فاطمه محمد آبادی:

ده بیست متری جلوی من رکاب می زد . رکاب می زد ومی رفت که از من فاصله بگیرد وجلو بزند ،این عادت همیشگی اش بود . با اینکه دوسه سالی از ما کوچکتراست اما همیشه دوچرخه ی برادرش سعید که همکالسی من است را دزدکی برمی دارد وخودش را قاطی گروه ما می کند . بارها وبارها به سعید گفتم : » به مجیدبگو خودش را قاطی ما نکنه وبه پر وپای مون نپیچه .

اون از ما کوچیکتره زور وقدرتش به ما نمی رسه . « سعید هم بنده خدا به برادر کوچکش تذکر می داد اما گوش برادر کوچکش بدهکار این حرفها نبود     . سرش را برمی گرداند پشت سرش ، نگاهی به ما می انداخت تا می دید کمی بهش نزدیک شدیم سریعتر رکاب می زد.   خیس عرق شده بود . پیرهنش به تنه اش چسبیده بود اگر پیرهنش را می چالندی ، به گمانم یک سطل عرق از سر ورویش جمع می شد . باصدای بلند داد کشیدم : » مجید، مجیدو ،مجیدو با تو هستما برو کنار، اینقدر مزاحممون نشو . ما تمرین سخت داریم ،باید رکاب بزنیم وزن کم کنیم « اصال انگار نه انگار که با مجید بودم . همچنان بین ما جوالن می داد وما مجبور بودیم مراقبش باشیم که بین ما بزرگتر ها ، اذیت نشود . برای مان ایجاد مزاحمت می کرد و زمان مان به هدر می رفت . فقط دوهفته مانده بود تا مسابقات استانی . ما باید برای کسب مدال ، همه تالش خودمان را می کردیم ،سالهای سال بود که به باشگاه تکواندو می رفتیم وبه صورت حرفه ای تمرین می کردیم .

به دوستان هم تیمی ام گفتم اگر ما چند دقیقه ای زیرسایه درختی بایستیم واستراحت کنیم با یک تیر دونشان را زده ایم هم استراحت کرده ایم هم مجید وقتی سرش را برمی گرداند عقب ومتوجه می شود ما نیستیم برمی گردد پیش ما ، همگی باهم راضی اش می کنیم که دست از سر ما بردارد وبرود قاطی بچه های هم سن وسالش شود . همینطورهم شد تا ایستادیم زیر سایه یکی از درخت های پارکی که هرروز دور تا دور آن را دوچرخه سواری می کردیم ، گرمکن می پوشیدیم ومی دویدیم وخودمان را گرم می کردیم که عرق کنیم وکالری بسوزانیم تا وزن مان ثابت بماند وباال نرود، مجید هم برگشت پیش مان وچرخ جلوی دوچرخه اش را هی می زد به چرخهای دوچرخه مان . گفتم : » نکن بچه ... چطور زبون حالیت نیست تو؟ چرا هرچی بهت می گیم برو ،دوباره وایسادی ، بر وبر نگامون می کنی ؟ ببین برای بار آخر بهت می گیم برو ،دست از سرما بردار ،خودتو قاطی نکن .

اینقد به پر وپای ما نپیچ . بین ما ها گیر می کنی خدای نکرده یه اتفاقی برات می افته ها ...بعد نگی چرا نگفتی ها « گوش اش بدهکار نبود .هیچ توجهی به حرف مان نکرد محکم تر از قبل رکاب زد واز ما فاصله گرفت که وقتی راه افتادیم دوباره قاطی مان بشود . من وهم تیمی هایم نگاهی به هم کردیم وبی توجه به مجید به تمرین هایمان ادامه دادیم . مجید چند دقیقه ای رکاب می زد از ما فاصله می گرفت بعد یکدفعه رکاب نمی زد تا سرعتش کم بشود وما بهش برسیم بین ما قرار بگیرد . تا اینکه نوک چرخ جلوی دوچرخه اش به لبه جدول پیاده روی پارک خورد وبا دوچرخه افتاد توی جویی که آب گل آلود از آن می گذشت . ما اولش از کنارش َرک « اما چند متری بیشتر فاصله نگرفته بودیم که برگشتیم وبا کمک بچه گذشتیم بهش خندیدیم گفتیم : » به دَ ها از جوی آب کشیدیمش بیرون . لثه اش خون می آمد . آرنجش زخم شده بود . گریه می کرد اشک وعرق وخون تمام پهنای صورتش را پوشانده بود.مرام مان اجازه نداد به حال خودش رهایش کنیم قمقمه هایمان را آوردیم صورتش را شستیم . تا می خواستم زیر بغلش را بگیرم تا دم در خانه شان برسانیمش ، پسر عمویش. 3 از راه رسید یک سیلی خواباند توی صورتم وگفت : » تقصیر توبود که مجید خورد زمین . حسابتو می رسم« منم سریع یه جستی زدم پای راستم را بردم باال که با تمام قدرت یک فن فیلیپینی روش پیاده کنم .بااینکه پسر عموی مجید از ما خیلی بزرگتر بود وریش وسیبیل مشکی اش ،چهره خشن وترسناکی ازش ساخته بود ولی زورم بهش می رسید .

این هفت هشت سالی که به باشگاه تکواندو می رویم همه ی فن ها را به ما آموزش داده اند که در این مواقع از پس اینگونه افراد بربیاییم . یک دور دیگه دور خودم چرخیدم خواستم محکم به شکم پسرعموی مجید ضربه بزنم که یادم آمد که استادم در باشگاه ، هزاران بار تأکید کرده که فن های تکواندو تان را فقط وفقط در میدان تکواندو به کار ببرید وهرگز در هیچ میدان زندگی بکار نبرید . چون شما تمامی این فن های قدرتی رزمی ماهرانه را در مدت های طوالنی یادگرفته اید وقوی شده اید اما افراد زندگی تان این فنون را بلد نیستند ودر برابر شما ضعیف هستند. هرگز بر سر ناتوان نزنید وقتی ضعیف را برابر خودتان می بینید ازش بگذرید . گذشت خصلت مردان است. « چندین بار هم حکایت پهلوانی پوریای ولی را برای مان تعریف کرد. به پسرعمویش گفتم : » فکر نکن ازت ترسیدما . گول هیکل ات نخوریا . من خودم یه تنه ، تو وده تای دیگه عین تو را حریفم ، ولی دلم به حال مجید می سوزه باید سریعا برسونیمش بیمارستان ، برای دندونش فکری کنیم .

ضمنا توی باشگاه ، استادمون بهمون گفته فنون رزمی تون را برای افرادی که رزمی کار نیستند به کار نبرین . این نامردیه که در برابر ضعیف ، قدرت نمایی کنی . « زنگ زدیم تاکسی بی سیم آمد ،مجید را گذاشتیم توش ورسوندیم بیمارستان . بعد مادرش آمد ودفترچه بیمه اش را آورد. همیشه وقتی در مدرسه یا در کوچه ویا خیابان ،حتی در خانه ودر بین بچه های فامیل ، با بچه ها بر سر موضوعی بحث ودعوایمان می شود به یاد حرف استاد تکواندو ام می افتم و فنون رزمی قدرتی را به کار نمی گیرم چون پاها ودست های ما بر اثر تمرین های سخت وحرفه ای فشرده ،قوی شده اند وممکن است آسیب شدید وجدی به بچه های مردم وارد کند.  بعد از گذشت ماه ها ، هنوز مجید ترک عادت نکرده وبا اینکه یکی از دندان های پیش اش افتاده وجای خالیش توی دهنش ، خیلی صورتش را بدقواره کرده ولی بازهم درس عبرت نگرفته. هر وقت دوچرخه هایمان را برمی داریم ودوچرخه سواری می کنیم یا تند تند می دویم که خیس عرق بشویم و وزن کم کنیم ؛ می دَود می آید قاطی مان می شود ودست بردار نیست که نیست