عبدالخالق عبداالهی:

ایرانی جماعت خصوصا ما دشتستانیها عاشق اغراق و تعارفات غیرواقعی هستیم یعنی عادت داریم مسائل را بزرگ کنیم و آن را چرب و چیلی  تحویل مخاطب دهیم . نمونه بارز ، بکاربردن واژه " استاد" است که آن را برای هر کسی به کار می بریم . زنده یاد اکبر محسنی  خالق " الهه ناز " استاد بود ، به آدمی که هنوز " دو ، ری ، می ، فا ، سل، لا،  سی " را هم  نمی داند چیست استاد می گوئیم .

خسرو آواز ایران محمدرضا شجریان که صدای ملکوتی اش جان را سرمست می کند استاد است به جوانکی که به جای خواندن عربده می کشد و صدایش به اَرّه کردن ایرانیت می ماند هم می گوییم "استاد!! یه دهن بخون ". روانشاد رضا ارحام صدر شکرپاره اصفهان که وقتی روی صحنه تاتر حاضر می شد نصف اصفهان را به سالن می کشاند استاد بود به بعضی دلقکهایی هم که روی صحنه و جلوی دوربین سُم به زمین می کوبند و لودگی می کنند استاد می گوئیم .

علی اصغر امیرانی که روزگاری مقالاتش لرزه بر اندام رجال درجه یک مملکت می انداخت استاد بود به آنهایی که با یک گوشی اندروید و مطالب کپی پیست در فضای مجازی جولان می دهند هم استاد خطاب می کنیم . به یاد ماجرایی افتادم . دوستی دارم که از روی عادت همیشه به من" استاد عزیز " می گوید یکروز با هم بودیم که تلفنش زنگ خورد خیلی گرم و خودمانی با آن سوی خط  صحبت کرد و در حین مکالمه چند بار به مخاطب گفت " دکتر جان " . تلفن را که قطع کرد  پرسیدم : کی بود ؟ اسم یکی از دوستان مشترکمان را به زبان آورد با تعجب پرسیدم : مگه ایشون دکتره ؟ از دهنش در رفت و گفت : نه بابا ، مثل خودت که الکی بهت میگم استاد به اونم همینطوری میگم دکتر