشهری نویسنده برازجانی می پردازیم.

بانو بوشهری طنز نویس و نویسنده مطالب اجتماعی در اتحاد جنوب است.

در مورد اوّلین و آخرین اثارتان برایمان صحبتی داشته باشید ، و بفرمایید این آثار در چه سالی منتشر شده است؟
در آستانه انتشار کتاب اولین اثر طنز هستم که امیدوارم تا دو ماه آینده وارد بازار کتاب شود.
 
بفرمایید چرا حوزه ادبیات را انتخاب کردید؟
از سیزده سالگی خیلی به شعر علاقه داشتم و بسیار کتاب شعر و رمان می خواندم. کم کم به مرور زمان با انجمن های شعر و داستان آشنا شدم و در انجمن  فرهنگ سرا شرکت می کردم و قطعه ادبی و داستان کوتاه می نوشتم. بعدها که جلوتر رفتم به سمت طنز کشیده شدم و شروع به نوشتن طنز کردم و با چندین نشریه همکاری کردم و علاوه بر طنز آثار جدی که می توان گفت درون مایه اجتماعی داشتند را نوشتم. در هر دو زمینه فعالیت کردم و قلم زدم. به طور خاص طنز را بیشتر دوست دارم ولی در هر دو زمینه نوشته ام و به آن علاقه دارم.

تصور بفرمایید یک «قلم طلایی» در اختیارتان باشد، اگر قرار باشد آن را به یکی از نویسندگان مورد علاقه‌تان اهداء کنید به چه کسی هدیه می کنید؟ چرا؟
اگر قلم طلایی داشتم نمی توانم بگویم به یک نفر اهدا می کردم شاید به خیلی ها آن را اهدا می کردم. شاید قلم طلایی را به حافظ و سعدی اهدا می کردم که خداوندگار شعر، غزل، حکمت، درس و زندگی هستند.  قلم طلایی را برای کتاب هزار خورشید تابان به خالد حسینی اهدا می کردم. شاید به جرج اورول برای کتاب قلعه حیوانات اهدا می کردم. شاید به فاضل نظری برای شعرهای  خیلی نابی که از آن خوانده ام یا شاید به آلبرکامو بخاطر کتاب طاعون می دادم وشاید به دکتر مرحوم باستانی پاریزی...نویسنده های بزرگی هستند که اثارشان را خوانده ام و لذت برده ام و از آن ها آموخته ام. نمی توانم یک نفر را انتخاب کنم.

واژه «قلم» از دید شما چه تعریفی دارد؟
قلم یک سلاح است. قلم ابزاری است که ما حرفمان را می زنیم و یک دارایی برای یک نویسنده که دارای اندیشه است که تفکرات را انتقال می دهد. قلم فرهنگ و عقاید نویسنده را به نسل های بعد و به سرزمین های بعد مثل نویسنده هایی که خیلی جهانی هستند و اثر و فکرشان را ترویج می دهند و مرزها را در می نوردند و مختص یک اقلیم نیست.

به نظر شما یک نویسنده ی خوب چه ویژگی هایی باید داشته باشد؟
همیشه معتقدم چون به طور خاص بیشتر طنز کار کرده ام ویژگی یک نویسنده یا یک طنزنویس خوب این است که بتواند با قلم خود روشنگری کند.
 
راز ماندگاری بعضی از کتابها، مقاله ها و شعرها چه می‌تواند باشد؟
نویسنده، شاعر در هر قالبی که می نویسد فکر می کنم آن نویسنده ای ماندگار است که بتواند روشنگری و ایجاد آگاهی برای افراد کند.

همانطور که می‌دانید هر چیزی ممکن است دچار ضعف و آفت شود. به نظرتان آفت نویسندگی در چیست؟ راه جلوگیری یا رفع این آفت ها را نیز بیان نمایید.؟
علاوه بر اینکه با قلمتان اگاهی دهید در قالب داستان، رمان ، شعر، شعرهای آیینی و مذهبی و ... اگر آگاهی و تفکر ایجاد نکند. اگر یک جنبش و حرکتی ایجاد نکند فکر می کنم آفت است و ماندگار نیست. به میل هیچ شخصی نخواهی بنویسی و هدفت روشنگری برای نوشتن باشد. خاص نباشید که مثلا برای خوشایند عده ای بنویسید فکر می کنم از آفت دور می مانی و ماندگار می شوی.

آیا آثاری که امروزه وارد بازار نشر می‌شوند می‌توانند نیاز جامعه را برطرف کنند؟
این سوال باید یک نظرسنجی بین افرادی که اهل مطالعه هستند صورت گیرد  که تا چه حدودی آثار نویسنده های معاصر را مطالعه می کنند. فکر می کنم خیلی کم است. اثاری که ما مطالعه می کنیم مربوط به افرادی نیست که ۲۰ سال اخیر وارد بازار شده. البته من حدس میزنم. در حوزه شعر شاید ولی در حوزه رمان و داستان های بلند ما اثاری نمی خوانیم که مربوط به دوره معاصر باشد که علت آن چیست شاید فردی که متخصص است و تحقیق میدانی کرده بتواند پاسخ بدهد.