اتحادخبر: در یک صبح دلنشین پاییزی در حالی وارد بازار روز برازجان می شوم که خانم فروشنده ای که در اولین مغازه مشغول به کار است نظرم را جلب می کند. عمده فروشندگان  بازار روز برازجان را مردها  تشکیل می دهند و اغلب  آن ها تره بار فروشی و خشکبار دارند؛ اما در این میان زنانی می بینم که مشغول به سبزی فروشی هستند. زنانی که بجای دست روی دست گذاشتن همت کرده اند و خودشان کار می کنند.

کارکردن عار نیست

به اولین بانوی سبزی فروش که می رسم،علت کارکردن او را می پرسم که می گوید: دو فرزند دارم و بخاطر آن ها کار می کنم. الهی شکر از این شغل راضی هستم و گاهی همسرم به من کمک می کند اما عمده کارها بر دوش خودم است و از نظر من سبزی فروشی که در آن روزی حلالی به دست می آورم اصلا عار نیست.

همسران ازکار افتاده؛ زنان زحمتکش

همچنان که به حرف های بانوی مهربان و سخت کوشی که برای امرار معاش کار می کند فکر می کنم به اواسط بازار روز می رسم. خانم هایی می بینم که سن و سالی از آن ها گذشته است و برایم کمی عجیب است که همچنان کار می کنند. دوباره از سر کنجکاوی از آن ها می پرسم، با این سن و سال از کارکردن خسته نمی شوید و دلیل کارکردن آن ها را جویا می شوم: یکی از پیرزن ها به من می گوید: مخارج سنگین است. همسری دارم که زمین گیر شده و توان کار کردن ندارد. من نان آور خانواده هستم. دیگری می گوید: همسرم تصادف کرده و دیگر توان کارکردن ندارد مجبور هستم خودم کار کنم. اگر کار نکنم چه کسی مخارج خانواده را تامین کند.

زنان سختکوش، پا به پای مردان در بازار

با صحبت های آن زنان عمیق به فکر فرو می روم. شهامت می خواهد در این سن و سال آن هم در بازار روزی که اغلب آن ها مرد هستند ، در گرما و سرما از قبل از طلوع آفتاب تا پاسی از شب به عنوان نان آور یا سرپرست خانواده کار کنی تا فرزندانت آرامش داشته باشند. این زنان با انگیزه می توانستند کار نکنند و از دیگران کمک بخواهند اما با اراده و توکلی که کرده اند برای خودشان شغلی و درآمدی برپا کرده اند.

زنده شدن خاطرات کودکی

همانطور که به این خانم های کهنسال و میان سال و سخت کوشی و اراده آن ها دقت می کنم, به جلوتر می روم.
 به طور کلی بازار روز برازجان با همه صداها و شلوغی‌هایش برای همه ما یادآور خاطرات شیرین کودکی را رقم می زند. آن زمان به همراه پدر و مادرمان برای خرید می آمدیم.

 خدا را شکر دستم جلوی کسی دراز نیست

 حالا با همه خاطرات و زیبایی های بازار به پایان آن رسیده ام. آن طرف خیابان کوچه ای که به سمت بازار ماهی فروشی ها ختم می شود. چند سبزی فروش را می بینم. شاید ایستگاه آخر امروزمان باشد. به کنارشان می روم و از حال و هوای شغل سبزی فروشی آن ها می پرسم. یکی از بانوان با دست هایی که نشان از زحمت فراوان دارد  در جوابم می گوید: از زمانی که کوچک بوده ام تا به حال کار می کنم. کارهای زیادی را انجام داده ام. مگر کمیته امداد به ما چقدر کمک می کند. کار کردن بهتر از این است که دستم را جلوی کسی دراز کنم و از این بابت شاکرم. زنی دیگر در همان حوالی همینجور که با دقت سبزی ها را دسته می کند با خوشرویی می گوید: بیش از 20 سال است سبزی فروشی می کنم. همسرم پیرمردی است که زمین گیر شده و مخارج خانواده بر دوش من است.

ایستگاه آخر

همانطور که ایستگاه آخر سبزی فروشی را ترک می کنم و امروز را به پایان می رسانم. از خداوند برای این زنان دلیر سلامت و توانایی می خواهم. زنانی که به جای کمک خواستن از دیگران به دست های خود ایمان داشته و روی پاهای خودشان ایستاده اند. زنان ایرانی نماد صبر و تلاش هستند. آن ها در کنار همسرشان برای خانواده و فرزندانشان از هیچ تلاشی دریغ ندارند.